Episode Transcript
[00:00:09] Speaker A: Spot Puri.
Ιστορίες που ακούγονται στο L Culture. Γεια σου Κώστα, τι γίνεται.
[00:00:14] Speaker B: Γεια σου Άκη, καλά εσύ.
[00:00:16] Speaker A: Μια χαρά.
Θες να μου πεις την πρώτη φορά που είδες το πάρτι πόσο χρονών ήσουνα.
[00:00:22] Speaker B: Δεν έχουμε συνονεθεί, αλλά πολύ ωραία.
Λοιπόν, με το πάρτι έχω προσωπικά μια ιδιαίτερη ιστορία. Δεν ξέρω πόσο ενδιαφέρει τον κόσμο, αλλά δεν πειράζει.
[00:00:34] Speaker A: Για εμάς το κάνουμε αυτό.
[00:00:36] Speaker B: Ακριβώς, ναι.
Δεν ξέρω πόσο καλό είναι αυτό, αλλά πασίπτωση, ναι.
Λοιπόν, με το πάρτε ιστορία η δικιά μου είναι η εξής.
Η πολυκατοικία που μεγάλωσα στην Καλυθέα είχε ένα δώμα, μία ταράτσα, η οποία είχε θέα 70%-100% στην οθόνη του θερινού Tropical.
που το έπαιζε κάθε καλοκαίρι, μα κάθε καλοκαίρι, και έχω δει όλο το ξεκίνημα του πάντα, δηλαδή τη σκηνή με την τρομπέτα, την έχω δει τις εκατομμύρια φορές στη ζωή μου.
[00:01:13] Speaker A: Πω πω πω, τι ανάμνηση, τι βίωμα είναι αυτό, με τρέλανες!
[00:01:18] Speaker B: Γιατί τότε τα καλοκαίρια τα συνομά παίζανε παλιές ταινίες, τις επαναλάβανε κάθε χρόνο, δεν είναι όπως τώρα που είναι.
[00:01:25] Speaker A: Ναι, τότε ήταν η εποχή, την προλάβαμε, που δεν έβγαιναν νέες ταινίες το καλοκαίρι, θεωρείτο νεκρή περίοδος εμπορικά στην Ελλάδα, συνείδηση με την Αμερική που τότε έβγαιναν τα μεγάλα μεγαθύρια, δεν είχαμε ίντερνετ, πειρατεία, παγκοσμιοποίηση, οπότε ούτως ή άλλως οι ταινίες έβγαιναν στον κόσμο όποτε ήθελαν.
Πολλές φορές μ τον αέρα ή το βάρος της πληροφορίας, α αυτή η ταινία απέτυχε στην Αμερική, απέτυχε, χεστήκαμε, ήταν όλες είβηση. Μια ταινία ήταν γεγονός κάθε φορά.
[00:01:58] Speaker B: Εννοώ αντίθετα...
είτε θετικά είτε αντικά, μόνο διεχιστήκαμε τώρα. Δηλαδή μας ενδιαφέρει πάρα πολύ αν μία ταινία έχει σκίσει το εξωτερικό υγείο.
[00:02:05] Speaker A: Ναι, ναι, ναι.
[00:02:06] Speaker B: Τρελαίνομαστε. Θέλουμε να πάρουμε θέση αμέσως, ας πούμε, ναι.
[00:02:09] Speaker A: Είναι. Κουβαλάει, την πληροφορία κουβαλάει και μια γραμμή κατευθείαν.
Λοιπόν, στην εποχή λοιπόν εκείνη στην οποία λέμε, όντως, Το πάρτι έπαιζε κάθε καλοκαίρι σταθερινά από συνήθως φθαρμένες παλιές κόπιες, οι οποίες ήταν κόπιες εικοσαετίας που πήγαινε ωρεχόντουσαν στους κινηματογράφους και είχανε γίνει ψιλορετάλια και αυτό είχε επίσης τη δική του γοητεία.
Εμένα ο πατέρας μου πήγε να δούμε το πάρτι όταν ήμουν μικρός, πολύ μικρός, τόσο μικρός που κατουρήθηκα πάνω μου από τα γέλια και ειλικρινά μεγαλώνοντας που το βλέπα και το ξαναβλέπα Γέλαγα τόσο, είναι πάντα μια τόσο αστεία ταινία που δυσκολεύεσαι να κρατήσεις το σώμα σου κυριακά, ξέρεις, εδώ ρε παιδί μου, μέχρι εδώ πάει. Κουβαλάει λοιπόν αυτή η ταινία, έτσι και το δικό της μύθο, γιατί όλοι όσοι ξέρω, συνομιλικοί μου, την είδανε παιδιά ή ο μπαμπάς τους την έβαλε να την δει, Την είδαν ως μια τρελή κομμωδία, που είναι μια τρελή κομμωδία.
Και μεγαλώνοντας και ξαναβλέποντάς την και μελετώντας συνεχογικά και όλες τις ταινίες του Μπλεκ Έντοαρτς, που το πάρτι πρέπει να είναι μια από τις 2-3 καλύτερες που έκανε ποτέ. Μαζεύεις και άλλα πράγματα.
Να πω ευθύς αμέσως, αυτή η σκηνή με την τρομπέτα που είπες είναι Το Mindframe του ήρωα είναι το κλειδί που οδηγεί σε όλες τις καταστροφές η συμπεριφορά αυτή, δηλαδή το ότι δεν αφήνουμε τίποτα στη μέση. Πρέπει να το πάμε όλο μέχρι το τέλος. Δηλαδή όλα τα τρελά που προκύπτουν, προκύπτουν γιατί αυτός απλά δεν εγκαταλείπει.
[00:04:24] Speaker B: Πολύ σωστό, πολύ σωστό.
[00:04:25] Speaker A: Είναι η τρομπέτα, είναι το χαρτί υγείας που το βλέπει να φέρει και πρέπει να τα φτιάξει όλα.
[00:04:29] Speaker B: Έχεις δίκιο, έχεις δίκιο.
[00:04:30] Speaker A: Δεν τα παρατάει ποτέ.
και είναι ένας τρομερά αστείος Πίτερ Σέλλερς στο ρόλο του Χαρούντι Μπάξι.
Για όσους μας ακούν και δεν έχουν δει την ταινία, ο Πίτερ Σέλλερς ενσαρκώνει έναν ινδό κομπάρσο που άθελά του καταστρέφει το ΣΕΤ ενός b-movie στο οποίο εμφανίζεται.
[00:05:00] Speaker B: Νομίζω είναι παραγωγή με λεφτά, δεν είναι b-movie ακριβώς.
[00:05:03] Speaker A: Το λένε μέσα στο... Ναι, ναι, ναι, στην πρώτη σκηνή όταν ο παραγωγός παίρνει τηλέφωνο τον...
ιδιοκτήτη του στούντιο, του λέει ότι γυρίσουμε να μπει movie εκεί και δεν πήγε πολύ καλά.
Και αυτός από μια αυλεψία της τύχης, ο Χαρούντι Μπάξι, ο ενδός, καταλήγει να βρίσκεται καλεσμένος σε ένα μεγάλο πάρτι που κάνει ο ιδιοκτήτης του στούντιο και εκεί βγαίνει όλοι η απέχθεια του Μπλέκε Ντουάρτς για το Hollywood, η απέχθεια του Μπλέκε Ντουάρτς για το σύστημα αυτό, την οποία την έχει εκφράσει πολλές φορές σε πολλές ταινίες, όχι μόνο το Party, υπάρχει και μια καταπληκτική κομμωδία του 1982 που λέγεται S.O.B. με την Τζούλη Άντρους, που κάποια στιγμή πρέπει να παιχτεί σύνεμα.
Είναι λοιπόν.
[00:05:59] Speaker B: Κάτι μπορεί να κάνεις γι'αυτό φαντάζομαι. Μπορεί, μπορεί.
[00:06:02] Speaker A: Είναι λοιπόν η απέχθεια του Black Edwards για το Hollywood και... Και όχι.
[00:06:06] Speaker B: Η απέχθεια του Black Edwards για τους Ινδούς και... Δηλαδή για όνομα του Θεού άσχημα, ναι. Αλλά συνέχισε. Πού έχουν.
[00:06:15] Speaker A: Ακουστεί αυτά τα πράγματα από σοβαρό άνθρωπο εννοώ. Επίσης, είναι σύμφωνα με τον Blake Edwards, για να τελειώσω με την εισαγωγή.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον Blake Edwards.
Πολλά απο τα αστεία της ταινίας.
προκύπτουν από την δική του ζωή γιατί ο ίδιος ήταν τρομερά γκαφαντζής και τρομερά αμπντάλης και συνεχώς σκόνταφτε σε ατυχήματα και δημιουργούσε μικροκαταστροφές και μικροτραυματισμού στον εαυτό του οπότε ο Έντοαρτς εμπνέεται και από τη δικιά του γκαφοσύνη ας πούμε αλλά και από το μίσος του για το Χόλιγκουντ Ναι.
Για να.
[00:07:00] Speaker B: Επιστρέψουμε λίγο στην αρχική αρχή σκηνής της ταινίας με την Τρομπέτα. Ωραίο αυτό που πες ότι δεν το βάζει ποτέ κάτω ο ήρωας και θέλει να τελειώσει.
Απ' την άλλη, νομίζω μπορούμε να το δούμε κάλλιστα και ως μια παροδία. Πόσες φορές δεν έχουμε δει σε ταινίες δράσης περιπέτειας τον ήρωα να μην πεθαίνει με τίποτα.
Ενώ είναι αστείο ας πούμε. Αυτό είναι πραγματική απεικόνηση. Ότι αν φας μία σφαίρα λογικά δεν μπορείς να συνεχίζεις. Αλλά έχουμε συνηθίσει να τρώει 25 σφαίρες ο ήλιος και να συνεχίζει και να κάνει και να δείχνει.
Επίσης το πώς είναι... Πάρα πολύ έξυπνο στο πώς καταλήγει καλεσμένος στο πάρτι αυτό ο ήρωας. Ότι σημειώνει ο διορθήτης του στούντιο το όνομά του για να μην ξέρεις να δουλέψεις, επειδή κατέστρεψε το πλατό, τα σκηνικά.
Σημειώνει το όνομά του για να μην ξέρεις να δουλέψεις ποτέ στο Χόλιγκουτ και μπερδεύει τα χαρτιά εκεί πέρα, το γράφει πάνω στη λίστα με τους καλεσμένους.
Το οποίο είναι από μόνο το πανέξυπνο.
Και ναι, μετά όταν ξεκινάει η κανονική κανονική ταινία, μπαίνει ο Πίτες Έλες στην έπαυλη αυτή και τα κάνει όλα λίμπα ας πούμε, άθελά του. Ναι, ναι.
[00:08:10] Speaker A: Ναι, ο Χαρούντι Μπάξι, ο οποίος ρε παιδί μου, είναι... υπάρχει ένα ενδιαφέρον στοιχείο, ότι αυτός ο άνθρωπος που είναι ίνδος, που είναι...
πνευματικός άνθρωπος, μας το δείχνει αυτό η ταινία. Έχουμε στην αρχή της ταινίας τον βλέπουμε να παίζει σιτάρ και είναι πάρα πολύ απορροφημένος και είναι μία όλη σεκάν στον τίτλον ντυμένη πάνω σε αυτή τη μουσική, την οποία λόγω της εποχής έχει μόλις αρχίσει να τη γνωρίζει και η Δύση, κάτι λίγο ταράγκα που έγραφε Ο Τζόρτς Χάρισον στους Μπίτελς, στον Σάτζεν Πέπερ και φυσικά μέσω αυτού έγινε και πολύ γνωστός στην Αμερική ο Ραβί Σανκάρ, ο οποίος μάλιστα έκανε μαθήματα στον Πίτερ Σέλλερς για να παίξει σωστά το σιτάρι σε αυτή τη σκηνή.
Είναι ένας άνθρωπος λοιπόν πνευματικός και αθώος, Πολύ αθώος, ως φορέας αφού του πράγματος, έχει σημασία η ταυτότητά του, ως φορέας αφού του πράγματος μπαίνει σε αυτόν τον ανίερο χώρο όπου είναι όλη αυτή η παραδομένη στην παρακμή οι άνθρωποι του Hollywood όπου δύο αθώοι υπάρχουν εκεί μέσα άνθρωποι σε αυτό το σπίτι είναι αυτός και μια ενζενή γαλλιδούλα τραγωδίστρια την οποία την έχει μπανήσει ένας παραγωγός το... Ένας Weinstein.
[00:09:45] Speaker B: Ναι, ένας.
[00:09:45] Speaker A: Weinstein. Ο οποίος μάλιστα στην αρχική σκηνή της ταινίας σε μια κοπέλα κάνει έτσι με τα δάχτυλα για να σηκωθεί και για... Ναι. Και.
[00:09:52] Speaker B: Πηγαίνει η καημένη... Ναι.
Για το Αθώος που είπες, ότι είναι ο πρωταγωνιστής Αθώος, κάπου είδα μια συνέντευξη του Blake Edwards, σαν ντοκιμαντέρ για τα εγκρίσματα του πάρτι, όπου λέει ότι όλοι οι άνθρωποι, ρε παιδί μου, είμαστε σε μεγαλύτερο βαθμό υποκριτές, δεν γίνεται αλλιώς συμβαζόμαστε.
Αλλά οι δικοί του ήρωες είναι αυτοί που είναι όσο δυνατόν πιο μακριά από την υποκρισία και ο ήρωας αυτός είναι, ρε παιδί μου, αυτό το πράγμα είναι όσο λιγότερο υποκριτής γίνεται. Δηλαδή μπορεί να φαίνεται ή να φαίνεται αφελός ή να κάνει γκάφες, αλλά ένα πράγμα δεν είναι υποκριτής, ας πούμε.
το οποίο.
[00:10:35] Speaker A: Ξέρεις, είναι και μια παράδοση που έχετε από τους πολύ μεγάλους κομικούς, δηλαδή από τον Τσάπλιν, από τον Πάστερ Κίττον, τέτοιους χαρακτήρες έπαιζαν αυτοί οι άνθρωποι και ακόμα και ο θεωρητής Κλουζό είναι ένας τέτοιος χαρακτήρας. Μπορεί να είναι τελείως βλάκας, αλλά είναι πολύ έντιμος και καθόλου υποκριτής.
Είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του.
Και νομίζω ότι τα κοίμιασαν πάρα πολύ.
Σε αυτό το κομμάτι, ο Μπλέκε Ντουάρτς με τον Πίτερ Σέλλερ, οι οποίοι γνωστόν σφάζονταν σε όλες τις ταινίες. Είχαν μια καταστροφική σχέση και κάναν τόσες ταινίες μαζί.
Πάρα πολύ γέλιο, ρε φίλε. Πάρα πολύ γέλιο, δηλαδή. Από ό,τι.
[00:11:16] Speaker B: Είδα είχαν κάνει τους δύο πρώτους ως πάνθυρες. Ναι.
Και μετά είχαν τσακωθεί μεταξύ τους, είχαν πρέπει να ξαναδουλέψουν.
Και του έρχεται μετά από κάποια χρόνια του Μπλέκε Ντουάρτς η ιδέα για το πάρτι.
και λέει δεν γίνεται, με τον Peter Sellers πρέπει να το κάνω και συμφωνεί και ο Peter Sellers και η αρχική πρόθεση του Blake Edwards ήταν να είναι σαν βοβή ταινία με υπότιτλους από κάτω και μάλιστα το σενάριο ήταν λέει το πιο μικρό που έχει γράψει ποτέ αλλά με το που ξεκινήσαν τα γυρίσματα του Peter Sellers ότι Έχω ανάγκη να μιλάω για να πει καλά το πράγμα και το ανέτρεψε, το έκαναν να μιλάνε οι ηθοποιοί.
Υπήρξε σε μεγάλο μέρος αυτοσχεδιαστικό, δηλαδή το σενάριο ήταν κάπως σαν ένα γενικό πλαίσιο όσο θα κινηθούν και έπαιξε πάρα πολύ αυτοσχεδιασμός.
Και από ό,τι λένε, 12 εβδομάδες που το γυρνάγανε εκεί πέρα στο πλατώ αυτό, το καταφαριστήθηκαν όλοι και... Ναι, το.
[00:12:21] Speaker A: Οποίο είναι συνήθως λόγος ανησυχίας. Δηλαδή πάντα υπάρχει αυτή...
Υπάρχει αυτή η σκέψη, ας πούμε. Υπάρχει.
Είναι.
[00:12:31] Speaker B: Δηλαδή.
[00:12:31] Speaker A: Πάντων μια γενικότερη αρχή, πως όταν ένα συνεργείο περνάει καλά, όταν κάνει μια ταινία, αυτό δεν περνάει στον κόσμο. Συνήθως αυτό μένει για αυτούς.
Γιατί? Υπάρχει αυτό. Δηλαδή, μεταξύ τους, ας πούμε, το λένε οι άνθρωποι του κινηματογράφου. Πω πω, φαίνεται ότι πέρασαν καλά στα γυρίσματα, εμείς δεν πέρασαμε καθόλου καλά, όμως. Δηλαδή, συνήθως δεν προκύπτει. Μια ταινία καλή λένε όταν όλοι περνάνε καλά στα γυρίσματα.
Το πάρτι είναι μάλλον μια εξαίρεση από ό,τι φαίνεται.
Από ένα κανόνα που δεν ξέρω κι εγώ προσωπικά ο ίδιος αν ισχύει.
Αυτό που με τρελαίνει εμένα στο πάρτι είναι πως όλα ξεκινούν από κάτι πάρα πολύ μικρό. Όλα τα γκάγς ξεκινούν από κάτι πάρα πολύ μικρό. Δηλαδή, ανέφερε αυτό με το ρολό-χαρτί, ότι τι κάνει ο ήρωας, ο οποίος ψάχνευε να κατουρίσει την επιστημίση ή ταινία, τραβάει το ρολό με το χαρτί και το ρολό δεν σταματάει να γυρίζει μέχρι που να πέσει όλο το χαρτί κάτω και αυτός μένει ακίνητος με μια, με αυτή τη στοικότητα παρακολουθεί εκθαμβώς αυτό που έχει συμβεί.
Αυτή η λογική, κάτι τόσο μικρό που κλιμακώνεται και κλιμακώνεται και γιγαντώνεται σε μια έκρηξη γέλιου και εσύ γελάς και γελάς και περισσότερο γιατί το αστείο ανεβαίνει, οι ράμπες ανεβαίνουν, ανεβαίνουν και σε οδηγεί σε ένα κρεσέντο γέλιου. Η ταινία είναι μια σειρά από αυτό που λέμε slow burns, δηλαδή γκάγς τα οποία αναπτύσσονται πολύ πολύ αργά και όταν κλιμακώνονται Σε ξεσκίζουν, δηλαδή είναι μια σχεδόν εξουθενωτική κομμωδία από το πόσο γέλιο σου προκαλεί. Και την αγαπάμε πάρα πολύ εμείς οι Έλληνες αυτήν την ταινία. Υπάρχει αυτό το πράγμα, δηλαδή δεν γίνεται να παίξεις το πάρτι και να μην γεμίσεις το σινεμά.
Τι αγαπάμε πιστεύεις τόσο πολύ σε αυτόν τον... Εγώ πιστεύω ότι είναι ο ήρωας, δηλαδή. Πιστεύω ότι έχει να κάνει με την αγαθότητα του ήρωα.
και εγαθότητα.
[00:14:39] Speaker B: Και ότι είναι ένα είδος, όχι ένα είδος, είναι σίγουρα ένας outsider και ένας τύπος που δεν κολλάει εκεί πέρα στο περιβάλλον.
Και τον βλέπουν οι άλλοι εκ των πραγμάτων. Κακός. Τον βλέπουν. Αυτοί τον βλέπουν κάπως ρατσιστικά, κάπως υπεράνω, κάπως... Και αυτός με όλη την καλή διάθεση και όλη την καλή πρόθεση προσπαθεί να κολλεί στο περιβάλλον.
Και κάνει μια σειρά από γκάφες του να λάθος φέρνει το επόμενο, φέρνει το επόμενο, φέρνει το επόμενο.
Και νομίζω Ο καθένας μας, τώρα δεν ξέρω ειδικά οι Έλληνες, αλλά ο καθένας μπορεί να... οι περισσότεροι μπορεί να ταυτιστούν με έναν άνθρωπο που είναι σε ένα χώρο που νιώθει ξένος, που προσπαθεί να εξοικειωθεί με τους άλλους, που έχει άγχος, που δεν ξέρει αν θα κάνει κάποια γκάφα, θέλει να κολλήσει και την αποδοχή των άλλων και δεν την βρίσκει. Ναι, έχει.
[00:15:27] Speaker A: Άγχος, έχει άγχος για να γίνει αποδεκτός. Δηλαδή, τα μισά σλάψτεκ, οι μισάς γκάφες που κάνει είναι από το άγχος του, γιατί θέλει.
[00:15:34] Speaker B: Να τον συμπαθήσ Και νομίζω ότι είναι αρκετά πανανθρώπινο αυτό. Δηλαδή, υπάρχει προφανώς ένα ποσοστό ανθρώπων που είναι μια ζωή μέσα στην αυτοπεποίθηση και τους ανήκει ο χώρος όλος.
Περισσότεροι όμως αγχωνόμαστε με διάφορα μικρά. Τώρα που κάτσαμε εδώ πέρα, πήγα το σκαβό μου λίγο πιο μπροστά και σκέφτηκα να μην κάνω κάτι τέτοιο και πέσω ας πούμε.
Είναι φυτευμένος μέσα μας αυτός το άγχος και ο φόβος. Ανασένουμε βαριά.
[00:16:05] Speaker A: Αλήθεια είναι, και εγώ το κουβαλάω.
Και η ιστορία, η παράξενη είναι ότι φορτώνεις με τα χρόνια.
δεν αποβάλλεις πράγματα και έχεις πάντα την αίσθηση, μικρότερος, ότι η ωρίμανση είναι μια διαδικασία που προκύπτει με τα χρόνια και ότι αφαίρεις πράγματα και ο ψυχισμός σου γίνεται λίγο πιο απέρητος, λίγο πιο αυτό.
Πούτσες. Δηλαδή μεγαλώνουμε και απλά βάζουμε κι άλλα, μαζεύονται κι άλλα.
Οπότε, ξέρεις, αυτές οι κωμωδίες, οι καλές, οι πετυχημένες, οι καλοκουρδισμένες κωμωδίες, έρχονται κάπως να σε απελευθερώσουν, κάπως να σου χαρίσουν μια απεμπλοκή από αυτό το πράγμα.
Πάντως, το ζήτημα του κωμικού timing για μένα είναι τόσο μεγαλιώδες και τόσο άπιαστο και δύσκολο.
Δηλαδή.
[00:17:09] Speaker B: Και μάλλον κάτι ποτέ δεν διδάσκεται, δηλαδή νομίζω ότι είναι κάτι... Ή το έχεις ή δεν το έχεις. Ή το.
[00:17:13] Speaker A: Έχεις ή δεν το έχεις, ναι.
Όσο εξωπραγματικό και εξωγήινο μου φαίνεται να παγιδεύσεις σε φιλμ ένα αστείο στιγμιότηπο ανάμεσα σε δύο ανθρώπους και να κάνεις κάποιον να γελάσει, το ίδιο μου φαίνεται εξωπραγματικό όταν βλέπω ένα μπερκμανικό δράμα και με έναν διάλογο δύο ανθρώπων Συγκινούμαι, ραγίζω και κλαίω. Δηλαδή, είναι κάτι που πιάνεται στον αέρα. Δεν είναι οι λέξεις.
Δεν είναι μόνο οι λέξεις. Δεν είναι μόνο η κάμερα. Δεν είναι μόνο το μοντάζ. Δεν είναι μόνο οι φωτισμοί. Είναι και κάτι αόρατο. Ναι. Ναι.
[00:17:51] Speaker B: Πάντως, επειδή λέγαμε ότι ο ήρωας είναι γεμάτος άγχος και αμηχανία και... Πάντως, αν κάτι δεν έχει, είναι complex. Δηλαδή, δεν... Ο ίδιος δεν αισθάνεται σε καμία περίπτωση κατώτερος.
Έχει το άγχος να κολλήσει, αλλά δεν είναι ότι αισθάνεται ότι άλλοι είναι... ότι υπολείπεται ίσως κάπου. «You are.
[00:18:15] Speaker A: A mashooga», του λέει. «I'm not your shoogar», απαντάει αυτός. Δηλαδή, υπάρχει και το βάζει και μέσα στην ταινία, το οποίο μου αρέσει πάρα πολύ.
Κοίτα, έχει ενδιαφέρον να το δεις μέσα από τη ματιά ενός σκηνοθέτη, ο οποίος είναι σε ένα πολύ υψηλό σημείο της καριέρας του, είναι πάρα πολύ επιτυχημένος, είναι πασίγνωστος, έχει πάρα πολλές εμπορικές επιτυχίες ήδη στον εργητικό του και πριν το ροσπάθειρα με τον breakfast at Tiffany's και τα σχετικά.
Πόσο αυτός ο άνθρωπος πρέπει να μισούσε τους παραγωγούς του, και όλο το σύστημα των στούντιος στο οποίο εργαζόταν, γιατί δεν έχει σταματήσει να τον σαρκάζει αυτόν τον κόσμο στο έργο του, one way or another.
Και αυτό το ψηφιδωτό της χολικουγιανής βιομηχανίας που στήνει χώρια τις γκάφες και τις πλάκες και τα σχετικά είναι πολύ αποθητικό.
Δηλαδή, ο τρόπος με τον οποίον, σε αυτή την αρχική σκηνή της θενήας, όπου ο παραγωγός πάει στον κορίτσο μου να είναι στην χυζαπλώστρα και του κάνει έτσι για να τον ακολουθήσει στο τροχόσπιτο και για να την πηδήξει.
Ο τρόπος με τον οποίο το κάνει και ο τρόπος με τον οποίο, ρε παιδί μου, γενικώς ο ηθοποιός έχει συγκινοθετηθεί από τον Blake Edwards και δεν είναι τόσο αποθετικός.
Πραγματικά σου δημιουργεί έτσι μια σιχαμάρα, μια απέχθεια για ό,τι αφορά αυτά που συμβαίνουν πίσω από τις ομπίσνες. Δηλαδή είναι και λίγο η φάση που το Hollywood κάπως αρχίζει να απομυθοποιεί τον εαυτό του. Πριν όμως φτάσουμε στα Σέβεντις, πριν φτάσουμε στα Εξίκελεφτα Σέβεντις, που αρχίζει στο Νιου Χόλιγουντ να τα πετάει αυτά και να τα αποδομεί, Σκορσέζε, Κόπολα, Τσιμίνο, Πονκτάνοβις και τα σχετικά, έρχεται εδώ ο Μπλέκ Εντουάρτς μέσα από την κομμωδία του 1968 να κάνει αυτό ακριβώς το πράγμα μέσα από την φασιστική κομμωδία, να αποδομήσει δηλαδή το μυθικό Χόλιγουντ.
[00:20:31] Speaker B: Το αστρικό Χόλιγ Και τα στοιχεία αυτά του παραγωγού, με την οποία λειτουργεί ως πρέντατορ, ας πούμε, και εκμεταλλεύεται σεξουαλικά, είτε της Star είτε της Wannabe Star, είναι και τα μόνα στοιχεία τα οποία δεν εξυπηρετούν και κάτι, ας πούμε, την κωμικότητα της.
Ξεκάθαρο ότι θέλει να τα βάλει εντός εκτός αγωικών καταγγελτικά ή για να δείξει κάποια κακόσχημενα, δεν βγαίνει κάποιο αστείο δηλαδή από όταν λέει στην άλλη την κοπέλα στην αρχιέλα στο τρέιλερ ή όταν προσπαθεί να ρίξει την γαλίδα στο κρεβάτι.
είναι αυτό το πράγμα δεν μου αρέσει και σας το δείχνω ας πούμε. Ναι, ναι.
[00:21:11] Speaker A: Ναι.
Και εκεί ξέρεις έρχεσαι ακόμα πιο κοντά στο μέρος αυτού του ήρωα που έρχεται να διαχωρίσει το καλό από το κακό εκεί μέσα με όλες αυτές τις γκάφες που κάνει.
Και επίσης.
[00:21:27] Speaker B: Είναι ενδιαφέρον ότι όλες αυτές οι γκάφες εντάξει γίνονται και από τον ίδιο που είναι καφατζής αλλά άμα το σκεφτήσω περισσότερο Είναι λίγο σε αλληλεπίδραση με αυτό το τερατώδες σπίτι, ας πούμε.
Δηλαδή, θέλω να πω ποιο σπίτι έχει μέσα στο πισίνα και νερά. Είναι από μόνο του μια πιο κίνδυνο, ας πούμε. Κανονικά να είσαι και ο Πίτας και ο Μπάξι να μην είσαι. Άμα έχεις εδώ πέρα μπροστά σου μια πισίνα... Αναπάστη με κίνδυνος να πέσεις, δηλαδή. Δεν είναι... Ή τώρα με τις φωτιές που ανάβουν, έτσι. Οκ, πατάει, πατάει το κουμπί, ανάπτυξες φωτιές, αλλά... Δεν μπορεί κανείς να πέταχτε μια φωτιά έτσι. Τι φαραώνικο πράγμα είναι αυτό. Σε κάνει.
[00:22:05] Speaker A: Να αναρωτιέσεις αν υπάρχει και κουμπί αυτοκαταστροφής μες στους φίλους. Ναι, ναι, ναι. Τελευταία λέξη της μόδας. Ναι. Ή.
[00:22:11] Speaker B: Για ποιο λόγο να γυρνάνε, ξέρω εγώ, τα σκαμπόι, όλα αυτά, το μπάρ. Είναι ένα είδος έπαρσης και αλαζονίας και φαράων. Ναι, ναι.
[00:22:18] Speaker A: Έχεις δίκιο. Που έρχεται.
[00:22:20] Speaker B: Και αλληλεπιδρά με τον ήρωα. Ναι.
Η.
[00:22:25] Speaker A: Μοντέρνα ζωή, ας πούμε.
Θυμήθηκα κάτι παλιά, καρτούν, του Τεξ Σάιβερι, που παρουσίαζαν έτσι το τέλειο high-tech σπίτι, που με κουμπιά και παρακουμπιά το σπίτι μεγάλωνε, μεγάλωνε, μεγάλωνε και μετά έκλεινε και γινόταν ένα σπ Είναι σίγουρα επηρεασμένο και από αυτά τα καρτούν του Τεξιδεύερη. Και από.
[00:22:43] Speaker B: Τη διάβασα και πολύ από Ζακ Τατι και Κύριο Λιό και τέτοια. Σωστό, σωστό.
[00:22:47] Speaker A: Ε, παρακολουθούσε ο Μπλέκεντος, παρακολουθούσε τι συνέβαινε στο παγκόσμιο σινεμά. Ήταν ένας, γενικά, μεγάλη κομικής κοινοθέτες. Εγώ είμαι μια βαθιά γνωστή του κινηματογράφου.
και αυτό φάνηκε και αργότερα, δηλαδή και ο Τζίρι Λούις ένας σπουδαίος σκηνοθέτης που έφερε τεχνικές πρωτόγνωρες στο κινηματογράφο που τις αξιοποίησαν μετά σκηνοθέτες όπως ο Κόπολα και τα σχετικά ή ο Μελ Μπρούξ που με το Young Frankenstein κάνει μία τέλεια παροδία των ταινιών της Universal στην δεκαετία του 30 με το ασπρόμαυρο, τα ντεκόρ και τα λοιπά.
Ήταν άνθρωποι οι οποίοι το παίδευαν το σινέμα πάρα πολύ.
Blake Edwards. Είναι απάντως αυτή η εποχή φοβερή που άκουγες Blake Edwards και λέγεσαι θα πάω να το δω.
Που αυτό το όνομα ρε παιδί μου ερχόταν μαζί με έναν μύθο. Δηλαδή ότι ήταν ο Χίτσκοκ για τα θίλερ τότε, ήταν ο Πλέκ Εντουέλτς για τις κομμωδίες. Έκανε κομμωδία ο Πλέκ Εντουέλτς, θα πήγαμε να το δούμε και κακοί να ήταν. Που όπως και ο Χίτσκοκ, έτσι και ο Εντουέλτς δεν έκανε πάντα καλές ταινίες.
Αλλά έχει σημασία, ρε παιδί μου, το πού εντοπίζεται το αστείο. Από πού προκύπτει το αστείο. Τι υπάρχει, δηλαδή, στον πυρήνα αυτού του πράγματος.
Γελάω πάρα πολύ παντός με το Πάρτι. Είναι μια ταινία που παρότι είναι το 1968 και θα λέγε κανείς το χιούμορ αλλάζει, η κομμωδία αλλάζει, είναι μια τέχνη που εξελίσσεται, μπλα μπλα μπλα μπλα.
Ο ρυθμός της, το κωμικό timing που λέμε.
Οι φάρσες, οι ηθοποιοί, οι ερμηνείες, το μοντάζ, όλα είναι τέλεια. Δεν θέλεις να κουνήσεις καρέ από αυτή την ταινία. Και γελάς πάντα πάρα πολύ. Γελάω και τώρα που κουβεντιάζουμε για αυτήν.
Συμφωνώ ότι.
[00:24:49] Speaker B: Δεν αλλάζει το χιούμορ.
Φοβάμαι όμως ότι αλλάζει η αντίληψη περί χιούμουρ και η ιδεολογία γύρω από το χιούμουρ και τι επιτρέπεται να είναι αστείο και τι δεν επιτρέπεται.
Και αυτό εντάξει γενικά με απασχολεί.
Φοβάμαι ότι ποινικοποιείται σε μεγάλο βαθμό το χιούμουρ και ακόμα και το ίδιο το αστείο σ αστείο. Δηλαδή φοβάμαι ότι πηγαίνουμε σιγά σιγά προς μια κατεύθυνση που κάθε αστείο είναι μια προσβολή και θα πρέπει να είναι Να επιτρέπονται, ξέρω εγώ, τρία αστεία και τα υπόλοιπα 97 που κάναμε μέχρι τώρα κάτι προσβάλλουν, κάτι θίγουν. Κρατάει ακόμα.
[00:25:30] Speaker A: Αυτό, πιστεύεις εγώ, έχω την έννοια ότι πεθαίνει αυτό το πράγμα. Μακάρι, μακάρι. Δηλαδή, έχω την έννοια ότι ήταν στο πίκ του.
Στο πολύ συντηρητικό πίκτο, γιατί είναι μια συντηρητική τάση, μη του δίνουμε άλλα ονόματα.
Όσο προοδευτική.
[00:25:44] Speaker B: Πάντως, λόγιοι που παίρνουν την ελληνική ζωή. Ε, τάξει.
[00:25:47] Speaker A: Χαίρω πολύ. Δηλαδή και ο χούλιγαν που με το ρόμπαλο σπάει ένα κρανίο δηλώνει ποδοσφαιρόφιλος. Από αυτή την έννοια, ας δηλώνουν και αυτοί προοδευτικοί. Αλλά δεν είναι. Συντηρητικά είναι αυτά τα πράγματα, βαθύτατα δεξιά, όσο πιο δεξιά πάει, η έννοια, η ιδέα ότι πρέπει να είμαστε προφυλαγμένοι από την τέχνη. Γιατί κατά βάθος αυτό είναι.
Προφυλαγμένοι από την τέχνη, προφυλαγμένοι από την ελεύθερη έκφραση, προφυλαγμένοι από δημιουργικούς ανθρώπους.
Αυτό είναι το ζήτημα όλο. Ποτέ δεν ήταν κάτι άλλο.
Είναι μια συντηρητική θέση.
Και μια συντηρητική θέση δεν μπορεί να έχει θέση μέσα στο χώρο της κωμωδίας.
Ανέφερα το Μελ Μπρουξ πριν. Υπάρχει μια ταινία του Μελ Μπρουξ, το Silent Movie, που έχει ένα πάρα πολύ αστείο γκάγ.
Είναι μια κυρία με τον σκύλο της, ο οποίος είναι ένας πολύ χαρούμενος και παιχνιδιάρης σκύλος συγκρούεται κατά κάποιο τρόπο πέφτει ένας πάνω στον άλλον στον δρόμο με έναν τυφλό με το δικό του σκύλο και αλλάζουν σκύλους κατά λάδος γιατί είναι τα ίδια σκυλιά και ο σκύλος φεύγει με τον τυφλό τρεχάλα και κάνουν ένα άτυπο σέρφ στον δρόμο και ρώτησαν του Μελ Μπρούξ κάποιος τον ρώτησε μα είναι δυνατόν να κάνετε τέτοιο αστείο και τους λέει ο Μελ Μπρούξ Αν πετάξω ένα κουβά από τον μπαλκόνι μου, όλοι θα βραχούν.
Δεν μπορεί να εξηρείται κανείς από την κωμωδία.
Και για μένα αυτό είναι, ξέρεις, απαράβατο. Γιατί μερικές φορές το χιούμορ προκύπτει και από τον παραλογισμό. Το χιούμορ προκύπτει και από την αδικία.
Πολλές φορές πολύ άδικα πράγματα είναι πάρα πολύ αστεία αν υδωθούν μέσα από το πρίσμα της κομμωδίας.
Και αυτό είναι το μεγάλο χάρισμα της κομμωδίας ότι μπορεί να ξεχυλώνει τις έννοιες, να ξεχυλώνει τις ιδέες, να αναποδογυρίζει τις προσδοκίες, να σε κάνει να γελάσεις ακόμα και με κάτι φρικτό και με κάτι ανομολόγητο Ακόμα και με κάτι που, ξέρω εγώ, μπορεί και να σε απασχολεί προσωπικά.
Δηλαδή, είχα μια περιπέτεια με την υγεία μου πέρυσι και ήταν από τα πιο απελευθερωτικά πράγματα να κάνω πλάκα για αυτό με τους φίλους μου ή ακόμα καλύτερα να μου κάνουν οι φίλοι μου πλάκα με αυτό.
Ήταν τόσο απελευθερωτικό, τόσο λυτρωτικό να μπορούσα.
τόσο λειτουργικό να μπορώ να γελάω με κάτι που με προβληματίζει βαθιά.
Και αν το στείλεις σε αυτό από την ανθρωπότητα είναι σαν να σφραγίζεις όλο και πιο σφιχτά την χύτρα μέσα στην οποία βράζουμε.
Συμφωνώ εγώ.
[00:28:56] Speaker B: Απόλυτα σ' αυτό.
Λες ότι αυτό το πράγμα αρχίζει και σβήνει σιγά σιγά και μακάρι να έχεις δίκιο. Ναι, γιατί.
[00:29:02] Speaker A: Ο κόσμος νομίζω ότι άρχισε να βιώνει τα διέξοδα που έφερε.
Γιατί έφερε διέξοδα αυτή η ματιά. Καταρχάς έφερε το Τραμπ. Αυτή είναι η δικιά μου άποψη.
Αλλά θα το αφήσουμε εδώ. Από μένα δηλαδή νομίζω ότι για μένα τελειώνει αυτό.
[00:29:20] Speaker B: Το πράγμα.
Κάπου λέει ο Μπλέου Κεντουάρτς ότι η παιδική του ηλικία δεν είναι χάλια, ας πούμε.
και ότι η μέθοδος που βρήκε για να την παλεύει είναι να βλέπει τη χιμωριστική πλευρά της τραγικότητας της ζωής και αυτό τον καθοδήγησε στο να κάνει τις ταινίες που έκανε.
Και αυτό νομίζω είναι γενικά ένα κλειδίστο όπως βλέπουμε το πράγμα.
Δηλαδή αν η πολιτικά ορθή ας πούμε ιδεολογία λέει ότι δεν πρέπει να κροηδεύουμε τους από κάτω πριν να κοιτάμε πάντα τους από πάνω και μόνο την εξουσία να εξετάζουμε ότι οτιδήποτε άλλο είναι ρατσιστικό, είναι προσβλητικό, είναι ομοφοβικό, συξηστικό, όλα αυτά. Εντάξει. Και.
[00:30:08] Speaker A: Οι δεξιοί λένε δεν μπορούμε να κάνουμε πλάκα με τον Θεό. Δεν μπορούμε να κάνουμε πλάκα με τους Αγίους. Δεν μπορούμε να κάνουμε πλάκα. Δηλαδή δεν μπορούμε να κάνουμε πλάκα. Όταν ξεκινάει κάτι με αυτές τις πέντε λέξεις τίποτα καλό δεν είναι να ακούσουμε.
[00:30:22] Speaker B: Νομίζω ότι αν, όπως το είπες και εσύ πριν, αν το δούμε ρε παιδί μου ότι δεν είμαστε οι άνθρωποι, ότι όλοι, ότι είναι η ύπαρξη γενικά συνολικά για όλους μας, ακόμη για τους πιο προνομιούχους τόσο τελικά τραγική και τόσο βαριά και τόσο τελικά, δεν είναι ότι καθένας μας, ούτε θα ζήσει για πάντα, ούτε θα είναι για πάντα πλούσιος, ούτε για πάντα όμορφος, ούτε για πάντα οτιδήποτε. Ούτε για.
[00:30:42] Speaker A: Πάντα ενάρετος. Ναι, δηλαδή.
[00:30:44] Speaker B: Όλοι την έχουμε αμύσσει ας πούμε. Ναι. On the long run, ναι.
Οπότε κάπως να γελάμε με την όλη κατάσταση δεν ξέρετε κανείς από αυτό το πράγμα. Είμαστε όλοι άνθρωποι, άρα όλοι κάπως πρέπει να γελάμε μεταξύ μας γιατί αν δεν γελάμε δεν καταπιεζόμαστε και λέμε αυτό δεν κάνει, αυτό δεν κάνει, αυτό δεν κάνει.
Αυτό που είναι προσβολή, αυτό είναι προσβολή, το άλλο προσβολή.
Μετά φτάνουμε σε μια κατάσταση πάρα πολύ ασφυκτική.
Ναι.
Θα.
[00:31:15] Speaker A: Βάλω όμως εγώ και μια παρένθεση και ένα αστεράκι.
Είναι άλλο να μην κάνεις ένα αστείο να αποφεύγεις ένα αστείο γιατί εισαγωγικά δεν πρέπει να το κάνεις αυτό και άλλο αν έχει προκύψει από μέσα σου όχι απ' έξω από μια εξουσιαστική αρχή που κουνάει το δάχτυλο με την εγγυλάμε γιατί όχι αν έχει προκύψει από μέσα σου μια αλλαγή εκεί εγώ Ξέρεις, αυτό μπορώ να το ακούσω.
Και νομίζω συμβαίνει και σε όλους μας. Όπως μας συμβαίνει το ένα, έτσι συμβαίνει και το άλλο.
Εάν η αλλαγή προκύπτει από μέσα σου, και ξαφνικά εσύ δεν νιώθεις καλά, κάνοντας ένα αστείο, that's another thing.
Αυτό δεν είναι πολιτική ορθότητα.
Αυτό είναι κάτι άλλο. Δεν είναι.
[00:32:12] Speaker B: Εσωτερικευμένο όμως ότι πια δεν κάνει...
Όχι, αν.
[00:32:16] Speaker A: Έχει ακουστεί μέσα σου λέω. Όχι ως κανόνας. Αν έχει ακουστεί μέσα σου. Πώς μου έλεγες την άλλη φορά και την ελληνικιά συμμορία. Του ακλέβουν τις κοπέλες τους.
Ξέρεις.
Ήταν κάτι που σ' ενοχλούσε ρε παιδί μου.
Αλλά σ' αυτούς δεν εκφραζόταν αυτή η ανάγκη. Δεν υπήρχε.
Σε σένα όμως εκφράστηκε και δεν εκφράστηκε. Γιατί κάποιος σου είπε ότι δεν κάνει να κλέβεις τις κοπέλες τους.
Οπότε, εάν υπάρχει μια τέτοιου είδους αλλαγή που προκύπτει από μέσα μας και όχι απ' έξω, εγώ αυτό το στηρίζω. Εγώ αυτό το παίζω.
Εγώ με την εξουσιαστική αρχή δεν μπορώ να παίξω. Γιατί πάντα αυτός που λέει μην κάνεις αυτό είναι εξουσία. Όπου κι αν βρίσκεται.
όποια θέση κι αν έχεις στην κοινωνία. Αυτός που.
[00:33:04] Speaker B: Λέει μην κάνεις αυτό είναι εξουσία.
Κάπως παρεμφεραίς με αυτό, είναι ότι τώρα με αυτό με το φούμο που έχει ξέρω ο Πίτερ Σέλες το πρόσωπό του, το brown face πώς το λέμε, εντάξει θυμήθηκα το κλασσικό με το Βουτσά ας πούμε.
Καλά ναι.
[00:33:23] Speaker A: Εκεί είναι ρατσιστικό. Αν είδα.
[00:33:24] Speaker B: Καλά, αν είδα καλά γιατί Αν διάβασα κάπου λίγο την υπόθεση της ταινίας, αυτή λοιπόν η ταινία, είναι τελικά η ταινία με τον Βουτσά, αν δεν την μπερδεύω με κάποια άλλη, από ό,τι τη διάβασα, είναι όντως και ρατσιστική και ξονοφοβική και όλα. Την κάνει ρατσιστική και ξονοφοβική όμως το περιεχόμενό της. Ακριβώς.
Αν ήταν απλά Βαμένος ο Βουτσάς Μαύρος και ήταν η ταινία κάτι άλλο, δεν θα ήταν τόσο πρόβλημα. Εννοείται. Αν το πάρτι ήταν ο Πίτες Έλες, Βαμένος είπε Ινδώς, και τελικά κορυδεύαμε όλοι μαζί τον Ινδώ, τον κορυδεύανε οι λευκοί Αμερικάνοι, θα ήταν πρόβλημα.
Τώρα, Δεν είναι πρόβλημα, δεν ξέρω, εμένα δεν φαίνεται τόσο πρόβλημα. Μα τι.
[00:34:06] Speaker A: Λέμε, εδώ μάλιστα υποδεικνύει στους ζητικούς ότι πώς τολμάται και έχετε βάψει έτσι αυτόν τον ελέφαντα, αυτά είναι τα χρώματα της πατρίδας μου. Και αυτοί αμέσως λένε, ok πάμε στην πισίνα να τον πλύνουμε. Εμένα, με ενδιαφέρει ο ινδός του Peter Sellers.
Θέλω να πω, δεν πάω να δω το πάρτι.
για να δω έναν Ινδοπονταγωνιστή και να είναι culture ally όλα μέσα και σωστά. Μένα με ενδιαφέρει η ερμηνεία του Πίτερ Σέλλερς ως Ινδού. Με ενδιαφέρει τι Ινδό θα παίξει ο Πίτερ Σέλλερς, όπως με ενδιαφέρει τι Έλληνα θα παίξει ο Άντονι Κουίν στο Ζορμπά, όπως με ενδιαφέρει γενικώς τι μπορεί να προκύψει μέσα από την υποκριτική. Όπως με ενδιαφέρει, ξέρω εγώ, δεν μπορώ να θυμηθώ αυτόν τον ηθοποιό που παίζει στο How I Met Your Mother, Μπορώ να θυμηθώ το όνομά του τώρα, ο οποίος είναι outspoken gay και παίζει έναν straight και μάλιστα straight γυναικά και φαφλατά και μάτσο κλπ.
Με ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτό.
Δηλαδή πιστεύω ότι ένας straight ηθοποιός ενδεχομένως να μην έπαιζε.
με όλες αυτές τις αγγυλώσεις του ματσίσμου, όπως παίζει αυτός ο ηθοποιός, που είναι πάρα πολύ καλός αυτό. Τα πάντα είναι υποκριτική.
Τώρα, όπως είπες και εσύ, το περιεχόμενο είναι τι κάνεις με αυτό, αυτό με το Βουτσά, ενώ το τραγούδι του Ζαμπέτα δεν είναι ρατσιστικό. Γιατί στο τελευταίο τετράστιο βάζει ως μαύρους σκύλους και τον εαυτό του και τον Χιώτη και όλους τους μεγάλους ρεμπέτες σε φάση όπου φτωχός και η μοίρα του με έναν τρόπο.
Τώρα που.
[00:35:59] Speaker B: Πεις για τον ελεφάντα, φαντάζομαι και αυτό θα είναι το προβληματικό σήμερα, ότι βασανίζεται ένα ζώο, δεν ξέρω, το βάφεται αυτό, τέλος πάντων, ναι. Αυτά σε ενοχλούν αυτά. Έχω φορτώσει, ναι. Εμπάσχομαι από τόση διάβαση ότι... Ας δούμε.
[00:36:11] Speaker A: Αν ακούσαν για μένα. Τώρα έχω.
[00:36:12] Speaker B: Κάπως...
Όταν γυρίζαμε την ταινία λοιπόν, ο ελέφαντες αυτός που είναι και μικρός σε ηλικία και λόγω μεγέθους, μπας σε πτώση, μικρός ξεμικρός, τα έκανε και ήτανε... τα έκανε συνέχεια και ήτανε μεγάλο μεγέθους τα παιδιτώματά τους. Και είχανε λέει κάποιον που τα μαζεύανε συνέχεια με το χέρι και τα λοιπά. Ίσως κάποιος.
[00:36:33] Speaker A: Ινδούς. Κάνω πλάκα.
[00:36:36] Speaker B: Και επειδή ήτανε ταυτόχρονα λέει και η μπάντα ήτανε...
που παίζει, ήταν συνέχεια στο πλατό και στα γυρίσματα και έπαιζα και αυτή, κάθε φορά που τα έκανε, παίζανε there is no business.
[00:36:48] Speaker A: Like show business.
Οπότε.
[00:36:55] Speaker B: Όντως πρέπει να την καταβρήκανε όντως 12 εβδομάδες. Φαντάζεσαι να.
[00:36:58] Speaker A: Ακούς there is no business like show business και να έχει έζηνας ελέφαντας μπροστά σου.
Πω πω πω, καταπληκτικό. Για ταινία από μόνο του.
Τι κάνει τις μεγάλες κομμωδίες να αντέχουν στον χρόνο. Τα μεγάλα δράματα, οκ. Τι τις μεγάλες κομμωδίες κάνει να αντέχουν στον χρόνο. Λες.
Εντάξει.
[00:37:17] Speaker B: Αυτό που πες για το χρονισμό νομίζω είναι πολύ βασικό, ρε παιδί μου. Το πώς αποτυπώνεται το αστείο και πώς λειτουργεί.
Ανεξάρτητα ότι είναι γραμμένο στο χαρτί.
Το πώς λειτουργεί στην πράξη.
Και ύστερα δεν ξέρω, νομίζω ηλικρίνη άτουση.
Καλή ερώτηση, ναι.
Εδώ, ας πούμε, υπάρχει σίγουρα αυτό το πράγμα το οποίο είναι κοινό σε όλους ότι βρίσκεις σε ένα χώρο και νιώθεις σαν μήχανα και προσπαθείς να ενταχθείς και δεν είναι πάντα εύκολο και νιώθεις σαν μήχα μες.
[00:37:51] Speaker A: Στο γάλα, ας πούμε.
Οι μεγάλες κομμωδίες δεν έχουν αυτό. Ο Τζέρι Λούις έπαιζε πάντα ένα τέτοιο χαρακτήρα. Έναν ήρωα που προσπαθούσε πάρα πολύ να ενταχθεί και ακόμα και το περιβάλλον το ίδιο τον απέβαλε. Καθόταν σε καρέκλ Είναι σαν να είναι το σύμπαν εναντίον σου.
Γιατί πιστεύεις ότι οι κωμικοί ηθοποιοί αποδεικνύονται εξαιρετικοί μετέπειτα σε δραματικούς ρόλους. Λέμε για τον Πίτρε Σέλερ στην κεκμανική περίπτωση, τον θυμήθηκα κατευθείαν στο Being There, να είσαι εκεί κύριε Τσάνς, μια από τις φανταστικές, δεν έχω λόγια, από τα μεγάλα αριστουργήματα της δεκαετίας. του 80. Τζέρι Λούις, επίσης, φανταστικός στο King of Comedy του Σκορσέζα. Γιατί πιστεύεις ότι οι κομικοί ήθοποι είναι τόσο καλοί στο δράμα?
Δεν ξέρω.
[00:38:43] Speaker B: Γιατί ίσως παρότι φαίνεται πιο εύκολο, είναι πιο δύσκολο επίσης τα κομμωδία.
Και όταν έχεις καταφέρει να κάνεις τους άλλους μια ζωή να γελάνε, μετά να είναι πολύ πιο εύκολο να... Στην κομμωδία πρέπει και μόνος σου να είσαι αστείος. Ό,τι και να λέει το κείμενο ή αυτό, πρέπει να είσαι από μόνος σου αστείος.
Στο δράμα, αν είναι κάτι καλογραμμένο, αν είναι ιστορία δυνατή, μπορεί να είναι πολύ πιο εύκολο να την υπηρετήσεις, ας πούμε.
Μου θύμησες.
[00:39:10] Speaker A: Κάτι που έλεγε πάλι ο Τζίρι Λούις. Ο Τζίρι Λούις έλεγε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο δράμα από το να κάνεις τους άλλους να γελάνε.
Ότι κάθε φορά που εσύ κάνεις κάποιον να γελά, εσύ βιώνεις μια μικρή ήττα μέσα σου.
Α, πολύ ωραίο. Δηλαδή, θα ήθελες να μην είσαι αυτός που θα γελιοποιηθεί, αλλά πρέπει να γελιοποιηθεί για να κάνει τον άλλο να γελάσει.
Και ότι η στόφα του δράματος έρχεται όλοι από εκεί.
Δηλαδή, όταν με ρωτάνε, έλεγε ο Τζέρι Λούις, γιατί η κωμική ηθοποίηση είναι τόσο καλή στο δράμα, είναι γιατί είναι δράμα να κάνεις κάποιον να γελάει.
[00:40:00] Speaker B: Και νομίζω συνολικά, είτε για θέατρο μιλάμε, είτε για stand-up, το διακύβευμα είναι πιο μεγάλο. Δηλαδή, όταν πας να δεις κομμωδία και περιμένεις να γελάσεις, όταν ο άλλος δεν γελάει, η αποτυχία είναι να πας σε στιγμή παρούσα, δηλαδή κρίνεσαι να πας στιγμή.
Στο δράμα είναι μια ιστορία την ακολουθεί. Δεν εκδηλώνεται τόσο... Στανταπάδες. Δεν.
[00:40:24] Speaker A: Μ' αρέσουν όλοι οι στανταπάδες, αλλά βρίσκω σε όλους μια γενναιότητα.
Δηλαδή από τη στιγμή που ανεβαίνεις πάνω και παίρνεις το μικρόφωνο και έχεις να αντιμετωπίσεις... κόσμο, ενδεχομένως παγερό ή ακόμα χειρότερα κάποιος που απαντάνε στα αστεία σου. Αυτό στην Ελλάδα γίνεται συχνά.
Δεν έχω ιδέα για την επικρατία αυτή η άποψη ότι το κοινό πρέπει να απαντάει στα αστεία των stand-up κομικών.
Μεγάλη γενναιότητα βρίσκω σε αυτό. Μεγάλη. Εγώ δύο κουβέντες λέω είπαν από μια ταινία και αυτή φλέβα που έχω στο κούτελο γίνεται τούμπανο.
Από το άγχος και από τη δυσκολία. Ή και.
[00:41:00] Speaker B: Μεταξύ μας, παιδί μου, οι απλοί άνθρωποι. Αν πούμε έναν έκδοτο, ένα αστείο και μας φαίνεται μαζί αυτό και δεν γελάσει ο άλλος, αμέσως νιώθεις, έπαι, όπα, τι είπα τώρα, δηλαδή.
Ναι. Είναι μια έκθεση, είναι μια ματέωση, ότι όπα, είπα κάτι που μου φάνηκε αστείο και δεν γελάσει κανείς, ας πούμε, δεν γελάσει ο άλλος που το λέω, ας πούμε. Οπόπο.
Ναι.
[00:41:21] Speaker A: Το αστείο, το αστείο.
Χωρίς το αστείο, όμως, ρε φίλε, τι γίνεται. Θέλω να Το αστείο είναι που τα ξεκλειδώνει όλα.
Πολλές φορές δηλαδή και σε μια διαπροσωπική σχέση.
Εγώ με.
[00:41:35] Speaker B: Τους ανθρώπους που νιώθω κοντά, είναι η φύση μου τέτοια που αρχίζω και τους πειράζω. Δηλαδή όταν νιώθω μια αιχειρότητα με τον άλλο, μου απελευθερώνομαι και αρχίζω και του λέω πράγματα που μπορεί να θεωρηθούν, για μένα όμως αυτό είναι έκφραση ότι σε νιώθω δικό μου άνθρωπος και μπορώ να, εντός ακούει να στυμπώ, δεν είναι στυλέ όμως, είναι Γελάω με τα δικά σου αυτά που μου φαίνονται γέλαση με τα δικά μου, να γελάσουμε όλοι. Αυτό είναι το θέμα, να γελάμε όλοι δηλαδή.
Να μην παίρνουμε τον εαυτό μας τόσο, θα σοβαράσουμε.
Δεν είμαστε σοβαροί εκ των πραγμάτων.
Αυτό το.
[00:42:09] Speaker A: Εκ των πραγμάτων, δεν είμαστε σοβαροί, δύσκολα ακούγεται.
Και δεν χρειάζεται κάποιος να είναι συσογωγικά απέδευτος για να μην το ακούσει και οι πολύ πεθεμένοι άνθρωποι δεν το ακούνε και οι πολύ καλλιεργημένοι και οι πολύ καλλιεργημένοι γιατί τους πιάνει όλους.
Είναι δηλαδή στοιχεία που δεν έχει να κάνει με τι εφόδια κουβαλάει ή δεν κουβαλάει καθένας.
Είναι κάτι στον αέρα κι αυτό, είναι κάτι αόρατο.
Είναι κάτι.
[00:42:36] Speaker B: Άπιαστο. Εντάξει, ενώ καθένας ο Τίνος, μες στη ζωή του, θεωρεί τον εαυτό του σημαντικό ή αυτό, ό,τι και να θεωρεί τον εαυτό του, μετά από κάποιες ώρες η μπαταρία θα πέσει, θα πρέπει να κλείσει τα μάτια του, δεν την παλεύει, θα μείνει κάποιες ώρες σαν νεκρός, ας πούμε, και θα το κοιτάει ο άλλος.
Αυτό είναι αστείο από μόνο του, δηλαδή. Δεν μπορεί να είσαι σοβαρός έτσι. Ή μετά από κάποιες ώρες θα πρέπει να πας.
[00:43:03] Speaker A: Η ύπαρξή μας είναι λίγο γελία.
Υπάρχει αυτό το στοιχείο. Νομίζω πως δεν γίνεται να κάνεις όχι καλή, σπουδαία ακομμωδία αν δεν πιστεύεις ότι το γεγονός της ύπαρξης είναι μια μαλάκια γέμιση. Αυτό, αυτό.
[00:43:21] Speaker B: Είναι και τραγικό, αλλά είναι και αστείο, ναι. Δεν είναι, είναι όλα μαζί, είναι όλα μαζί, ναι.
Στο πάρτι.
[00:43:28] Speaker A: Στο τέλος, ο ήρωας δεν φεύγει με το κορίτσι.
Φεύγουν μαζί αλλά δεν καταλήγουν μαζί. Την αφήνει στο σπίτι της και φεύγει. Καλά δεν.
[00:43:40] Speaker B: Θυμάμαι.
Ναι και κάτι της λέει να πάρει το καπέλο ξέρω εγώ που έχει αφήσει.
Και αυτό του λέει ναι. Του λέει την άλλη βδομάδα. Την άλλη.
[00:43:51] Speaker A: Βδομάδα ναι.
Δεν του.
[00:43:53] Speaker B: Λέει όχι αλλά είναι και λίγο θα δούμε.
Πολύ μου.
[00:43:57] Speaker A: Αρέσει επίσης αυτό. Ότι ξέρεις υπάρχει μια ταινία που συνεχίζεται.
Δηλαδή το πάρτι τελειώνει, αλλά εσύ μέσα σου αρχίζεις να φαντάζεσαι τι μπορεί να γίνει μετά, ότι εκρεμεί ένα ραντεβού.
Εκρεμεί μια εκ νέου συνάντηση αυτών των δύο.
Και αυτό είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό.
Πόσο γλυκιά ταινία είναι, πόσο τρυφερή ταινία είναι.
Να μιλήσουμε για τον...
Σερβιτόρο. Που πίνει τα ποτά. Τι μορφή.
[00:44:33] Speaker B: Αυτός είναι, τι μορφή είναι.
Εργατικό προσωπικό.
[00:44:38] Speaker A: Εργατικό προσωπικό.
Δηλαδή... Δεν ξεκάθαρα που στέκεται πολιτικά ο Μπλέκε Ντουάρτς, σε όλη την ταινία.
Δεν ξεκάθαρα με ποιους τάσεται.
Και είναι αυτός ο σερβιτόρος ο οποίος... Τσουκ κου τσουκ. Ένα ποτό από εδώ, ένα ποτό από εκεί.
Γίνεται τελείως δίρλα και γίνεται συνένοχος με έναν τρόπο στην όλη καταστροφή που προκαλείται.
Ναι, ναι, ναι. Και δεν.
[00:45:09] Speaker B: Είναι και ο μόνος αλκοολικός εκεί πέρα. Είναι και άλλη κοπέλα.
Α, μπράβο. Η οποία, πώς να πούμε, το ποτήρι είναι μισό γεμάτο, μισό άδειο. Είναι ένα ποτήρι άδειο και αυτή βλέπει μέσα διάφορα από το μεθύς της. Από το μόνο με μεθύς της.
[00:45:26] Speaker A: Ναι, είναι μια θάνατη ταινία το πάρτι.
Είναι μια ταινία στην οποία, ρε παιδί μου, ξέρεις, η φάση να βαγώσω ένα νησί και παίρνω πέντε ταινίες, σαν να παίρνεις μια κομμωδία. Εννοείται. Ξέρω εγώ το πάρτι θα πάρεις μάλλον. Θα πάρεις κάτι άλλο. Ναι.
Ελπίζω.
[00:45:39] Speaker B: Να.
[00:45:39] Speaker A: Ήταν ένα ωραίο διάλειμμα το πάρτι στα podcast που έχουμε κάνει μέχρι τώρα, γιατί έτσι έχουμε... Ήταν πιο βαριά, ναι. Έχουμε πιάσει ταινίες βαριές. Ήταν πιο βαριά.
Μην όμως επαναπαύεστε.
Νομίζω θα επιστρέψουμε με μια ακόμα βαλύτερη. Στη σοβαρότητα.
[00:45:55] Speaker B: Και στη σοβαροφάνεια και στο δράμα και στη τραγωδία.
[00:46:01] Speaker A: Σε ευχαριστώ πολύ Κώστα. Και εγώ.
[00:46:03] Speaker B: Ευχαριστώ.
Μέχρι την επόμενη φορά.
