Episode Transcript
[00:00:09] Speaker A: Podpourri. Ιστορίες που ακούγονται, στο L Culture.
[00:00:13] Speaker B: Γεια σας, δεύτερο επεισόδιο του Σημασία έχει να Αγαπάς.
[00:00:16] Speaker A: Γεια σου Κώστα.
[00:00:17] Speaker B: Γεια σου Άκη. Και σήμερα θα μιλήσουμε για την Ιθάκη του Αλέξη Τσίπρα.
[00:00:23] Speaker A: Με έπιασε σαν προετοίμαστο. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο καταρχάς.
[00:00:26] Speaker B: Εντάξει, δεν είναι πρόβλημα όμως γι' αυτό.
[00:00:28] Speaker A: Νομίζεις, κυκλοφορούν τόσα τσιτάτα παντού που μπορείς να έχεις μια άποψη. Όλοι μοιάζουν να έχουν άποψη. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο.
Αλλά εμείς θα μιλήσουμε για το μεγάλο βιβλίο της Δύσης σήμερα.
Κώστα, γιατί αγαπάμε τα western.
Πρέπει να ξεκινήσει από εκεί η κουβέντα.
[00:00:51] Speaker B: Ωραία, και σήμερα πια να σε προετοιμάσω, θα απαντήσω όπως μου έρχεται στο μυαλό.
[00:00:54] Speaker A: Εννοείται, αυτό κάνουμε εδώ πέρα.
[00:00:55] Speaker B: Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι, ξέρεις, παιδικά χρόνια, ο παππούς μου που το αγαπούσε πολύ, και όλη αυτή η αίσθηση του μιας άλλης εποχής, μιας άλλης κατάστασης, ηρωισμού και ειρών για τους οποίους θα μιλήσουμε και πολύ για τη συγκεκριμένη ταινία.
Άλογα, μπιστόλια, σαλούν.
[00:01:18] Speaker A: Βόντες, πυρούνια, καυτές σέλες, σαλούν.
[00:01:20] Speaker B: Αυτά όλα, ναι. Φάσω λάδα.
[00:01:25] Speaker A: Εγώ καταρχάς πρέπει να μιλάμε για την ίδια ζώνη western που έπαιζε στην κρατική.
Γιατί θυμάμαι ότι...
[00:01:35] Speaker B: Ναι, ναι, το έχεις ξεχάσει αυτό, είδες.
[00:01:37] Speaker A: Δηλαδή νομίζω ότι ο παππούς σου που μου λέει...
[00:01:38] Speaker B: Τα είχε μεσημέρια νομίζω έτσι.
[00:01:39] Speaker A: Ναι, μεσημέρια ήτανε. Ήτανε Κυριακές, ήτανε Σάββατα, δεν θυμάμαι. Δεν θυμάμαι τον Κυριακό πάντως.
[00:01:45] Speaker B: Ναι, ναι, ναι, σωστά. Πω πω, ναι, ναι.
[00:01:46] Speaker A: Είχε μια ζώνη western λοιπόν που τα βλέπαμε τότε μικροί.
Έχει μια γοητεία αυτός ο κόσμος, σίγουρα.
Είναι αυτό το άλλο σύμπαν.
Θυμάμαι να βλέπω στο σινεμά, μικρός, τα κινούμενα σχέδια του Λούκι Λουκ, τις δύο ταινίες που είχαν βγει τότε, τον «Daisy Town» και την «Παλάτα των Τάλτων», που ήταν το ευρωπαϊκό πρίσμα, με έναν τρόπο, στο western, παρότι παιδικές ταινίες ήταν ταινίες πολύ καλοφτιαγμένες και αισθητικά προσεγμένες και βλέποντας σήμερα ξανά την ταινία για την οποία θα μιλήσουμε που είναι το The Man Who Shot Liberty Valance του John Ford 1960 πόσο? 1962 με John Wayne, James Stewart και Lee Marvin και επίσης Ο Αφροαμερικανός, ο οποίος παίζει τον Peabody, δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομά του.
[00:02:49] Speaker B: Ίσως λέγεται Goody Strode, αν δεν κάνω λάθος.
[00:02:51] Speaker A: Είναι αυτός που εμφανίζεται στην πρώτη σκηνή, στο Once Upon a Time in the West, με το καπέλο που πίνει το νερό που στάζει. Μια φοβερή φάτσα.
Και είναι του John Ford η ταινία.
Τον αγαπάμε πολύ. Εγώ θα ξεκινήσω λέγοντας, κάνοντας πάσα σε σένα, ότι τα western, είναι λίγο πολύ τα δικά τους ομυρικά έπι. Είναι λίγο πολύ ο δικός τους όμυρος. Είναι λίγο πολύ η δικιά τους ιστορία. Τα Αμερικάνικα western, όχι τα Ευρωπαϊκά.
Και εάν υπάρχει μια ταινία στην οποία αυτό τα ανακλάται πάνω άψογα, είναι η ταινία για την οποία μιλάμε σήμερα.
[00:03:35] Speaker B: Ναι, ο άνθρωπος που σκότωσε το Liberty Valance, η ταινία ξεκινάει με έναν νεαρό φαίρελπι δικηγόρο, τον πες βέβαια 53χρονος, James Stewart.
Πάλι δεν ξεκινάει η ταινία, έτσι, όχι ψάματα. Η ταινία ξεκινάει με...
[00:03:50] Speaker A: Τον ίδιο ηλικιωμένο.
[00:03:51] Speaker B: Ναι, με flashback, είναι ένα flashback όλη η ταινία. όπου επιστρέφει ο Τζέμς Τιούαρτ με τη σύζυγό του στο μέρος που ζούσαν παλιά και ξαναζούνε όλη την εποχή εκείνη όπου η ιστορία ουσιαστικά ξεκινάει από όταν ο νεαρός Φελίππις Δικηγόρος έρχεται από την Ανατολή γεμάτος όνειρα στη Δύση φορτωμένος, ζαλωμένος με τα νομικά του βιβλία Και αυτή είναι πραγματικά μια από τις σκηνές που μου είχε εντυπωθεί, δηλαδή τη θυμάμαι και τη συζητάω και μια ζωή.
Και νομίζω ότι την είχα δει και την περίοδο που πρέπει να ήμουν και φοιτητής στη Νομική.
Γιατί είναι και μια σκηνή που πραγματικά μπορεί να απλωθεί παντού. Φτάνει λοιπόν αυτός, πηγαίνει προς τη Δύση, είναι σε μια ταξιδιωτική άμαξα, του σταματάνε οι ληστές και ο Λίμπερτ Βάλλανς.
και αφού ληστεύουν τα πάντα ας πούμε, αυτός είναι ζαλωμένος με βιβλία, με νομικά βιβλία, με τους νόμους κλπ.
Τους οποίους τους σκίζει, τους πετάει κάτω, τους κάνει τα βιβλία κουρέλια.
[00:05:00] Speaker A: Και τον παλακώνει στο ξύλο.
[00:05:01] Speaker B: Ναι, τον παλακώνει στο ξύλο και του λέει, ο νόμος εδώ πέρα, να ποια είναι η δύναμη και η αξία του νόμου εδώ πέρα.
Ό,τι και να λένε αυτές οι λέξεις αυτές τις σελίδες, εδώ πέρα είναι μια χώρα Ένας τόπος που ο νόμος είναι το όπλο και η βία και η ανομία.
[00:05:19] Speaker A: I'll teach you western law, του λέει. Το νόμο της Δύσης. Που αυτός ουσιαστικά έρχεται να αλλάξει τη Δύση. Δηλαδή, να συνεχίσω εγώ από εκεί, ο ήρωάς μας μετά γίνεται, καθώς δεν έχει πια λεφτά, γίνεται βοηθός στο σαλούν μαγειρείο της περιοχής.
[00:05:44] Speaker B: Στον πριζολάδικο.
[00:05:45] Speaker A: Στον πριζολάδικο της περιοχής.
[00:05:46] Speaker B: Στον τέλι.
[00:05:47] Speaker A: Όπου βλέπουμε ότι τα μεγέθη στις μερίδες ήταν το ίδιο μεγάλα και τότε στην Αμερική. Ναι.
[00:05:54] Speaker B: Εντάξει. Αν ούτε άλλο που μοσχάρι είχαν και τέτοια, είχαν πολύ κακή.
[00:05:58] Speaker A: Ναι, είδες άμα σε προσφέρει το φαγητό ότι παρατηρείς τις ταινίες.
Εκεί γνωρίζουμε τον John Wayne, εκεί εμφανίζεται ο John Wayne, που είναι ο άνθρωπος του οποίου το πτώμα, το κουφάρι, έχει έρθει να συναντήσει ο γέρος James Stewart στην αρχή και έξω για το flashback που βλέπουμε όλη την ιστορία.
Να πούμε ότι ο Liberty Valance, ο τύπος που πλακώνει στα μπουκέτα και μαστιγώνει τον James Stewart είναι ο Lee Marvin, Δηλαδή έχεις αυτές τις τρεις φάτσες και τις σκηνοθετεί ο Τζον Φόρντ. Είναι δηλαδή inception λίγο όλο αυτό το σχήμα.
Και εκεί, εργαζόμενος στο σαλούν ως σερβιτόρος και ως λαντζέρις, ο Τζέιμς Τσιόρντ έρχεται αντιμέτωπος και με τον Λίμπερτι Βάλλανς ξανά, αλλά κυρίως με τον ήρωα που ενσαρκώνει ο Τζον Βέιν.
Κι εκεί έχουμε τη μεγάλη διχογνωμία.
Ο Τζον Βέιν που ενσαρκώνει έναν θετικό ήρωα.
Είναι ένας ήρωας ο οποίος θέλει να κάνει το καλό, δεν είναι δηλαδή ο κακός της υπόθεσης, δεν είναι μοχθηρός, δεν είναι σαδιστής, λίγο τσογλανάκος είναι ελληνιώτε, αλλά είναι ρε παιδί μου σεβαστός στην πόλη αυτή.
Πιστεύει πως με τα όπλα λύνονται τα πράγματα εδώ και ο άλλος του λέει όχι αστεόπλα κάτω εδώ έχουμε το νόμο εδώ έχουμε το σύνταγμα κλπ.
Είναι δηλαδή η σύγκρουση δύο κόσμων μέσα από την οποία σύγκρουση προκύπτει η δύση.
Αυτό δηλαδή η δύση σήμερα κάπως δηλαδή αυτό θέλει να μας πει η ταινία ότι κάπως έτσι φτιάχτηκε η δύση.
[00:07:56] Speaker B: Φυσικά και είναι σύγκρουση δύο κόσμων και είναι εφημελιώδες αυτό στην ταινία Ταυτόχρονα όμως και αυτό που πάει την ταινία πιο πέρα και την κάνει σπουδαία είναι ότι ουσιαστικά έχουμε τέσσερις ανθρώπους που αλληλεπιδρούν με διάφορους τρόπους μεταξύ τους.
Δηλαδή είναι από τη μία πλευρά ο Τζέμς Κιούαρτ που είναι ο πολιτισμός, ο νόμος, ο σιτηρόδρομος που έρχεται ότι διδάσκει η δημοκρατία, διδάσκει γράμματα τους ανθρώπους πρωτοστατής των να μπουν αυτές τις περιοχές σε πολιτιακό νόμο και να πάψουν να είναι άντρα των ραντζέριδων και των μεγαλογεωκτημόνων.
Από την άλλη έχει απέναντί του και τον John Wayne και τον Lee Marvin που πιστεύουν ότι εδώ πέρα είναι Δύση και τα πράγματα λύνονται με τα όπλα και όχι αλλιώς. Αλλά όντως ο ένας είναι ο κακός, ο ομοχθηρός, ο δολοφόνος.
[00:08:50] Speaker A: Δεν συμμαχούν ποτέ οι δύο τους.
[00:08:53] Speaker B: Και ταυτόχρονα πρόσωπο κλειδί στην υπόθεση είναι το κορίτσι.
όπου υπάρχει ένα φοβερό και τρομερό τελικά ερωτικό τρίγωνο.
Καθώς η κοπέλα αυτή, χωρίς να είναι ρητό, όλοι στην περιοχή ξέρουν ότι προορίστηκε να την παραπαντρευτεί κάποια στιγμή ο Τζον Γουέιν, Και ταυτόχρονα αυτή αρχίζει και τον γλυκοκοιτάει τον Τζέιμς Τιούαρτ και...
[00:09:22] Speaker A: Επίσης ο Τζέιμς Τιούαρτ είχε αναφέρει και τη γνώση. Καταρχάς επίσης φτάνει σε μια πόλη που οι γυναίκες δεν ξέρουν να διαβάζουν.
[00:09:31] Speaker B: Και οι άντρες και τα παιδιά.
[00:09:33] Speaker A: Και οι άντρες και τα παιδιά.
Αλλά η πρώτη που αποκαλύπτεται ότι δεν ξέρει να διαβάζει είναι μια γυναίκα. Είναι αυτή η γυναίκα.
Οπότε από τη μία έχεις τον John Wayne, που είναι έτσι το αλφαμέλ, μπράβο, όσο πάει αλφαμέλερ παιδί, με το πολύ στιβάρο αρσενικό, θα κάτσεις εδώ πάνω μου και όλα θα πάνε καλά, να σε προστατεύω εγώ, και έχεις από την άλλη μεριά τον James Stewart που Οκ, τρώει το ξύλο του, τρώει τις τούμπες του, του βάζουν τσικλοποδιές, τον γελιοποιούν, του πετάνε εμπογές, οτιδήποτε.
Αλλά προσφέρει τη γνώση και ένα παράθυρο σε μια άλλη ζωή που θα μπορούσε να υπάρξει για αυτή τη γυναίκα.
Οπότε, από εκείνη τη στιγμή δηλαδή, κάπως έχει κρυθεί η μάχη. Οπότε, αυτός ο νέος κόσμος που έρχεται στον John Wayne που εκπροσωπεί τη δύση λειτουργεί δύο φορές καταστροφικά γιατί από τη μία του διαλύει το σύστημα αξιών πάνω στο οποίο αυτός έχει εδρεώσει όλη του τη ζωή και από την άλλη του τρώει και την κοπέλα.
[00:10:38] Speaker B: Εντάξει θα πούμε περισσότερα για το πως τρώει την κοπέλα γιατί είναι Ψάχνω να βρω ένα οικοσμητικό επίθετο που να μην ακούτε περιβολικό αλλά είναι καταπληκτικό όλα αυτά που γίνονται και πως γίνονται.
Πάνω στο αλφαμέλη που λέγαμε και στον ανδρισμό είναι καταπληκτικό το έβριμα ότι σχεδόν σε όλη την ταινία ή σε μεγάλο μέρος της ταινίας Ο James Stewart παίζει με ποδιά.
Δηλαδή, τι πιο μη ανδροπρεπές, τι πιο τον κοριδεύουνε κιόλας όμως.
[00:11:05] Speaker A: Ταπεινωτικός εισαγωγικά.
[00:11:07] Speaker B: Παρόλα αυτά, ας πούμε ότι υπάρχουν τρία είδη θάρρους στην ταινία.
είναι το θάρρος του John Wayne ο οποίος έχει την αυτοπεποίθηση όμως ότι είμαι πιο γρήγορος μπιστολάστας, δεν σε φοβάμαι γιατί είμαι πιο άντρας από σένας. Την έχω πιο μεγάλη γενικώς. Ακριβώς, το κορυφαίο αρσενικό εδώ στην περιοχή.
Υπάρχει το άλλο είδος θάρρος του, James Stewart, που πηγάζει από τις εμπεπηθήσεις του και τις αξίες του και δεν θα διστάσει ας πούμε και να φάει το ξύλο του και να Υπάρχει μια πάρα πολύ ωραία σκηνή που τσακώνεται σαν τα κοκόρια, ας πούμε, κοκόρια με όπλα βέβαια, ο John Wayne και ο Lee Marvin, με αφορμή μια μπριζόλα που έχει πέσει κάτω και πες θα σηκώσει την μπριζόλα, σηκώστην εσύ, σηκώστην εσύ.
[00:12:00] Speaker A: Βάζει μια τρικλοποδιά όλη η Μάρβιν στον Τζέιμς Τιούαρ και τον λέει Σερβιτώρα. Σερβιτώρα λέει μάζεψε την πριζόλα και έκανε τον Τζόνου Βέιν.
[00:12:06] Speaker B: Ήταν η πριζόλα μου ήταν αυτή. Μάζεψε την εσύ, μάζεψε την εσύ.
Εκεί που τσακώνονται ακριβώς ποιος την έχει μεγαλύτερη ας πούμε.
[00:12:13] Speaker A: Έκανε τον Τζέιμς Τιούαρ και τους λέει οι μάγκες.
[00:12:14] Speaker B: Είναι δυνατόν ας πούμε για μια πριζόλα δεν θα σκοτωθούμε. Κι αυτό είναι ένα είδος θάρρος Λοιπόν, πάνω σε αυτό που λέγαμε ότι έρχεται για να φέρει τον νόμο, τον πολιτισμό, τα γράμματα και όλα αυτά, μου φαίνεται ενδιαφέρον ότι ενώ είναι αναπόφευκτο αυτά να έρθουν, δηλαδή είναι ένας καινούργιος κόσμος που αργά ή γρήγορα θα έρθει, δεν υπάρχει διαφυγή από αυτό, δεν μπορεί να μείνει η δύση για πάντα έτσι, ταυτόχρονα την ώρα που τα φέρνει είναι εκείνος που είναι ο παράδοξος, εκείνος που είναι μόνος του, εκείνος που εκείνη την ώρα είναι ο παράτερος, Δηλαδή είναι μια εποχή που εκείνη την εποχή στον χρόνο είναι ακόμα κολλημένη στο παρελθόν της Δύσης, η οποία θα αλλάξει σίγουρα, αλλά την ώρα που εκείνος τα κάνει, τα κάνει σαν εδώ και η Χώτης κάπως ας πούμε, σαν πνεύμα καινοτομίας, η οποία σαν να μην ακόμα η εποχή της είναι έρθει, αλλά εκείνος τη φέρνει με το έτσι θέλω, λίγο προωθεί τις διαδικασίες ας πούμε.
[00:13:23] Speaker A: Ακούγονται σαν κινέζικα αυτά που λέει στους ανθρώπους ο Τζέμις Τιούαρτ όταν φτάνει στην πόλη ότι τα πράγματα πρέπει να είναι έτσι, πρέπει να γίνουν εκλογές, πρέπει να σεβαστούμε το σύνταγμα κλπ. Πρέπει να έχουμε έναν εκπρόσωπο.
Τον κοιτάνε όλοι καλά καλά. Λένε σίγουρα ο Σερίφης της πόλης είναι ένα ανδρίκελο, ένας χοντρούλης δηλώος, χέστης, ο οποίος θέλει μόνο να τρώει και μόλις ακούει πως πρέπει να συλλάβει κάποιον λέει Στη φυλακή έχουμε μόνο ένα κελί και το κελί δεν έχει κλειδί γιατί κοιμάμαι μέσα.
Αυτός εκπροσωπεί τον νόμο.
Οπότε ναι, τον κοιτάνε καλά καλά. Σου λέει τι είναι αυτός και εδώ αν μπορώ και εγώ να κάνω μια υποσημείωση κλειδί η ταινία ξεκινάει με τον ηλικιωμένο Τζέιμις Τιούαρτ να φτάνει στην πόλη αυτή με το τρένο που το τρένο εκπροσωπεί την πρόοδο και μόλις φτάνει ο γέρος Τζέιμς Τσούαρτ στην πόλη βρίσκει την παλιά εκείνη άμαξα που τον είχε πρωτοφέρει στην πόλη παλιά η οποία είναι γεμάτη σκόνη μάλιστα και την καθαρίζει που είναι από μόνη της αυτή η άμαξα ένα σύμβολο του παλιού κόσμου, του κόσμου που έχει πεθάνει Ναι, ναι, ναι.
[00:14:36] Speaker B: Λέει κάποια στιγμή, είναι μια από τις πιο ρωμανικές σκηνές της ταινίας, είναι όταν φτάνει ας πούμε ο Τζέμς Κιούαρτ τελικά στην πόλη, χτυπημένος, κατασκοτωμένος από το ξύλο και τα λοιπά και ο Σερίφης που για να ξεφύγει από τις ευθύνες του του λέει δεν έχω του λέει δικαιοδοσία εδώ, δεν ξέρω και τη λέξη του που μαθαίνει ο Τζέμς Κιούαρτ.
Ότι βάση πτώση... Δεν έχω από αυτό. Αυτός κάνει τα εγκλήματά του μακριά από την πόλη, στην πό και επειδή ο Τζέμις Χιουρατίνο όπως είναι του τύπου και του νόμου του λέει στην αρχή ναι, του λέει δίκιο έχεις και μετά η ειρωνία είναι ότι ψάχνει ξέρω εγώ τους νόμους της διατάξης και λέει εδώ σε έχω του λέει, το βρήκα ξέρω εγώ το άρθρο τάδε παραγραφός τάδε που σε έχω ενώ στην πραγματικότητα αυτό που ουσιαστικά λέει η ταινία είναι ότι την ισχύ την έχει όποιος έχει την ισχύ δηλαδή ό,τι και να λέει ο νόμος αν δεν μπορεί να τον εφαρμόσεις είναι κάπως σαν το διεθνές δίκαιο ας πούμε το τραβήξω λίγο και στη γάζα και παντού. Δηλαδή, αν απαγορεύεται κάτι, αν κάποιος δεν υπάρχει από πάνω να το... μια μεγαλύτερη εξουσία με τη δύναμη της ισχύς να την επιβάλλει, τα άλλα είναι έπαι από τερόντα και σελίδες που τσαλαπατάει ο Λι Μάρβιν.
[00:15:54] Speaker A: Ναι.
Έτσι όπως το λες, μου θύμησες το Lincoln του Spielberg όπου ουσιαστικά αυτό λέει με τον τρόπο του.
Κάνουν μια παρατυπία στις εκλογές, κάνουν μια παρατυπία στην ψήφα. Ουσιαστικά είναι το ίδιο πράγμα ότι το σωστό πρέπει να επιβληθεί με κάθε τρόπο.
Αν ο νόμος δεν μπορεί να το επιβάλλει θα κλέψουμε και λίγο.
Αλλά το σωστό πρέπει να επιβληθεί.
Είναι ενδιαφέρον το ότι είναι μια ταινία σχεδόν εξ ολοκλήρου γυρισμένη σε στούντιο. Ακόμα και από εξωτερικά είναι γυρισμένα σε στούντιο. Δεν υπάρχουν αυτά τα μεγάλα landscapes που υπήρχαν σε άλλες ταινίες του Τζον Φόρντ, όπως το The Searchers, για παράδειγμα, που και εκεί συγκρούται δυο κόσμοι. Αλλά εδώ φαίνεται ότι τον ενδιαφέρει κάτι πολύ συγκεκριμένο.
Ότι τον ενδιαφέρει να ανοιχνεύσει το σημείο εκείνο, τη στιγμή εκείνη που γεννιέται κάτι καινούριο, που βρισκόμαστε σε μια μετεχμιακή κατάσταση.
Και από τη μία, ξέρεις, το κάνει με αυτήν τη φοβερή μαεστρία που δεν είναι μία μαεστρία τύπου δεν στην κάνω με την κάμερα τώρα και τα λοιπά αλλά είναι μία αφηγηματική σκηνοθεντική μαεστρία εντός του κάδρου τα deliveries όλων κάθε ατάκα έχει το σωστό timing η διεύθυνση των ηθοποιών μέσα στο κάδρο είναι καταπληκτική δεν μπορείς να αφαιρέσεις καρέ από αυτήν την ταινία είναι ένα τέλειο western για μένα αλλά βλέποντάς το καταλαβαίνεις λίγο γιατί ο Τζον Φόρντ μισούσε τον Σέργιο Λεόνε και τα σπαγκέτι western γιατί σου λέει εγώ εδώ κάνω ιστορία Εγώ εδώ πέρα μιλάω γι' αυτό και γι' αυτό και γι' αυτό. Δεν είμαστε μπιστολάδες και αου και θα σε φάω καριόλι και ποιος θα μείνει πρώτος και... Δεν κάνω χαβαλέ εγώ εδώ πέρα, που έχει χιούμορ, έχει μια λεπτή, ραφινάτη κομμωδία ο Τζον Φόρντ, αλλά ξαναβλέποντάς το σήμερα, Λέω εντάξει, οκ, δεν συμφωνώ, Σέργιο Λεόν είναι θεός, αλλά σε πιάνω.
Πιάνω από πού έργασες και πιάνω και τι θέλεις να κάνεις.
Μην ξεχνάμε ότι ο Τζον Φόρντι γυρίζει western από την εποχή του βοβού κινηματογράφου.
[00:18:28] Speaker B: Από την εποχή της Αγρίας Δύσης. Έκανε ντοκιμαντέρ.
[00:18:31] Speaker A: Από την εποχή της Αγρίας Δύσης και επίσης για εμάς τους κινηματογραφόφιλους τα western έχουνε διπλή σημασία γιατί είναι τα πρώτα b-movies είναι οι πρώτες ταινίες που γυρίζονται τα δεκαετία του 30 έτσι γυρισμένες στα γρήγορα με χαμηλό προϋπολογισμό για να γεμίσουν τα προγράμματα των κινηματογράφων και πάνω στα b-movies πάνω στα western στείνεται αφηγηματικά όλο το αμερικάνικο σινεμά δηλαδή πώς το με ποια έννοια με ποια έννοια οι ταινίες του John Carpenter είναι western. Αφηγηματικά, δραματουρκικά, το πώς εξελίσσονται είναι western και μάλιστα ο ίδιος έχει πει ότι εγώ όταν ξεκίνησα να κάνω σινεμά western ήθελα να κάνω, αλλά το ίδιος είχε πεθάνει οπότε μετέφερα τη γλώσσα του western στον κινηματογράφο τρόμου. Δηλαδή το συντακτικό, τη γραμματική, οι Αμερικάνοι, Την πήραν από εκεί. Θα μου πεις, το συντακτικό στην Αμερική προέκυψε από τον Γκρίφινθ και ο Έζενστάιν, αυτό, εκείνο. Ναι, οκ μέσα όλα αυτά. Αυτοί μας έδωσαν τα όργανα, τα εργαλεία. Ο Έζενστάιν μας έδωσε το μοντάζ. Ο Γκρίφινθ μας έδωσε τις παράλληλες αφηγήσεις, που δεν ξέραμε πριν τον Γκρίφινθ ότι δύο ιστορίες μπορούν να τρέχουν παράλληλα και να μας το δείχνει αυτό το σινεμά, αλλά Όταν το αμερικάνικο σινεμά άρχισε να κατασκευάζει, να παράγει σινεμά για το μεγάλο πλήθος, στράφηκε κατευθείαν στο western, γιατί υπήρχαν έτοιμα και τα βιβλία και τα περιοδικά, το μίξ και τα σχετικά.
Το μίξ, να το ακούσουμε καλά, είναι δύο λέξεις.
Και πάνω εκεί πέρα στήθηκε όλη η φόρμα του Αμερικάνικου κινηματογράφου ευρείας αποδοχής του, mainstream cinema.
[00:20:29] Speaker B: Σε σχέση με το ότι γυρίστηκε σε στούντιο και όχι στα φυσικά τοπία, καθώς επίσης και ότι είναι ασπρόμαυρη ταινία και όχι έγχρωμη.
[00:20:38] Speaker A: Παρότι είναι το 1962 ταινία.
[00:20:41] Speaker B: Ο ίδιος από ότι διάβασα ο Τζον Φόρντ έλεγε ότι ήταν δική μου επιλογή γιατί αυτό ήθελα για την ταινία αυτή.
υπάρχει ταυτόχρονα η ερμηνεία ότι έκαναν περικοπές τα παραμάων τότε και ότι δεν είχε λεφτά να το κάνει αλλιώς και είναι μια ακόμη ένδειξη ότι όπως λένε του άρεσε πάρα πολύ να αυτομυθολογείται του Τζον Φόρντ ας πούμε και σε σχέση με τους μύθους και το πως δημιουργούνται και ποια είναι η σημασία τους είναι πολύ σημαντική ταινία αυτή και μιλάει γι' αυτό.
[00:21:18] Speaker A: Υπάρχει και μια τάκα που έχει μείνει στην ιστορία.
[00:21:20] Speaker B: Πες την.
[00:21:22] Speaker A: «When the legend becomes fact, print the legend», λέει ο εφημερίδι άνθρωπος.
[00:21:27] Speaker B: Νομίζω κάπως συνομιλεί η ταινία αυτή με το Unforgiven μετά, σε σχέση με τους μύθους και τη δημιουργία τους.
Παρένθεση, δεν ξέρω αν πρέπει να πω τώρα, μπάσα σε αυτό τη παρένθεση, σκεφτόμουν πόσο συμπτωματικά είναι παιδικά πράγματα και πόσο λειτουργεί τελικά το σινεμά, σαν να είναι ιστορίες 5-10 που επαναλαμβάνονται.
Κάναμε πρώτο podcast τη φωτογραφία και τώρα το Liberty Valance που εντάξει είναι διαφορετικές στιγμές όσο δεν πάει.
Και αφού είδα την ταινία την ξαναείδα.
[00:21:58] Speaker A: Ναι, ναι, φαντάζομαι.
[00:22:00] Speaker B: Πόσο δηλαδή τώρα λίγο κρίντσα αλλά ψιλοανατρίχασα. Στη φωτογραφία λοιπόν έχουμε έναν ήρωα που ανακαινίζει να λάβει το σπίτι, φτιάχνει το σπίτι του.
για μια γυναίκα η οποία δεν υπάρχει, υπάρχει στη φαντασία του και εδώ ο John Wayne ας πούμε φτιάχνει το σπίτι του για να φιλοξενήσει τη μέλη σου στα γυναίκα του την οποία ξεκινάν τα spoiler σταματήστε αν θέλετε να ακούτε γιατί θα αρχίσουμε spoiler από εδώ και πέρα η γυναίκα αυτή δεν πρόκειται να την έχει.
[00:22:30] Speaker A: Η συνθήκη αυτή είναι ένα δημιούργημα της φαντασίας του η συνθήκη εγώ και αυτή μαζί είναι ένα δημιούργημα της φαντασίας του.
[00:22:40] Speaker B: Στην μία περίπτωση τελείως, στην άλλη αποδεικνύεται φρούδα ελπίδα. Εντάξει, αυτή η σύνδεση δηλαδή που είναι τελείως τυχαία, δεν είχαμε το όνομα σε αυτό, μου έκανε λίγο μπάμα σου.
[00:22:52] Speaker A: Εγώ πάντα υποστηρίζω πως όλα αυτά που αγαπάμε τα ενώνει μια όρατη συχνότητα. Και αυτό είναι το ωραίο στις συναντήσεις με άλλους και στις ενώσεις με άλλους.
αυτές οι συχνότητες σε πόσο μεγάλο πλάτος μπορούν και συμπίπτουν.
Είναι κάπως έτσι νομίζω στη ζωή με όλα και με όλους.
Ναι, φοβερό αυτό που λες. Δεν το είχα σκεφτεί, προφανώς, αλλά το πήρα χαμπάρι όταν πήγες να μιλήσεις. Λέω, όχι θα πει αυτό το πράγμα τώρα. Φοβερό, φοβερό, πες το.
Και είναι το πρώτο πράγμα που βλέπουν όταν φτάνουν στην αρχή της ταινίας πάλι, πριν πάμε στο flashback στο παρελθόν, ο ηλικιωμένος James Stewart και η σύζυγός του πλέον, που βλέπουν το παλιό, το ρημαγμένο σπίτι, μέσα στο οποίο ο John Wayne ουσιαστικά έχει πάει να πεθάνει.
Έχει πάει να αυτοκτονήσει. Έχει μπει μέσα και του έχει βάλει φωτιά. Θέλει να πεθάνει εκεί. Όταν συνειδητοποιεί ότι αυτή η γυναίκα δεν είναι πια δικιά του γιατί έχει δει με πόση στοργή φροντίζει τις πληγές του Τζέιμς Τιούαρτ και αυτό το αλφα-μέιλ, στο πιο αλφα-μέιλ είδος του κινηματογράφου, από τον πιο αλφα-μέιλ σκηνοθέτη, τον Τζον Φόρντ, μπαίνει μέσα στο σπίτι που ίδιος έκτισε και του βάλει φωτιά για να πεθάνει εκεί μέσα, δηλαδή ξεβρακώνεται με έναν τρόπο.
Είναι πολύ θαραλέα ταινία. Πολύ περισσότερο δηλαδή από όσο τις καταλογίζουν κατά καιρούς και από όσο γενικά εγώ βρίσκω τα western του Τζον Φόρντ πολύ ανθρωποκεντρικά. Και ότι έχουν με τον θεατή έναν ανοιχτό διάλογο, συνομιλούν για τα πάντα που αφορούν την ανθρώπινη φύση, δεν κολλούν πουθενά.
Είτε αυτό είναι κολλακευτικό, είτε αυτό είναι αποθητικό, είτε αυτό είναι, σε εισαγωγικά, ξέρεις, προσβλητικό ή οτιδήποτε. Στο The Searchers ο John Wayne είναι ένας ρατσίσταρος με τους Ινδιάνους, δηλαδή τους μισεί και όλη η ταινία είναι βασισμένη πάνω στο μίσος του για αυτούς.
Και νομίζω ότι αυτήν την γενναιότητα του Τζον Φόρντ, αυτή η γενναιότητα του Τζον Φόρντ αποτέλεσε και το μεγάλο μάθημα των μετέπειτα σκηνοθετών της Χρυσής Εποχής, όχι της Χρυσής Εποχής, των Σέβεντις, η Χρυσή Εποχή του Χόλιγκουτ είναι τα Φόρτις και τα Φίφτις, 30ς Φόρτις Φίφτις θελώς πάντων, μιλάω για την εποχή του Σκορσέζε, για την εποχή του Ντε Πάλμα, του Σπίρμπερκ, ότι ο τρόπος με τον οποίο, για να θέσω και ένα παράδειγμα, ο Μάρτιν Σκορσέζε κοιτάζει τον κεντρικό ήρωα στο «Raging Bull», στο «Οργισμένο Ίδωλο», που είναι ένας άνθρωπος επίσης γεμάτος αντιθέσεις, πολύ ακραίες αντιθέσεις.
Το κάνει με τη γενναιότητα που διδάχθηκε από αυτό το σύννεμα.
όχι από το ευρωπαϊκό σινεμά, αλλά από το σινεμά του Τζον Φόρντ.
[00:26:21] Speaker B: Για μένα, το «Άνθρωπος που σκότωσε τον Λίμπερντ Ιβάλαντς» είναι μια ταινία η οποία στο ένα της βασικό θέμα μιλάει για τη σύγκρουση του νόμου των ευγνωμόμενων πολιτειών με το νόμο των όπλων και την ισχύ.
Στο άλλο της σκέλος, το οποίο είναι και κάπως κρυμμένο αλλά είναι και υπέροχο, είναι μια εντελώς ηρωική ταινία αλλά μιλάει για ένα Διαφορετικό τελικά ηρωισμό.
Μιλάει για τον ηρωισμό όχι των πιστολιών, ούτε καν τον ηρωισμό του θάρους του Τζέμς Τιούαρντ, ας πούμε, να τα βάλει με τις ποδιές και με τα βιβλία.
Μιλάει για τον ηρωισμό ενός άντρα που αγαπάει μια γυναίκα και είναι διατεθειμένος να κάνει πίσω όταν καταλάβει ότι αγαπάει έναν άλλο άντρα, αντί να την διεκδικήσει με τρόπους θεμητούς ή και αθέμητους να τη θεωρήσει χτίμα του και αντί να πούμε ένα άλλο, ίσως ακριβό παράδειγμα, αντί να προβεί σε κάποια γυναικοκτονία όταν η γυναίκα δεν είναι χτίμα του, προβαίνεις σε μια άλλη δολοφονία, χτίζοντας ένα μύθο, χτίζοντας έναν έρωτα, χτίζοντας μια πολιτή καριέρα, χτίζοντας τα πάντα και κάνοντας αυτός πίσω για να... όχι απλώς κάνοντας πίσω για να διαλέξει ελεύθερα γυναίκα ποιον προτιμά, επιτρέποντας τον αντί ζηλό του να ζήσει, για να έχει γυναίκα που αγαπά, την τύχη που επιλέγει εκείνη. Δηλαδή αυτό κι αν είναι ηρωισμός, αυτό κι αν είναι αυταπάρνηση.
[00:27:54] Speaker A: Ναι.
Και θέτει και το πολιτικό ζήτημα στο τέλος.
Γιατί υπάρχει και το... Ακούγεται κάποια στιγμή ότι ο Τζέιμς Τιούαρτ, ο γερουσιαστής πλέον, έχτισε την καριέρα του πάνω στη δολοφονία ενός ανθρώπου. Και τότε αποκαλύπτεται ότι δεν σκότωσε πραγματικά αυτός τον Λι Μάρμιν. Από πίσω ήταν με το ντουφέκι ο Τζον Γουέιν που πυροβόλησε την ίδια στιγμή.
και έτσι αυτή η ηρωική πράξη θανάτου κακώς έχει πιστωθεί στον Τζέιμς Τιούαρτ ο άλλος έχει κάνει τη δουλειά αλλά ο εκδότης της εφημερίδας λέει όπως το είπαμε και προηγουμένως τώρα το ξέχασα όταν ο.
[00:28:41] Speaker B: Μύθος γίνει πραγματικότητα τύπωσε το μύθο ουσιαστικά.
[00:28:47] Speaker A: Είναι σαν να σου λέει ότι Οκ, δεν χτίστηκαν όλα άγιοι εδώ, τα θεμέλια δεν είναι καθαρόμπετο, υπάρχει και λίγο αιματάκι εκεί μέσα, υπάρχει και λίγο ψέμα εκεί μέσα, αλλά ήταν αυτό που χρειαζόταν για να φτιαχτεί αυτό το οικοδόμημα πως φτιάχτηκε και τελικά Το οικοδόμημα αυτό είναι φτιαγμένο από τα υλικά της ανθρώπινης φύσης. Δεν είναι ούτε άσπροι, ούτε μαύροι, ούτε καλοί, ούτε κακοί.
Είναι ανθρώπινη φύση.
Έχει μέσα και σκατά. Τι να κάνουμε.
[00:29:20] Speaker B: Και σκατά που δεν είναι ακριβώς σκατά, είναι όλα μαζί δηλαδή.
Και είναι ενδιαφέρον ότι στην φάση που ξεκινήσει την πολιτική του καριέρας του James Stewart, είναι έτοιμος να κάνει πίσω γιατί δεν μπορεί να αισθάνεται το βάρος, την ενοχή της δολοφονίας, αλλά μπορεί μετά πολύ πιο εύκολα, αφού μάθει ότι δεν είναι αυτός που σκότωσε, να μην έχει αυτή την ενοχή, αλλά να χτίσει την ίδια την καριέρα του πάνω σ' αυτό το ψέμα.
[00:29:48] Speaker A: Το ψέμα.
[00:29:48] Speaker B: Η οποία όμως ταυτόχρονα πάλι καριέρα του, από ό,τι καταλαβαίνουμε, είναι μια καριέρα ενός έντιμου πολιτικού, ενός πολιτικού ιδεαλιστή, ενός πολιτικού που άλλαξε τα πράγματα προς το καλύτερο.
[00:29:58] Speaker A: Προς ανθρωπιστή.
[00:29:59] Speaker B: Ναι, δηλαδή δεν ήταν κοινικός, χρησιμοποιήθηκε αυτό το ψέμα όπως προέκυψε για να χτιστεί πολιτικά ένα καλύτερο μέλλον για όλη την περιοχή, για τον Υιό κλπ.
Οπότε αυτή η σχέση του μύθου με την πραγματικότητα είναι όντως καταπληκτική.
[00:30:17] Speaker A: Ναι και είναι και ένα σχόλιο πάνω στον ιδεαλισμό.
Δηλαδή πόσο σφιχτά μπορείς να αγκαλιάσεις τον ίδιο στον ιδεαλισμό σε σημείο του να τον σκάσεις και να τον σκοτώσεις εσύ ο ίδιος από το πολύ σφίξιμο. Πρέπει να μην τον αγκαλιάσουμε και πολύ σφιχτά τον ιδεαλισμό μας, μας λέει ο Τζον Φόρντ με τον τρόπο του. Τον αφήνεις να πάρει και μια ανάσα λίγο.
[00:30:41] Speaker B: Και είναι επίσης καταπληκτικό ότι την ίδια ώρα, ας πούμε, που είναι ένας άνθρωπος που έχει καριέρα, στο τέλος πώς το βλέπουμε, καριέρα δεκαετιών πίσω του, με προφανώς, ας πούμε, πλούσιο έργο νομοθετικό.
Τελικά, τον θυμάται, ας πούμε, που είναι και η τελευταία τάκα της ταινίας, την καταπληκτική, ότι θα κάνω τα... Πάει ένας υπάλληλος του τρένου κιόλας να τον εξυπηρετήσει, να του πει κάτι, και του λέει, θα κάνω ό,τι χρειαστεί, ό,τι ανάγκη έχει, ο άνθρωπος που σκότωσε τον Λίμπερντ Βάλλανς.
Δηλαδή, ό,τι κι αν έχει κάνει, έχει μείνει στην συνείδηση του κόσμου, για την πράξη της ματσίλας της ότι εγώ είμαι το παλικάρι που σκότωσα το κακό ας πούμε.
[00:31:21] Speaker A: Και δεν το παίρνει καλά βλέπεις και αυτός είναι η γυναίκα του λίγο σαν να βγαίνει μια συστολή εκεί πέρα σε αυτούς. Δεν είναι ότι εγώ είμαι αυτός και φύγαμε υπάρχει αυτό το βάρος εκείνη τη στιγμή.
βγαίνει. Τι ταινιάρα! Τι ταινιάρα! Δεν αγαπάνε οι Έλληνες τα western πολύ.
Όποια αφιερώματα έχουν γίνει western σε κινηματογραφικές λέσχες και σε μικρά φεστιβάλ εδώ και εκεί έχουν πάει λίγο άπατα.
Το λέω και από προσωπική πείρα. Έκανα πέρυσι ένα αφιέρωμα στα σπαγκέτι κιόλας που υποτίθεται ότι είναι και πιο δημοφιλή.
Και νομίζω στην προβολή του Τζάγκο κιόλας, του Φράγκο Νέρο και τα σχετικά, πρέπει να κόπηκαν 15-20 συστηρία.
Ναι, ναι, δεν πήγανε καλά.
Του Λεόνε μόνο πήγανε καλά. Αλλά μου έκανε εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια αποξένωση με αυτό το είδος σήμερα. Θα μου πεις γυρίζονται καλά western.
Πού και πού κάποιος κάνει ένα καλό western.
Αλλά δεν βοηθάει και η εποχή ενδεχομένως. Δηλαδή γυρίστηκε ένα απίθανα κακό remake του K7 ήταν υπέροχη με τον Denzel Washington και δεν θυμάμαι ποιους άλλους από τις χειρότερες ταινίες που έχω δει ποτέ μου.
Ίσως το western με τους κώδικες που αυτό μεταφέρει δεν μεταφράζεται εύκολα σήμερα. Το σπαγκιέτι ίσως να είχε περισσότερες ελπίδες.
Αλλά στο αμερικάνικο western εμείς εκτός από την ιστορία της Δύσης διαβάζουμε και την ιστορία του σινεμά.
Είναι δηλαδή για μας λίγο μία μεγάλη δεξαμενή, μία κολυμπήθρα από την οποία προέκυψαν πολλά πράγματα, όλες οι βάσεις για τον αφηγηματικό κινηματογράφο. Κι επίσης, ντυνόμασταν καουμπόιδες στις αποκρίες. Αυτό ήθελα να το πω. Μία φορά τουλάχιστον σε ζωή του κάποιος έχει ντύθει καουμπόις ή έχει φορέσει έναν καουμπόκι ο καπέλο μικρός και έχει πάρει ένα πιστόλι και κάνει ότι κυνηγάει κάποιον. Αυτή η μυθολογία.
Έχει κάτι το μεγάλο, έχει κάτι το μεγάλο που μας γοητεύει.
[00:33:56] Speaker B: Και όσο και αν θεωρούμε ότι ξέρω εγώ δεν μας αφορούν πλέον ως τοπικά, χρονικά και όλα αυτά, έβλεπα την ταινία και σκεφτόμουν ότι και όμως είναι επίκαιρη ας πούμε, γιατί μόλις προχθές ας πούμε έγινε κουβέντα και στην Ελλάδα, ουσιαστικά πρώτη φορά για την οπλοκατοχή, Είπε ο άλλος ο άνθρωπος, τον οποίο το χαρακτηρίζω, ότι εγώ αγαπάω την ελευθερία λέει και ο υπουργός μας αγαπάει την ελευθερία και άρα είμαι πέρτον να έχει κάποιον καθένας ένα όπλο.
Δηλαδή σαν να κάνει η ανθρωπότητα να βγει σε βήματα από στα πίσω, σαν τα θέματά της να μην τα έχει λυμένα ποτέ, να επιστρέφει εκεί πέρα.
Γιατί βλέπουμε μια ταινία του η οποία αφορά ξέρω εγώ το 1800, ξέρω εγώ δεν λέει, δεύτερο μισό το 1800 ας πούμε, και μια περιοχή της Αμερικής η οποία τότε ήταν στη διαδικασία να σταματήσει να είναι τις διαφορές με τα όπλα και μας το έδειξε στο 2025, που βέβαια στην Αμερική δεν σταμάτησαν ποτέ να είναι τις διαφορές με τα όπλα, αλλά εδώ πέρα που έχουμε μια τελείως διαφορετική κουλτούρα, Να παρουσιάζεται αυτό ως Συνώνυμο της Ελευθερίας. Βγαίνονται τεγκάλοπ με τα δημοσκοπήσεις που να βγάζουνε κάποια θετικά ποσοστά και τρέχει αγύρευε ας πούμε.
[00:35:13] Speaker A: Ναι, εγώ την μέρα που ακούστηκε αυτό έγραψα ότι, ξέρεις, θα ήταν ενδιαφέρον να αναλογιστούμε πόσοι Έλληνες θα πεθάνουν την πρώτη μέρα μιας υποθετικής νόμιμης οπλοκατοικίας, αλλά μόνοι τους, από βλακεία, όχι να σκοτώσουν άλλων.
[00:35:31] Speaker B: Καλά, και από βλακεία και από δάξεις.
[00:35:33] Speaker A: Νομίζω, δηλαδή, εμένα Πιστεύω ότι το συντριπτικό ποσοστό θα είναι μόνοι τους από βλακεία.
Δηλαδή πόσοι Έλληνες θα σκοτωθούν μόνοι τους με το «Α, πώς δουλεύει αυτό το πράγμα».
[00:35:46] Speaker B: Εντάξει, σε αυτό είμαστε περίεργοι.
Ιστερόγραφος όσο λέγαμε πριν.
Να πούμε, θα το ξέρουνε αρκετοί ακροατές μας ότι η τελευταία εμφάνιση του David Lynch, η τελευταία ήτανε στη σινομά ως ηθοποιός.
Ήταν στην αυτοβιογραφική ταινία του Spielberg, The Fablesman, όπου έπαιζε το John Ford.
ο οποίος έδινε, είχε πάει ο νεαρός σκηνοθέτης, one-of-a-kind σκηνοθέτης πλίμπερκ στο γραφείο του Φόρντ να τον δει.
[00:36:20] Speaker A: Κληθινή ιστορία είναι αυτή.
[00:36:21] Speaker B: Ναι.
Και του έδειχνε τα αφήσεις, όχι αφήσεις, πίνακες.
Φωτογραφίες από τις ταινίες του, ναι.
[00:36:30] Speaker A: Νομίζω του έδειχνε ένα πίνακα, ένα πίνακα στον τοίχο.
[00:36:33] Speaker B: Νομίζω φωτογραφίες από τις ταινίες του, κάτω από τις ταινίες του, ναι.
Και του ζητάει να του πει τι βλέπει, ας πούμε, Δεν θυμάμαι τώρα αν το καταλαβαίνει ο Σπίλιμπρε και ότι το λέει ο Φόρντ, ότι ο ορίζοντας πρέπει να είναι ή πάνω ή κάτω από τον ήρωα, ποτέ στη μέση γιατί στη μέση είναι βαρετό. Εδώ λοιπόν η ταινία όπως είπες και πριν δεν έχει αυτά τα πανωραμικά πλάνα και τα πλάνα της άγριας δύσης, τα κλασικά και τα ωραία.
Ταυτόχρονα όμως υπάρχουν ας πούμε πέραν των ηθοποιών πως παίζουν και τις δράσεις και τις αφήγησεις και της ιστορίας, υπάρχουν εξωτικά πλάνα στο σαλούν που ξαφνικά βλέπεις μέ 35 ξέρω εγώ ηθοποιούς και αυτό νομίζω ότι είναι ένας πλούτος που έχει λείψει από το σινομα να βλέπεις τόσους πολλούς ηθοποιούς που να κομπάρσουν στους ηθοποιοί ό,τι είναι οι οποίοι όμως να είναι μέρος της κοινής να μην είναι Ναι, να είναι μέρος της εικόνας, ζωντανό μέρος της εικόνας, να αναπάλλεται η εικόνα με τη φωνή τους, με το...
[00:37:29] Speaker A: Με αληθινούς ανθρώπους, γιατί τώρα πια οι κομπάρισσοι είναι CGI, τους φτιάχνουμε, τους βάζουμε στον πάθος κλπ.
Εδώ είναι φτιαγμένα όλα με χώμα και νερό, με έναν τρόπο, είναι όλα χειροποίητα.
[00:37:43] Speaker B: Και επίσης φαίνεται ότι οι μπουνιές πέφτουν στα αλήθεια και ο Τζέμς Κιούραντ και ο Τζόν Γουίν φαίνεται να πέφτουν οι ίδιοι, όχι οι στάντμεν.
[00:37:49] Speaker A: Ναι, επίσης δεν νομίζω πως ο Λι Μάρβιν ήξερε πως να βαρέσει κάποιον αλλιώς.
Νομίζω ότι ο Λι Μάρβιν μόνο να δένει κανονικά ήξερε.
Μεταξύ δεν βλέπεις τη φάτσα του πρώτα γιατί είναι ληστής και φορέει...
[00:38:03] Speaker B: Έχει κόβιτ, έχει κόβιτ.
[00:38:04] Speaker A: Έχει κόβιτ φορέει αυτό, αλλά ακούς τη φωνή Ξέρεις ότι ο Τζιμ Τζάρμους έχει ένα μυστικό κλαμπ στο οποίο είναι φυσικά οι κολλητοί του, δηλαδή ο Τόμου Βέιτς, ο Τζον Γιούρι που το λένε sons of Lee Marvin.
Το μυστικό τους κλαμπ είναι, το μυστικό society δικό τους είναι η γη του Lee Marvin και μάλιστα μια φορά ένας τύπος σε ένα αεροδρόμιο είχε πάει στον Τζιμ Τζάρμους και του λέει άκουσα ότι έχεις φτιάξει ένα secret club που λέγεται the sons of Lee Marvin μπορώ να είμαι και εγώ μέσα του λέει ο Τζιμ Τζάρμους γιατί λέει είμαι στα αλήθεια ο γιος του Lee Marvin έχει γίνει αυτό αλλά αυτή η φυσιογνωμία που εδώ κάνει μία από τις πρώτες της, αν όχι την πρώτη της σημαντική εμφάνιση, να πούμε ότι τον είδαμε μετά στη σπουδαία ταινία του Don Siegel, The Killers, πλάι στον Ρόναρντ Ρίγκαν, τον Τζον Κασαβέτη και την Άντζη Ντίκινσον.
[00:39:15] Speaker B: Ο Λίβαν Κλήφ κάνει το λακκέ του.
[00:39:17] Speaker A: Ο Λίβαν Κλήφ κάνει το λακκέ του, μπράβο.
Γενικά... Πολύ compact ταινία.
Πολύ εργαλείο ταινία. Ελβετικός ουγιάς ταινία για το western. Τα έχει μέσα όλα. Νομίζω ότι είναι ένα πολύ καλό μάθημα και ιστορίες και κινηματογράφου με τον τρόπο της.
[00:39:37] Speaker B: Και όπως διάβασα ότι λέει, έγραψε ο Ρίτσαρντ Μπρόντις στο Νιού Υόρκη και έχει γράψει ότι είναι η απόλυτη Αμερικάνικη πολιτική ταινία γιατί μας δείχνει τι σημαίνει η ευθερία του τύπου, το κόστος της, τι σημαίνει δημοκρατία, τι σημαίνει σύσταση μιας κοινότητας πολιτική.
[00:39:54] Speaker A: Ναι, γιατί αυτή η ατάκα που λέμε, την είπαμε δύο φορές με το Ledget και πριν τα Ledget και τα λοιπά, έρχεται όταν ο εφημερίδανθρωπος, ο διευθυντής εφημερίδας πρέπει να διαλέξει αν θα τυπώσει την αλήθεια ή το παραμύθι. Και επειδή συνειδητοποιεί ότι η αλήθεια θα καταστρέψει την καριέρα, την πολιτική αυτού του ανθρώπου και θα καταστρέψει και τη χώρα, παίρνει την ευθύνη να τυπώσει ένα ψέμα.
[00:40:20] Speaker B: Και επίσης ο προκάτωχός του που έχει τολμήσει ας πούμε και έχει πει ότι ο Λίμπερντ Βάλλανς είναι μολοφόνος, πληρώνει το τίμημα πάρα πολύ σκληρά ας πούμε.
Οπότε προφανώς τη συστήνουμε τη ταινία αυτή.
[00:40:34] Speaker A: Ναι εννοείται και για όσους μας ακούνε ελπίζω αν παρουσιάζουμε μια ταινία που δεν έχετε δει έχει ενδιαφέρον να μπαίνετε στον κόπο να τη βλέπετε και μετά να μας ακούτε για να υπάρχει αυτό το αλεισβερίσι δηλαδή σκέφτομαι ότι κάποιος θα λέει δεν την έχω δει αυτή τη ταινία δεν ξέρω τι λένε χέστο όχι δείτε την δείτε την και Ακούστε μας, ξέρω εγώ, μπορεί να βγει κάτι από αυτό.
[00:41:00] Speaker B: Αυτό ήτανε, ευχαριστούμε πολύ και πάμε μέχρι την επόμενη φορά.
[00:41:03] Speaker A: Να είσαι καλά Κώστα, ευχαριστώ και εγώ.
[00:41:04] Speaker B: Εγώ ευχαριστώ και εκεί.
