Episode Transcript
[00:00:09] Speaker A: Podpourri. Ιστορίες που ακούγονται.
[00:00:12] Speaker B: Στο L Culture.
[00:00:13] Speaker A: Λοιπόν, γεια σας και πάλι. Ένα ακόμα podcast.
Σήμερα θα μιλήσουμε για τον έλαφο και εγώ.
[00:00:19] Speaker B: Μ' αρέσει αυτό έτσι σήμερα θα μιλήσουμε ξέρεις έχει μαζευτείτε όλοι γύρω από τη φωτιά. Κάθε all around.
Αποκοινηγός Michael Cimino δεύτερη δουλειά του έχει προηγηθεί το Thunderbolt Lightfoot το οποίο Ήταν μια παραγωγή του κλειδίσχουντ με τον ίδιο πρωταγωνιστή. Ο κλειδίσχουντ ήταν αυτός που έφερε τον νεαρό Τσιμίνο στην κινηματογραφία. Διάβαζα μια συνέντευξη του Τσιμίνο, ξέρεις, που ο ίδιος απορούσε, έλεγε δεν κατάλαβα ποτέ τι ακριβώς αναγνώρισε σε μένα, εγώ ακόμα ψαχνόμουνα με το μέσο, αλλά ο Κλίντ ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος αναζητούσε νέους σκηνοθέτες και τους έκανε και πολύ χώρο, ως παραγωγός δηλαδή, και έτσι μ' άρεσε αυτό, ότι είναι ένα δώρο του Κλίντ, ο Κλίντ μας τον έφερε, τον Μάικλ Τσιμίνο, η δεύτερη ταινία του, Η ταινία για την οποία θα μείνει στην ιστορία.
[00:01:36] Speaker A: Ξεκάθαρα.
[00:01:37] Speaker B: Κάποιοι λένε πως θα μπορούσε να μείνει στην ιστορία και για το Heaven's Gate, που είναι η ταινία που γύρισε μετά.
[00:01:43] Speaker A: Έμεινε για άλλους λόγους στην ιστορία γι' αυτό.
[00:01:46] Speaker B: Υπάρχει η φοβερή κριτική, δεν μπορώ να θυμηθώ, ποιος την είχε γράψει. Ο Ρεξ Ρίντ νομίζω την είχε γράψει.
πως βλέποντας το Heaven's Gate καταλήγει στο συμπέρασμα πως ο Μάικλ Τσιμίνο πούλησε την ψυχή του στο διάβολο για να γυρίσει τον λαφουκινηγό και τώρα ο διάβολος έχει επιστρέψει για την ίσπραξη. Είναι νομίζω η χειρότερη κριτική.
Το χειρότερο θάψιμο που έχω διαβάσει ποτέ για άνθρωπο.
Πολύ μυστήρια προσωπικότητα του κύριου Τσιμίνου και με μια ματιά στην Αμερική που δεν μοιάζει πραγματικά με τη ματιά κανένας άλλου νου. Θέλω να πω, σε σημεία μπορείς να πεις αυτό, ίσως να παραπέμπεις στο μετέπειτα ύφος του Στόουν ή λίγο συνειλούμεται εδώ, όχι τίποτα, τίποτα. Έχει μια πολύ δική του καθαρή ματιά πάνω στο μύθο της Αμερικής, στο μύθο του Βιετνάμου, με έναν τρόπο, κι αυτό είναι για μένα το πολύ παράξενο, ενώ η ταινία δεν είναι δεκαετίες μετά τον πόλεμο.
[00:03:08] Speaker A: Σωστικά είναι ελάχιστα χρόνια μετά την πτώση της Άγκον.
[00:03:11] Speaker B: Είναι ελάχιστα χρόνια μετά. Παρόλα αυτά, τον αντιμετωπίζει τον πόλεμο μέσα από μια μυθική διάσταση.
Είναι δηλαδή, η Βετικόγγινγκ είναι λίγο αρχαίτυπα κακόν.
[00:03:27] Speaker A: Όχι λίγο, πάρα πολύ.
[00:03:29] Speaker B: Ναι, ναι, είναι δηλαδή παιδί μου, όλα είναι, πώς να το πω, όλα είναι παραμορφωμένα μέσα από το πρίσμα του μύθου.
Και όλα γίνονται κάπως βιβλικά, όλες οι έννοιες γίνονται κάπως μεγάλες. Έτσι εγώ την αντιλαμβάνομαι την ταινία. Αλλά αν εσύ όχι...
[00:03:46] Speaker A: Ναι εντάξει αυτή είναι ευνοϊκή εκδοχή.
Να πούμε πρώτα δύο κουβέντες, τι αφορά, τι είναι η ταινία, τι... Άμμε!
Ωραία, για όποιον τυχόν δεν ξέρει, στα πάρα πολύ γρήγορα.
Είναι ιστορία μιας παρέας τριών φίλων, από μια παρέα έξι ατόμων, οι οποίοι είναι Αμερικάνοι ρωσικής καταγωγής, οι οποίοι εργάζονται σε ένα χαλιβουργείο στην Πενσιλβάνια.
Και η ταινία ξεκινάει μια-δυο μέρες πριν οι τρεις τους φύγουν για το Βιετνάμ, όπου ταυτόχρονα ο ένας από τους τρεις παντρεύεται μια γυναίκα που είναι έγκυος και όπως θα μάθουμε δεν είναι καν δικό του το παιδί, δηλαδή ένας τύπος γενικά λίγο χαμένος στη ζωή.
και αφού δούμε μια τεράστια σκηνή γλεντιού γάμου και μια πολύ συμβολική σκηνή κυνηγείο θα τους πετύχω μετά στο Βιετνάμ όπου θα συμβούν διάφορες ακρότητες και τραυματισμένοι με διάφορους τρόπους θα επιστρέψουν κάποιοι πίσω, κάποιοι όχι και όλο αυτό θα κορυφωθεί με πολύ δραματικό τρόπο.
[00:05:07] Speaker B: Ναι, ένας δεν επιστρέφει και μάλιστα κατεπιλογεί.
[00:05:11] Speaker A: Κάτι επιλογή επειδή τον διέλυσε ο πόλεμος ψυχικά και τον έκανε κουρέλη ας πούμε.
Λοιπόν τώρα αυτό που είπα πριν για το ότι η βιβλική ας πούμε μυθοποίηση της ιστορίας είναι η βιβλική εκδοχή.
Σκεφτόμουν γενικότερα πόσο τυχεροί είμαστε μερικές φορές που βλέπουμε μερικές μεγάλες ταινίες Όχι όταν βγαίνουν, αφού έχει λίγο κατακάτσει η σκόνη τους, έχουν περάσει κάποια χρόνια και έχουν πάρει τη θέση τους στην κινηματογραφική ας πούμε ιστορία.
και τη βλέπουμε ή τις βλέπουμε και εμείς κάπως προκατειλημένοι με την καλή ίσως σημεία, ότι αυτή είναι μια μεγάλη ταινία και δεν γκολάμε σε πράγματα που θα ακολούσαμε αν δεχομένως αν τη βλέπαμε την ταινία τη στιγμή που έβγαινε.
Θέλω να πω ότι εντάξει είναι μια ταινία την οποία αγαπάω από παιδεία, ας πούμε, από έφηβος όταν την πρώτα είδα, Δεν ξέρω αν την είχα δει πρώτη φορά όταν έβαινε στο τσετ πόσο θα είχα σκαλώσει στο ιδεολογικό, στο τι θέλει να πει, στο γιατί διαστραβλώνει έτσι τα γεγονότα, γιατί παρουσιάζει τους Αμερικάνους στρατιώτες ας πούμε ως μόνο θύματα μιας βαβαρότητας και το...
Από σιωπά τελείωσε το πολιτικό σκέλος της εισβολής και το τι έκαναν εκπέρα οι Αμερικανοί στο Βιανταμ που κάναν βασικά εκείνοι οι βαρβαρότητες και γίνονται τώρα θύματα από βαρβαροτήτων.
Θα ακολούσα δηλαδή σε αυτά τα πράγματα χωρίς να παραγνωρίζω το υπόλοιπο σκέλος της ταινίας, θα έβαζα πάντως και με πολλούς αστερίσκους.
Τώρα οι αστερίσκοι μου φαίνονται δευτερεύοντες, δηλαδή εκείνο που επικρατεί είναι το πόσο μεγάλη η ταινία είναι κινηματογραφικά, αισθητικά, από όλες τις απόψεις.
[00:07:02] Speaker B: Το θέμα είναι, εάν δικαιώνονται οι επιλογές ενός σκηνοθέτη μέσα στο έργο, θέλω να πω, εγώ για να καταλάβεις, δεν βρίσκω ότι είναι σε εισαγωγικά ρατσιστική, ούτε κάνει από η απεικόνηση των Τούρκων στο midnight express του Αλαν Πάρκερ.
Θέλω να πω ότι νομίζω ότι ο Τσιμίνο προσπαθεί να το πιάσει από την ματιά του κοινού, από τη ματιά του μεγάλου κοινού, ενός κοινού που δεν είναι πολύ καλά πληροφορημένο, ενός κοινού που δεν είναι ξεκάθαρα πολιτικοποιημένο, ούτε ξέρει που βρίσκεται.
Νομίζω πως δηλαδή είναι μια ταινία που προσπαθεί να μιλήσει σε ένα μεγάλο ακροατήριο, χρησιμοποιεί το Βιετνάμ. Το Βιετνάμ είναι η αφορμή.
Χρησιμοποιεί το Βιετνάμ με μυθικούς όρους, δεν θέλει να μιλήσει για το Βιετνάμ.
[00:08:12] Speaker A: Το έχει πει κι ο ίδιος νομίζω στην εντύπωση, ότι δεν μπορεί να αφορά κάθε πόλεμο και κάτι τέτοιο.
[00:08:17] Speaker B: Ναι ναι νομίζω ότι γι' αυτό είναι η Βιέτ Κόγγ έτσι όπως είναι στην ταινία. Δηλαδή για μένα δεν περνάει ούτε ξιστά από τις σκέψεις μου το αν αυτή η απεικόνηση είναι ρατσιστική ή όχι.
[00:08:36] Speaker A: Δεν το θέτω σε επίπεδο με τη λέξη αντισυμμώσεις, ότι κάπως παραπείεται λίγο η ιστορία, ας πούμε, και παρουσιάζονται οι Βιετναμέζοι, ας πούμε, οι Βιετικόνκ, ως το απόλυτο κακό, ας πούμε. Αυτό είναι λίγο προβληματικό και οι μερικές στρατιώτες ως ήρωες πεντακάθαροι, ας πούμε, οι οποίοι βρωμίζονται και καταστρέφονται και διαλύονται.
από τη βαρβαρότητα που συναντούν εκεί πέρα.
[00:09:00] Speaker B: Ναι, γιατί πρέπει ο μύθος να προκύψει από κάποια στοιχεία τα οποία ίσως και να πρέπει να αλλοιωθούν. Γιατί πρέπει να ακουστούν αυτό που πρέπει να ακουστούν. Για να κάνω ένα πολύ χοντροειδές παράδειγμα και οι Ρωμαίοι στον Αστερίξη είναι πάντα οι λύθοι. Αλλά σίγουρα δεν ήταν οι λύθοι οι Ρωμαίοι ιστορικά. Αλλά πρέπει να προκύψει αυτός ο μύθος που πρέπει να προκύψει. Οπότε και αυτός κάπως το καθοδηγεί. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρεις ακριβώς πώς θα σταθείς απέναντι σε αυτή τη ταινία.
Θέλω να πω από τη μία...
[00:09:36] Speaker A: Ιδεολογικά ενός.
[00:09:38] Speaker B: Όχι ιδεολογικά.
[00:09:40] Speaker A: Γιατί στα υπόλοιπα που στέκεσαι ξέρω γαμεδαίως.
[00:09:43] Speaker B: Να την βάλεις κάτω και να πεις τι λέει αυτή η ταινία τώρα, ποιο είναι το διακύβευμα. Ποιο είναι το διακύβευμα. Η ιδεολογία είναι πολύ μικρή λέξη για αυτό που με ενδιαφέρει. Δηλαδή η ιδεολογία είναι μια σκατούλα.
Ποιο είναι το διακύβευμα της ταινίας όμως, αυτό είναι το ζήτημα το μεγάλο.
Και είναι μια ταινία που Μοιάζει με ένα μεγάλο ερωτηματικό που δεν απαντά ακριβώς όλα αυτά που έπρεπε να απαντήσει. Θέλω να πω, τραγουδάνε στο τέλος τον God bless America και είναι φοβερό πως έχοντας προηγηθεί ό,τι έχει προηγηθεί ακούς τους στίχους του πολύ διαφορετικά από ό,τι θα τους άκουγες αν ξεκινούσε η τερνία με αυτό.
[00:10:34] Speaker A: Ναι, το τέλος, ενώ δεν φαίνεται να έχει κάποια ηρωνική χρειά, παρόλα αυτά, επειδή έχουμε δει όσα έχουμε δει, η μένυμη είναι λίγο αμφίσιμο, είναι λίγο... σε κανένα να ρωτιέσαι τι γίνεται εδώ πέρας.
[00:10:48] Speaker B: Σε κανένα να ρωτιέσαι ακόμα και αν τον God bless America γράφτηκε με αμφίσιμο σκεπτικό.
[00:10:54] Speaker A: Ναι, σωστό.
[00:10:54] Speaker B: Δηλαδή, αν αυτό το πράγμα τελικά είναι... Και νομίζω ότι εκεί για μένα είναι που η ταινία κάπως στην εγκεφαλό μου κάνει ένα τσίκι, λίγο ανατενάζονται πράγματα. Με την καλή έννοια το λέω.
Ότι μήπως τελικά αυτό είναι εγεγραμμένο, εντελώς το γυναιτικό κώδικα. Ότι μήπως τελικά, εάν ο Κόπολα έλεγε πως το αποκάλυψε τώρα δεν είναι μια ταινία για το Βιετνάμ, είναι το Βιετνάμ. Εάν το deer hunter είναι η Αμερική. Εάν δηλαδή τελικά αυτές οι δύο οντότητες, αν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν δύο πόλοι και ένα σύμπαν μέσα στο οποίο υπάρχουν, ότι αυτές οι δύο ταινίες, ξέρεις, εκφράζει μία τον τυρ χάντερ στην Αμερική και το αποκάλυψε τώρα το Βιετνάμ, ότι είναι λίγο...
[00:11:36] Speaker A: Αχ, οκ.
[00:11:37] Speaker B: Σαν δύο άκρες ενός πόλου, ενός μαγνήτη, ξέρω εγώ, ενός θέματος.
[00:11:42] Speaker A: Απλά η διαφορά σημαίνει ότι, ας μην συγκρίνουμε στις ταινίες, που και οι δύο είναι τεράστιες, Η αποκάλυψη τώρα είναι και πολιτικά πιο κατασταλλαγμένη, ας πούμε, στο τι θέλει να πει, όχι?
[00:11:55] Speaker B: Είναι.
Είναι και δεν είναι. Θέλω να πω, δεν θα μπορούσε να είναι μεγάλη ταινία αν ήταν 100% κατασταλλαγμένη.
[00:12:04] Speaker A: Ναι, εντάξει, καταλαβαίνω. Του λες και έχεις δίκιο, ναι. Έχεις δίκιο. Αφήνει ένα πεδίο, ναι. Εντάξει, ναι.
[00:12:09] Speaker B: Σ' αφήνει κάπως να χαθεί σε κάτι. Εντάξει, το deer Hunter πολύ περισσότερο.
Να πούμε για ποτογωνιστές. Να πούμε Ρόμπερ Ντενείρο, Έχουμε Robert De Niro, έχουμε John Savage, ο οποίος φαινόταν πως τα έκανε μεγάλη καριέρα, τελικά δεν την έκανε.
Έχουμε Melly Steepe, αυτή πάλι την έκανε.
John Cazale και...
Κρίστοφερ Ουόκεν στο ρόλο που μας τον σύστησε ουσιαστικά το χρόνο του.
[00:12:41] Speaker A: Και πήρε και Όσκαρ το 2ο ρόλο.
[00:12:43] Speaker B: Πήρε και το Όσκαρ.
Τελευταίος ρόλος για τον Τζον Καζάλ που υπέφερε από καρκίνο και φαίνεται κιόλας.
Νομίζω στην ταινία εγώ αισθάνομαι τουλάχιστον ότι...
[00:12:52] Speaker A: Εγώ τώρα ξαναβλέποντας την ταινία διακρίνω ρε παιδί μου.
Διακρίνω ότι είναι άρρωστο. Δηλαδή ότι είναι...
Καταβεβλημένος κάπως, σκοτεινιασμένος, ναι.
Και υπάρχουν ενδιαφέρουσες ιστορίες σχετικά με τη συμμετοχή του Καζάλ.
Όπως ότι γυρίστηκαν οι σκηνές του από ό,τι διάβασα πρώτες γιατί ήταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο.
Ότι... Νομίζω ότι ο Ντενίρο πλήρωσε τα ασφάλιστρα για να συμμετέχει και κάτι τέτοιο. Ότι η Μέλιν Στρίπ ήθελε να είναι στα γυρίσματα, επειδή ήταν η τότε κοπέλα του, η αραβωνιαστική του, κυρίως για να είναι μαζί του και μετά κάπως ο ρόλος ήταν μικρός και μεγάλωσε επειδή είναι η Μέλιν Στρίπ.
Ότι ο Καζάλ δεν μπορούσε να δει την ταινία ολοκληρωμένη γιατί πέθανε λίγους μήνες μετά.
και σκέφτεσαι ότι είναι κρίμα, δηλαδή είναι μια ταινία που δεν είδε ποτέ ο Τζον Καζάλ και πεις οκ, αυτός ο άνθρωπος είναι πραγματικά, νομίζω είναι μοναδική ιστορία στο σινεμά, ότι έχει παίξει σε πέντε ταινίες και είναι από τις πέντε καλύτερες ταινίες του τεκμητογράφου, δηλαδή Οι Δύο Νονοί, Ο Λαφουκινηγός, Η Συνομιλία και τον Δοκ Δε Ιάφτερνου.
[00:14:11] Speaker B: Ναι και έπαιξε, ειδικεύτηκε παίζοντας Τους ρόλους που οι Αμερικάνοι ηθοποιοί δεν αγαπούσαν τότε. Τους ρόλους που ενδεχομένως θα αγαπούσε πολύ ένας άλλος που αποουσιάζει, ο Φίλιπς Σέιμουρ Χόφμαν.
Δηλαδή τους ρόλους του Άχαρου, εννοίωτε του Λακκέ, του Λούζερ.
[00:14:42] Speaker A: Του Κομπλεξικού σε πολλά.
και στον αυτοκίνητο παίζει ένα τύπο που έχει την καστανά σφάλι. Μόνο ότι δεν είναι και τόσο μια ταινία με μεγάλη ανάλυση χαρακτήρες, εμπαστώς οι χαρακτήρες είναι λίγο πιο αρχαιοτυπικοί.
Αυτός είναι και ο όλος το γραμμένος έτσι και απολαβαίνει και ο ίδιος με το πως κοιτάει τα μαλλιά του χτενισμένα, που ρωτάει για τη φίλη του αν είναι όμορφη ή έξυπνη και του λέει ο άλλος τίποτα από τα δύο.
Είναι λίγο ο χλεχλές της υπόθεσης, ο κομπλεξικός.
[00:15:22] Speaker B: Ο Ντενίρο είναι, τουλάχιστον πριν πάει στον πόλεμο, είναι ο μάτσο της υπόθεσης λίγο πολύ.
Είναι σημαντικό το ότι αυτοί είναι Αμερικάνοι Ρώσικης καταγωγής.
Σιγά σιγά ξεδιαλύνουμε ποιος είναι ποιος.
Βλέπουμε ότι και ο Κρίστοφερ Ουόκεν είναι ίσως ο πιο αθώος από όλους. Είναι το πιο παιδί από όλους. Αντιδρά πιο παιδικά στα πράγματα.
Ακόμα και πώς ζητάει σε γάμο την Μέρλιν Στρίπ. Πώς το κάνει.
Ο τρόπος για την ακρίβεια βλέποντας την ταινία.
Δεν ξέρω πώς θα ακουστεί αυτό. Σκεφτόμουν να το stand by me πάρα πολύ.
Ναι, γιατί σκεφτόμουν αυτές τις δύο σκηνές που κλειδώνουν που είναι η πρώτη που ο Χρήστοφ Ρογόκεν λέει στον Ρόμπερ Ντενείρο μη με ξεχάσεις, μα φύσεις εκεί. Και η σκηνή μετά που ο Ντενείρο πάει και τον βρίσκει εκεί και που παίζουνε και αυτοί οι δύο τώρα πια.
Δεν ξέρω, εκεί πέρα υπάρχει κάτι χαόδες, κάτι αχανές, κάτι όχι ευκρινός σχηματισμένο που έχει όμως μία ηχό από παιδική ηλικία μία ηχό από Πράγματα που προέρχονται από αυτό το θημικό, από αυτό το σύμπαν, το πώς λειτουργούν αυτοί οι δύο χαρακτήρες, το interaction μεταξύ τους.
[00:17:19] Speaker A: Ναι, ναι, έχεις δίκιο, ναι.
[00:17:21] Speaker B: Μου έρχονταν πάρα πολύ έντονο το stad by me ξαναβλέποντας την ταινία σήμερα.
[00:17:27] Speaker A: οπότε αφού το έφερε κουβέντα μετά τον Καζάλ και τον Φίλιπ Σιμουρ Χόφμαν, να βάλουμε και τον Ρίβερ Φίνιξ στην κουβέντα, οπότε μένει μόνο Χρυσλέτζερ απ' έξω ποιος έρθει.
[00:17:36] Speaker B: Δεν έχουμε την έγεια αυτών τώρα.
Αλλά ναι, ήταν ο τρόπος με τον οποίο έχει έτσι ξεχυλώσει αυτήν την πρώτη σκηνή του γάμου που τραβάει και τραβάει και πηγαίνει και τους βλέπουμε όλους τα κουέρξ τους τις ανησυχίες τους τα δεδομένα τους υπάρχει αυτή η φοβερή σκηνή που συναντούν στο μπαρ έναν βετεράνο του Βιετνάμ και κάνουν και λίγο πλακίτσα ότι είμαστε και εμείς την επόμενη μέρα μπαίνουμε μέσα κλπ. Και ο άλλος δεν είναι ακριβώς απαξιωτικός αλλά είναι ξεκάθαρα σε ένα διαφορετικό σύμπαν.
[00:18:31] Speaker A: Είναι το πριν και μετά που λένε.
[00:18:33] Speaker B: Από εκείνους ναι.
[00:18:34] Speaker A: Η αντιδιαστολή της ακόμα της αυθότητας και της του δεν ξέρω τι πάω να συναντήσω και έχω γυρίσει από αυτό.
[00:18:41] Speaker B: Και είναι αυτό που το οποίο το συναντάμε και στα βλέμματα των ίδιων όταν ας πούμε ότι ο Νίρου επιστρέφει.
Τώρα είναι αυτός που οι φίλοι του δεν έχουν αλλάξει. Οι φίλοι του που δεν πήγαν στο Βιετνάμ και έμειναν εκεί. Δεν έχουν αλλάξει, είναι οι ίδιοι.
Αλλά αυτός πια έχει...
[00:18:58] Speaker A: Και το πρώτο βράδυ που γυρνάει ενώ το έχουν ετοιμάσει, ξέρω εγώ, πάρτι υποδοχής και καλωσορίσματος.
Βλέπει τις ετοιμασίες από μακριά και φεύγει στο ταξίδι να πηγαίνουμε σε ένα μοντέλ.
και είναι πολύ ωραία σκηνή όταν τους βλέπει από μακριά να φεύγουν από το σπίτι που είχαν τις ετοιμασίες, ότι πετάω ένα στον άλλο κασόνια μπίρα για πλάκα, όπως κάνανε πριν πάνε στο Βιετνάμ, ότι αυτοί έχουν μείνει... Και ευτυχώς δηλαδή, ότι αυτοί δεν έχουν περάσει τον πόλεμο και τη βαρβαρότητά του για να σοβαρεύσουν με την κακιά ενή και να διαλυθούν όσοι πήγαν.
Είναι αρκετά επίσης ενδιαφέρον νομίζω ο τρόπος που ξεκινάει η ταινία με τις σκηνές στο χαλιβουργείο, με αυτές τις φωτιές τις έντονες, παιδί μου, και... που χωρίς ταινία να δείχνει την εργασία εκεί τους, ας πούμε, καθημερινότητα, ως κόλαση, κάτι τέτοιο.
[00:19:53] Speaker B: Όχι.
[00:19:54] Speaker A: Καθόλου. Κόλαση είναι το Βιετνάμ.
[00:19:57] Speaker B: Αρνητή, προλετάρη, Αμερικάνη.
[00:19:59] Speaker A: Πάντως, οκ, η δουλειά τους είναι... όχι απλά με τα χέρια τους, είναι δίπλα στη φωτιά, είναι δίπλα στο... Δεν πατάνε πλήκτρα σε ένα υπολογιστή, σε μια γραφομηχανία, ας πούμε, ναι.
[00:20:11] Speaker B: Όχι, δεν θα μπορούσαν.
[00:20:12] Speaker A: Ούτε βάζουν σφραγίδες, ναι.
[00:20:13] Speaker B: Δεν θα μπορούσαν να το κάνουν.
Έχει και μια μυθική βιάσταση κι αυτό.
[00:20:17] Speaker A: Ναι, σίγουρα, σίγουρα.
[00:20:19] Speaker B: Σαν να πολεμάνε με τη φωτιά με έναν τρόπο.
Είναι και μια εικόνα λίγο βγαλμένη από τραγούδι του Σπρίγκστιν.
Έτσι...
[00:20:27] Speaker A: Σωστά, σωστά.
[00:20:28] Speaker B: Εργατιά...
[00:20:30] Speaker A: Εντελώς, εντελώς, εντελώς.
[00:20:31] Speaker B: Easygoing...
[00:20:32] Speaker A: Εντελώς.
[00:20:33] Speaker B: Έτσι είναι ζωή, θα τα κατα
[00:20:37] Speaker A: Και μιλώντας για τραγούδια υπάρχει βέβαια το «Κάντε εκ Μαΐσου» που το τραγουδάει όλη η παρέα μαζί που είναι από τις εντελώς αγαπημένες μου σκηνές ας πούμε.
[00:20:46] Speaker B: Ναι είναι φανταστική σκηνή αυτή.
[00:20:48] Speaker A: Και από τις λίγες σκηνές που θυμάμαι σε ταινία από ένα τραγούδι είναι τόσο κολλάει με την ταινία, γίνεται ένα με την ταινία, βλέπεις τους ήρωες, τη σύνδεσή τους, τη σχέση τους, τα πάντα ας πούμε.
[00:21:01] Speaker B: Ναι και ξέρεις το τραγούδι αυτό Είναι ένα τραγούδι που δεν ξέρεις πού απευθύνεται.
Κανονικά που δεν ξέρεις πού το απευθύνουν αυτοί, δηλαδή τι τους ενώνει με αυτό το τραγούδι.
Δεν είναι ένα τραγούδι που αναφέρεται ξεκάθαρα σε μια εποχή, σε ένα συμβάν.
Είναι ένα απλό ερωτικό τραγούδι.
Αλλά την ώρα που το τραγουδάνε, ξέρεις, έχεις την αίσθηση πως υπάρχει μια κοινή αφιετηρία για όλους αυτούς.
Το οποίο και είναι σίγουρα το φόβερο άκτινγκ και η φοβερή σπινοδεσία του Μάικλ Τσιμίνο και σίγουρα η δουλειά που είχε γίνει στις πρόβες με όλους αυτούς τους ηθοποιούς. Αλλά για κάποιο λόγο τα πάντα στον ελαφροκινηγό μοιάζουν να έχουν κάτσει στη σωστή θέση ρε παιδί μου. Είναι μια μαγική ταινία.
[00:21:55] Speaker A: Ακόμα και οι σκηνές της γιορτής στην αρχή του γλεντιού, ας πούμε μετά το γάμο που Με τα σημερινά δεδομένα, όπως έχουμε συνηθίσει και ειδικά το αμερικάνικο σινεμά, θα μπορούσα να πεις ότι γιατί τραβάνε τόσο πολύ ή ποιος είναι ο λόγος.
Όταν βλέπεις την ταινία ξανά και ξανά, καταλαβαίνεις το λόγο. Δηλαδή ότι φεύγουμε από τη φάση να πούμε την ιστορία. Δηλαδή νομίζω ότι αν είχε γυριστεί η ταινία σήμερα, θα είχαν κοπεί από τα 180 λεφτά ή μία ώρα θα μπορούσε να έχει κοπεί, να ήταν δύο ώρες.
[00:22:28] Speaker B: Ή μπορεί να είχε γίνει σειρά.
Μπορεί να έχει γίνει σειρά και να ήταν 8 ώρες που θα ήταν πάλι χάλια.
[00:22:34] Speaker A: Και στη σειρά πάντως, δεν θα έρθει να το γλέντει τόση ώρα, θα το κόβανε.
Ότι υπάρχει ας πούμε από το γλέντει και τραγούδια, η χορή που πίνουν και τα λοιπά, σε βάζει μέσα, ξεκιώνει σιγά σιγά, βλέπεις δηλαδή ότι είναι κάτι αληθινό, η αίσθηση της κοινότητας που υπήρχε.
Και το ζεις ρε παιδί μου, δεν είσαι πλέον να είσαι υποχείριο μιας πλοκής να πάμε πέρα πέρα το ένα γεγονός στο άλλο γεγονός.
[00:23:01] Speaker B: Όχι, όχι, όχι.
[00:23:02] Speaker A: Κάπως παρασύρεσαι.
[00:23:03] Speaker B: Ναι, μπαίνεις, αποκτά μια ορμή η ταινία μετά και δεν μπορείς να κρίνεις αυτά που βλέπεις επομένως και μετά γιατί η ταινία σε έχει παρασύρει. Κυλάει σαν ποτάμι αυτή η ταινία.
[00:23:17] Speaker A: Μου ήρθε λίγο στο μυαλό κάπως Κασαβέτης εκεί στο Γλέντι.
[00:23:22] Speaker B: Ναι, σίγουρα.
[00:23:24] Speaker A: Και σε αυτή τη σκηνή και σε ένα σωρό άλλες, πέραν από τους βασικούς ήρωες και τα λοιπά, υπάρχουν ένα σωρό από πίσω λεπτομέρειες κομπάρση που ζούνε. Δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι πίνουν κανονικά και τους καταγράφει η κάμερα τους.
Διάβασα ότι η κομπάρση αυτή τους είχε ζητηθεί από την παραγωγή να φέρουν...
τα δικά τους πακέτα με δώρα, που είναι σε μια γωνία, για να φαίνονται και πιο αυθυντικά και να μην είναι ψεύτικα. Μάλιστα. Και όταν γυρίστηκαν οι σκηνές κάτι 4-5 μέρες και φύγανε, κάποια στιγμή πήγαν να τα πάρουν οι άνθρωποι της ταινίας, είδαν ότι κάποιοι από αυτούς είχαν όντως βάλει δώρα μέσα, είχαν βάλει πιάτα, είχαν βάλει... το οποίο ήταν πολύ ωραίο, ναι.
[00:24:10] Speaker B: Λυκούλικο.
[00:24:11] Speaker A: Ναι.
[00:24:11] Speaker B: Θυμάμαι για τους κομπάρσους, έλεγες πολλά και για τον Τζον Φόρτ όταν κάναμε.
[00:24:16] Speaker A: Ναι, ναι.
Δίνουν ένα πλούτο στις ταινίες που είναι αυθεντικός πλούτος. Δίνουν ζωή.
[00:24:25] Speaker B: Πρέπει να σου λείπουν οι κομπάρισσες σήμερα.
[00:24:28] Speaker A: Ναι, μου λείπουν, μου λείπουν. Και αυτό η μονοκατορία της πλοκής ότι πρέπει όλα να πάμε από το σημείο Α στο Β στο Γ στο Δ, ας πούμε, και να υπάρχουν πυκνά γεγονότα και όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα, είναι πλούτο.
Καλό μένει, αλλά είναι και πρόβλημα από την άλλη. Δηλαδή, χρειάζεται να φαίνεται κάτι που να θυμίζει αλήθεια από πίσω, ας πούμε.
[00:24:48] Speaker B: Ναι, και χρειάζεται να βγεις για τον εαυτό σου όταν βλέπεις μια δαιμία.
Θέλω να πω, χρειάζεται να μην περιμένεις να έρθει η ταινία προς εσένα. Αλλά μερικές φορές θα κάνεις και εσύ τον κόπο να πηγαίνεις προς τη μεριά της ταινίας και να κρίνεις εκεί. Έχοντας πάει ο ίδιος μέσα στην ταινία. Αν αυτό που βλέπεις τελικά σου κάνει ή όχι. Όχι να το απορρίπτεις επειδή δεν κάνει τον κόπο να κυλήσει σε εσένα. Είναι για μένα το σημαντικότερο απ' όλα.
[00:25:16] Speaker A: Και τελικά, εντάξει, προφανώς σε κάθε ταινία θυμόμαστε τα βασικά στοιχεία της ιστορίας και όσα πραγματεύεται, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού όλη αυτή η λεπτομέρεια, όλο το από πίσω, κάπως δουλεύει ρε παιδί μου, ότι εδώ έχεις δει κάτι ξεπερνάτα, κάτι που έχει γίνει δουλειά που η οποία χώνεται στο κεφάλι σου από πίσω. Ας πούμε, τώρα παρατήρησα που το ξαναίδατε την ταινία, Ότι όταν πηγαίνει ο Ντενίρος στο νοσοκομείο που είναι ο Σάββατς μετά τον πόλεμο και πηγαίνει να το δει, κάποια στιγμή στο βάθος απέφτει από μία νοσοκόμα το δίσκος με τα χαπάκια.
Αυτό προφανώς, που τα είπες στο σενάριο, είναι ότι θέλει να δώσει ότι εκεί πέρα ζουν άνθρωποι. Πάμε σε μια μέρα που υπάρχει δραστηριότητα, υπάρχει όλο αυτό.
[00:26:13] Speaker B: Και γιατί όμως, οκ, θα βάλαμε κάτω. Είπαμε, όλα αυτά λειτουργούν και τα λοιπά.
Γιατί αγαπάμε τον ελαφροκινηγό.
Ο κόσμος τον ελαφροκινηγό τον αγαπά με μια αγάπη σχεδόν προστατευτική.
Θέλω να πω, υπάρχει ζήτημα εδώ. Θέλω να πω, με ενδιαφέρει να καταλάβω γιατί.
Με ενδιαφέρει γιατί ο κόσμος αγαπά αυτήν την ταινία έτσι με αυτόν τον τρόπο.
Αυτήν την ταινία.
Και όχι το stand by me ας πούμε.
[00:26:43] Speaker A: Καλά και το stand by me το έχω πάει.
[00:26:45] Speaker B: Ναι, αλλά το καταλαβαίνω. Εδώ τι γίνεται, εδώ τι γίνεται, εδώ συμβαίνει κάτι ανερμήνευτο.
[00:26:51] Speaker A: Γιατί ίσως έχει καταφέρει και έχει 4-5 βασικά σκηνικά ρε παιδί μου.
Το καθένα με τον τρόπο του ξεχωριστό και έχει τη δική του δύναμη.
Ας πούμε, ακόμα και το εργοστάσιο στην αρχή είναι κάτι που μπαίνει στο μυαλό σου. Μετά είναι οι σκηνές των τραγουδιών και του γλεντιού και τα λοιπά, το οποίο σίγουρα μπαίνει στο μυαλό σου.
Μετά, εννοείται, 1000% μπαίνουν οι σκηνές του κυνηγιού και όλη αυτή η φιλοσοφία του Deniro, ας πούμε, που το ξεχωρίζει και από τους άλλους, του one shot, ότι δεν τον ενδιαφέρει να σκοτώσει το θήραμα, τον ενδιαφέρει ο τρόπος που θα το σκοτώσει.
ότι όλο να γίνει μια αναμέτρηση του κυνηγούει με το θήραμα και να το αφού το καταδιώξει στις κορυφές και τα λοιπά να μπορέσει με μια σφαίρα να το σκοτώσει το οποίο και στην πορεία όταν γυρνάει από τον πόλεμο του αρκεί απλά να μπορεί να το σκοτώσει και να μην το σκοτώσει Ας πούμε, οι σκηνές του, είναι δυνατόν να μην μείνουν οι σκηνές αυτές, να μην είναι του κυνηγιού, είναι δυνατόν να μην αντιπολθούν στη μνήμη, ας πούμε, είναι τόσο... και επίσης γίνεται η διαφοροποίηση εκεί πέρα, ότι εγώ είμαι ο σοβαρός ο κυνηγός που κυνηγάω αφοσιωμένα να το κάνουν αυτό το πράγμα και άλλοι είναι παραλίες, ας πούμε, ξεχνά τα παπούτσια τους, πάνε για το χαβαλέι μεν, αυτός πάει και το ζήρε, παιδί μου, είναι... αφοσιωμένος. Μετά στο Βιετνάμ μετάξει όλο αυτό το χαμός και προφανώς σκηνές της Ρώσικης Ρουλέτας είναι από τις κορυφαίες του σινεμάτια. Ακόμα και αν δεν υπήρχε Ρώσικη Ρουλέτα από το Βιέντε Κόγκ το ξεπερνάμε αυτό και μένουμε στο ότι σημαντογραφικά είναι... Δηλαδή ειδικά όταν το βλέπεις προσπαθώ να θυμηθώ και εγώ είναι σοκ μεγάλο.
[00:28:42] Speaker B: Αυτή η επιλογή της Ρώσικης Ρουλέτας, η επιλογή αυτού του παιχνιδιού Εκεί κάτι γίνεται.
[00:28:49] Speaker A: Σίγουρα.
[00:28:49] Speaker B: Θέλω να πω.
[00:28:50] Speaker A: Σίγουρα.
[00:28:51] Speaker B: Καταρχάς είναι ένα τελείως λήθειο παιχνίδι. Δεν χρειάζεται να έχεις κανένα skill.
Καμιά ικανότητα.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να νεκρώσεις την ψυχή σου απέναντι στο φόβο.
Που φαντάζομαι για να την νεκρώσεις τόσο πολύ πρέπει να την νεκρώσεις και από όλα τα άλλα τα συναισθήματα.
και αυτό είναι που συμβαίνει στον Κριστόφερ Γουόκεν νιώθω στις τελευταίες σκηνές της ταινίας.
Αλλά ξέρεις, είναι ένα random πράγμα από το οποίο πεθαίνεις.
Παίζεις για να πεθάνεις, δηλαδή είναι τελείως παράλογο.
Ο παραλογισμός της ρωσικής ρουλέτας είναι τρομακτικός.
και δεν μπορείς να μην κάνεις την αντιδιαστολή με τον πόλεμο, ότι δηλαδή ο Ιωσήφ Κυρουλέτα έγινε να συμβολίσει αυτό το κομμάτι. Είναι genius, αυτό είναι stroke of genius.
[00:29:52] Speaker A: Και ο αρχικός τίτλος ταινίας ήταν Games We Play.
[00:29:55] Speaker B: Ναι, το οποίο μου στέκει γιατί...
Η αθότητα για μένα είναι το ζήτημα της ταινίας.
Η αθότητα που χάνεται είναι για μένα το ζήτημα της ταινίας.
Το Βιετνάμ, το είπαμε και πριν, είναι η αφορμή.
Βλέποντας ένα παιδί που βλέπει τον ελαφροκινηγό, Και το λέω γιατί πρώτη φορά το είδα στην τηλεόραση που ήμουν πάρα πολύ μικρός. Σε φάση οχτώ, εννιά.
[00:30:24] Speaker A: Μα τόσο μικρός.
[00:30:25] Speaker B: Ναι, ναι.
Και θυμάμαι ότι το έχει παίξει σε δύο μέρη η τηλεόραση τότε.
Θυμάμαι πως σαντίδεση με άλλες ταινίες εν υλίκων δεν...
Μου έπαιρνε πολύ να καταλάβω γιατί οι μεγάλοι σε αυτήν την ταινία συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται.
Είναι τόσο κοντά η συμπεριφορά των ονειρών αυτής της ταινίας στο τι θα σκεφτόταν ένα παιδί να κάνει σε μια τέτοια κατάσταση.
και νομίζω πως επίτηδες ο Τσιμίνο το έχει φτιάξει έτσι, το έχει συγγράψει έτσι, το έχει συγκροθετήσει έτσι, έχει πάρει αυτές τις ερμηνείες που έχει πάρει και πως με το φευγιό αυτής της αθωότητας φεύγει και αυτό το μυθικό πέπλο που καλύπτει την ίδια την Αμερική.
Η Αμερική στα πρώτα πλάνα της ταινίας, η Αμερική της εργατιάς, του θα τα καταφέρουμε, της παρέας, του όλοι έχουμε μια ευκαιρία με την Αμερική στην τελευταία σκηνή, στην Γιβία και με τον God bless America.
Δηλαδή, ακόμα και την Αμερική την πραγματική εικόνα της Αμερικής σε σχέση με την μυθοποιημένη εικόνα της την κοιτάζει μέσα από αυτήν την προβληματική της αθότητας που χάνεται νομίζω ότι σημαίνω δηλαδή ότι είναι ένας θρήνος ταινία είναι ένας αδιάκοπος θρήνος ναι
[00:32:16] Speaker A: σίγουρα το έχει αυτό το στοιχείο αυτό της τραγωδίας και του θρήνου το έχει ναι Όπως και το ροζ μου βέβαια.
Καλά κάνει το στοιχείο του ροζ μου.
[00:32:26] Speaker B: Ναι και νομίζω και η ίδια η ταινία δεν το παίζει πολύ. Θέλω να πω, αν το έμπαισε πραγματικά πολύ, τότε ίσως είχε διαφορετική κατάληξη.
Θα ήτανε γραμμένη αλλιώς αυτή η σκηνή, εάν το ζήτημα του ηρωισμού την απασχολήσαμε πραγματικά, δεν θα είχε το outcome που έχει εδώ ας πούμε.
[00:32:55] Speaker A: Ναι εντάξει δεν είναι ο Ράμπο, σίγουρα δεν είναι ο Τζοράμπο.
[00:32:58] Speaker B: Ναι.
[00:32:59] Speaker A: Αν και κάνει πραγματάκια δυνατά, αλλά δεν είναι ο Τζοράμπο, ναι.
Ο ήρωας που σου ανακόνησε παιδί μου αυτό το λιγομήλυτο το αυτάρκες το αποτελεσματικό το φουλ είναι λίγο αρχαίτυπο ας πούμε αυτό που κάνει ο Ντενίρο και το κάνει και εδώ και χωρίς...
[00:33:22] Speaker B: Όλοι έχουμε γνωρίσει έναν τύπο σαν αυτόν. Ναι ξέρω εγώ δεν είχες πάντα έναν στην παρέα την παιδική που ήταν ο πιο Stand by me, ξαναπάω, stand by me και το stand by me έχει τέτοια χαρακτήρα.
[00:33:37] Speaker A: Το River Phoenix νομίζεις.
[00:33:38] Speaker B: Ναι, ναι, ναι. Υπάρχει αυτός που είναι ο πιο...
[00:33:41] Speaker A: Ναι, εντάξει, ναι.
[00:33:42] Speaker B: Ο πιο μάγκας, ο πιο καθαρός, ο πιο... που συμπεριφέρεται πιο αντρίκια.
[00:33:48] Speaker A: Ναι.
[00:33:48] Speaker B: Αν και παιδί.
[00:33:49] Speaker A: Ναι.
[00:33:50] Speaker B: Δηλαδή νομίζω ότι είναι τέτοια η συμπεριφορά του Deniro στην ταινία. Ναι. Σαν το παιδί που κάνει τον άντρα.
[00:33:57] Speaker A: Επίσης δευτερεύουν στοιχείο, αλλά μου φάνηκε ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές οι ταινίες έχουν σκηνοθέτες, σκηνογράφοι στο μυαλό τους να πούνε τρία-τέσσερα βασικά θέματα, και είναι κάποια άλλα τα οποία υπάρχουν γύρω-γύρω, τα οποία μπορεί να τα παρουσιάζουν ως πιο φυσικά, ως πιο... Αλλά τελικά, και όπως αλλάζουν οι εποχές, να είναι πιο χαρακτηριστικά αυτά.
Δηλαδή, ας πούμε, Ο τρόπος συμπεριφοράς στις γυναίκες δεν νομίζω ότι είναι κάποιο βασικό θέμα της ταινίας.
Αλλά βλέπουμε ας πούμε τον πατέρα της Μελιστρύπη να της σιχώνει μια... και να του λέει κιόλας εκείνη η τσμί, ξέρω εγώ, φαντάζομαι ότι θα βάρει για τη μάνα της ας πούμε και... Σηχώνει μια άλλη φοβερή σκηνή που είναι στο Γλέντι που είναι οι φίλοι του Καζάλ.
[00:34:47] Speaker B: Και της πιάνει το κόλο.
[00:34:49] Speaker A: Και πάει ο Καζάλ θυμωμένος και νομίζουμε ότι θα δίνει τον τύπο που ψιάνει τον κόλο. Σηχώνει μια σκηνή. Και μετά αυτή όμως σηκώνεται και του λέει και του κάνει γλίκες.
Αυτό δεν θα το βλέπαμε σήμερα.
Τότε το βλέπουμε ως κάτι κάπως Δεν λέω ότι λέει μπράβο ο Τσιμίνο. Όχι, ο Τσιμίνο το παρουσιάζει όμως ως κάτι που γίνεται.
[00:35:10] Speaker B: Ο Τσιμίνο παρουσιάζει την αλήθεια αυτής της τάξης και σε αυτή την τάξη απευθύνεται όλη η ταινία. Αυτό έλεγα στην αρχή, ότι αυτή είναι μια ταινία που απευθύνεται στους θεατές αυτής της τάξης.
δεν έρχεται αφιψηλού. Όχι, όχι, σίγουρα, σίγουρα. Αυτό που κάνεις τώρα δεν είναι σωστό και δεν σχετικά.
[00:35:29] Speaker A: Όχι, όχι, καμία περίπτωση, καμία περίπτωση.
[00:35:31] Speaker B: Έρχεται να...
[00:35:32] Speaker A: Αυτό που δεν είναι σωστό είναι αυτό που κάνει η Βιέντε Ναμέζη, που είναι η Βιέντε Κόμπη, δεν κάνει σωστά πράγματα.
[00:35:37] Speaker B: Εσύ μωρέ.
Σου λέω, για μένα έρχεται να αφουγκραστεί αυτό το κόσμο. Έρχεται να αφουγκραστεί αυτό το... ξέρεις, τον πιο απλό κόσμο το πιο σύνθετο σημείο του, στην απώλεια της αθωότητάς του.
Γι' αυτό την κάνει, γι' αυτό είναι μεγαλυτή για μένα και αυτός είναι από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς σκηνοθετές των 70 χωρίς καμιά αμφιβολία.
Εγώ βάζω μέσα και το Heaven's Gate, μου αρέσει τρομερά και το Debuto.
Μίσκω φοβερά πράγματα και στη χρονιά του Δράκου με τον Μίκι Ρούρκ.
Είναι ένας πεινοθέτης που έχει κάνει σπουδαία πράγματα. Δεν έχει υπάρξει δεύτερος Μάικλ Τσιμίνο δηλαδή.
[00:36:23] Speaker A: Είσαι μεγάλος φαν.
[00:36:24] Speaker B: Κοίτα, είναι φοβερό που στα Σέβεντης είχαμε αυτούς τους τύπους που δεν είναι μόνο ο Σκορσέζε και ο Ντε Πάλμα και ο Sidney Lumet να τους βάλουμε και ο Κόπολα και ο Λούκας και ο Τσιμίνο και ο Φρίτκιν και ο Κασαβέτης όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν τη δική τους φωνή ενώ βλέπεις στις ταινίες τους
[00:36:55] Speaker A: και τους επιτρεπόταν να έχουν τη δική
[00:36:56] Speaker B: τους φωνή όμως ναι αλλά τους επιτρεπόταν από το σύστημα από τις εταιρείες και τα ασχετικά αλλά είναι φοβερό ότι επειδή βλέπεις ταινίες τους και αναγνωρίζεις αμέσως όπου δεν γυρίστηκαν πιάνεις κοινές συνιστώσεις αλλά διαθέτουν τόσο ισχύρη προσωπικότητα η ματιά του κάθε ενός από αυτούς που αμέσως ξεπερνάς τις επιφανειακές ομοιότητες και σου αποκαλύπτεται ένα τεράστιο σύμπαν.
Δηλαδή τι έγινε στην Αμερική το 1970 ρε παιδί μου.
Ωραία πράγματα.
[00:37:37] Speaker A: Να βάλουμε και το Σπίλιπεκ μέσα.
[00:37:39] Speaker B: Ναι, και το Σπίλιπεκ μέσα. Νομίζω πρέπει, άμα δεν τον έβαλα, κακός. Εννοείται ότι είναι και αυτός μέσα.
Και ο Μπογκάνοβιτς, δηλαδή...
Εδώ να κάτσουμε να τα λέμε, θα προκύψουν πολλά ονόματα.
[00:37:53] Speaker A: Η φωτογραφία στην ταινία που είναι καταπληκτική είναι του Βίλμος Σίξμοντ, ο οποίος έχει κάνει και το στενές παφές του τούτου τύπου και σουγκραντ εξπρές και η μουσική επίσης είναι βασικό στοιχείο της ταινίας που κουμπώνει μέσα σου και σε κάνει να αγαπήσεις.
[00:38:11] Speaker B: Θυμήσου μου πώς τον λένε αυτόν.
[00:38:12] Speaker A: Στάνλι Μάγερς νομίζω.
Ένα απλό μουσικό με την κιθάρα.
[00:38:18] Speaker B: Το ακούγαμε και στην Κρατική μια περίοδο, όταν τελείωνε το πρόγραμμα και έγραφε «Καληνύχτα». Μετά το τσοπάνει και βάλανε αυτό το θέμα.
[00:38:30] Speaker A: Το οποίο από ό,τι είδα ήταν γραμμένο για μια άλλη ταινία του 70 και το πήραν από εκεί.
Το ταυτίσεις τόσο πολύ με μια ταινία γίνεται σήματς ας πούμε και είχε γραφτεί για μια άλλη ταινία, εντυπωσιακό.
[00:38:45] Speaker B: Ενδιαφέρον πάντως θα είχε να είμασταν μέσα στο κεφάλι του Τσιμίνο, όταν έγραφε και όταν γύριζε αυτή την ταινία. Γιατί είναι μια ταινία βουτυγμένη τόσο βαθιά στη θλίψη, στην απώλεια, που τι συνέβαινε μέσα σε αυτόν τον άνθρωπο, αλήθεια, δηλαδή είναι μια ταινία που στάζει συνέστημα.
[00:39:06] Speaker A: Και για μένα είναι ένα δείγμα ότι οι μεγάλες ταινίες μπορούν να ξεπεράσουν, έχουν τόση δύναμη ρε παιδί μου, που μπορεί να ξεπεράσεις όποια στιγμή με στάση έχεις σε επίπεδο του τι θέλει να πει.
Είναι δευτερεύοντα. Το σωματικό είναι όλο αυτό το πράγμα που σε βάζει μέσα.
Έχει το όριο ότι δεν θα ήταν μια ταινία αντιδραστική, εντάξει.
Δεν θα ήταν μεγάλη ταινία όμως, αν ήταν αντιδραστική.
Δεν ξέρω τι πρέπει να φανταστώ, ας πούμε, τι θα ήταν, ειρήφενιστα, ας πούμε. Μόνο εκεί, ας πούμε, ναι.
Και ναι, οπότε είναι εμπειρία. Είναι εμπειρία.
[00:39:46] Speaker B: Οκ, αυτά για τον ελαφροκινηγό, λοιπόν.
[00:39:49] Speaker A: Ωραία. Μέχρι την επόμενη φορά, λοιπόν.
[00:39:50] Speaker B: Μέχρι την επόμενη φορά.
