Episode Transcript
[00:00:09] Speaker A: Podpourri.
[00:00:10] Speaker B: Ιστορίες που ακούγονται στο L Culture. Καλησπέρα Κώστα.
[00:00:14] Speaker A: Γεια σου Άκη.
[00:00:16] Speaker B: Κάνω την πρώτη κίνηση, να ξεκινήσουμε.
[00:00:18] Speaker A: Ναι, ναι.
[00:00:19] Speaker B: Γιατί σήμερα θα είναι άλλο το κλίμα.
Είδαμε την εγγλικιά συμμορία ξανά, έτσι, εγώ την είδα πριν από κάποιες ώρες.
[00:00:34] Speaker A: Ναι, και εγώ πριν από κάποιες ώρες την ξανά είδα, ναι.
[00:00:37] Speaker B: Πόσο καιρό είχες να την δεις εσύ.
[00:00:39] Speaker A: Όχι τόσα πολλά χρόνια. Δεν φάμε τώρα ακριβώς. Όχι πολλά χρόνια.
Αλλά δεν ξέρω αν την έχω. Δεν ξέρω εγώ συνολικά 4-5 φορές.
Αλλά κάθε φορά που τη βλέπω μου μοιάζει ακόμα καλύτερη.
[00:00:54] Speaker B: Εγώ την είδα μετά από πολλά χρόνια.
Υπήρξε μια περίοδος στη ζωή μου που την έβλεπα τακτικά. Εκεί στα... από 20 μέχρι 25-26.
[00:01:08] Speaker A: Αυτή κολλάει αυτή η ηλικία όντως.
[00:01:10] Speaker B: Κολλάει αυτή η ηλικία. Είχα και μια... Είχα και μια παρέα τότε.
[00:01:14] Speaker A: Ήταν wannabe στο μυαλό τους τέτοιοι.
[00:01:17] Speaker B: Δεν ήταν wannabe στο μυαλό τους τέτοιοι.
[00:01:19] Speaker A: Ήταν όντως τέτοιοι.
[00:01:20] Speaker B: Ήταν όντως τέτοιοι. Εγώ ήμουνα πολύ μικρός, εγώ ήμουνα πολύ μικρότερος σε ηλικία.
Και έχω να δω αυτή την παρέα πάρα πολλά χρόνια, πάνω από 20 χρόνια.
Τους θυμήθηκα τώρα βλέποντας την ταινία. Τότε δεν έκανα τόσο εύκολα αυτή την ταύτιση και την ταυτοποίηση μάλλον και την...
[00:01:44] Speaker A: Τη σύνδεση.
[00:01:45] Speaker B: Τη σύνδεση. Τώρα την έκανα και με χτύπησε.
Με ταπείνωσε η ταινία.
Δηλαδή, εσύ λες ότι η ταινία γίνεται καλύτερη κάθε φορά που τη βλέπεις και εγώ θα συμφωνήσω από την αντίστροφη μεριά νιώθω ότι εγώ γίνομαι χειρότερος. Ότι όχι γίνομαι, ότι είμαι χειρότερος από αυτό που ήμουν από την προηγούμενη φορά που την είχα δει.
[00:02:08] Speaker A: Πιο συμβιβασμένος.
[00:02:17] Speaker B: Πιο αυτοπεριορισμένος, λιγότερο θαραλέος, λιγότερο τολμηρός.
Να μιλήσουμε λίγο για την ταινία, για κάποιους που την ακούνε και δεν την έχουν δει ας πούμε. Θέλεις να κάνεις τον πάσημο.
[00:02:31] Speaker A: Λοιπόν, ναι, είναι μια ταινία για τη ζωή τεσσάρων ουσιαστικά, εντός πολλών εισαγωγικών συντρόφων, φίλων, ας το πούμε έτσι, μεταξύ φίλων και συντρόφων και συνενόχων σε διάφορα μικρότερα ή μεγαλύτερα ποινικά δικαίματα, που ζουν στο ίδιο σπίτι.
Ουσιαστικά είναι δύο γυναίκες και ένας άντρας και ένας άλλος άντρας ο δεύτερος που αποφυλακίζεται.
[00:02:58] Speaker B: Ο οποίος μάλιστα την μέρα που αποφυλακίζεται και βγαίνει αντιφυλακή ξεγυμνώνεται.
Βγάζει τα ρούχα του.
[00:03:06] Speaker A: Αυτή είναι από τις καλύτερες σκηνές της ταινίας, θα μιλήσω μετά και πιο αναλυτικά.
Και ουσιαστικά είναι 5 αν δεν κάνω λάθος μέρες από τη ζωή τους.
όπου απολαβαίνουν να συμβούν ένα εκατομμύριο πράγματα.
Ταυτόχρονα τους παρακολουθεί κάτω από το σπίτι τους παρακολουθεί ένας ασφαλίτης και ψάχνουν να δουν τι γίνεται με αυτόν γιατί τους παρακολουθεί και τα πράγματα σιγά σιγά κλιμακώνονται.
[00:03:31] Speaker B: Οι ίδιοι περνούν τις μέρες συμπεριφερόμενοι απερίσκεπτα, θα έλεγε κανείς, ελεύθερα, θα έλεγε κάποιος άλλος, ακολουθούν την γραμμή των οριζόντων που θα έλεγε ο Τζον Φόρντ και των επιθυμιών τους μέχρι στις εσχάτων.
[00:03:58] Speaker A: Και γι' αυτό δεν είμαι σίγουρος. Θέλω να πω και σε αυτό που έπρεπε πριν σε σχέση με το νιώθεις πιο συμβασμένος έχουν στάσει σε αυτά αλλά θα τα πούμε στην πορεία.
[00:04:06] Speaker B: Ναι, κοίτα, για μένα Η ταινία δεν είναι μια ταινία για την ελευθερία, είναι μια ταινία για το βάρος της ελευθερίας. Υπάρχει δηλαδή αυτή η προσκοπική αντίληψη πως η ελευθερία είναι κάτι που σε κάνει πιο ελαφρό σε κάνει έτσι ας πούμε πιο ανοιχτό ενώ ξέρεις είναι φοβερό πως κάποια πράγματα τελείως ανώμια φαινομενικά για κάποιους μέσα στα κεφάλια μας μπορούν να βρίσκουν μια σύνδεση διάβαζα την μέρα που πέθανε ο Διονύσης Σαββόπουλος, είχε ανεβάσει μια ανάρτηση, ο Λουδοβίκος των Ανοϊγείων, όπου περιέγραφε ένα περιστατικό, ηχογραφούσαν μαζί ένα παραμύθι και κάποια στιγμή, πάνω σε μια κουβέντα που κάνανε με τον Σαββόπουλος σχετικά με το παραμύθι αυτό, ο Σαββόπουλος του είπε μια φράση, του είπε «ακόμα και ο άνεμος νιώθει το βάρος της ελευθερίας του». Τρομερό ναι και μου σκάλωσε αυτή η φράση και αυτή η φράση που λες ήρθε και έδεσε ξαναβλέποντας σήμερα τη γλυκιά συμμορία γιατί νομίζω ότι πραγματεύεται ακριβώς αυτό ο ίδιος ο Νικολαίδης Σε μια συνέντευξή του έλεγε πως η «Ηλικιά Συμμορία» είναι μια ταινία για μια παρέα ελεύθερων ανθρώπων που φεύγουν ελεύθεροι και ωραίοι.
Να πούμε βέβαια, να το βάλουμε λίγο στο πλαίσιο της εποχής.
Αυτή η ταινία φυσικά ήταν το 1983.
και σκάει λίγο εντάξει ο κόσμος ήταν λίγο υποψιασμένος από τα κουρέλια αλλά κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος ειδικά από την κριτική για την γλυκιά συμμόρια.
[00:06:28] Speaker A: Ναι και η κριτική όσο τα είχα την προηγούμενη φορά που είχα την ταινία τώρα πολύ πιο λίγο νομίζω ότι κατά κεράβινος έρχεσαι σε μεγάλο βαθμό ας πούμε γιατί προφανώς και σε μεγάλο βαθμό δεν ανταποκρινόταν στο είδος, το ιδεολογικό, το προοδευτικό που υπήρχε τότε και τώρα ίσως στο μυαλό των ανθρώπων και των κριτικών. Δηλαδή, δεν είναι μια ταινία για ήρωες με οποιαδήποτε μορφή, είναι ταινία για αντιήρωες.
με τους οποίους είναι και πολύ δύσκολο να ταυτίσεις, να βρεις, να τους συμπαθείς, να ταυτίσεις μαζί τους. Ακόμα και ο σκύλος της ελευθερίας δηλαδή που λες.
Οι άνθρωποι αυτοί δρουν με τρόπο δύσκολο επερασπίσιμο, όχι μόνο απέναντι στο σύστημα και στη σχέση με την εντός αγώνη επανάσταση που υπάρχει και η περίφημη Αντάκα, Αλλά φέρονται άσχημα σε συνεργάτες τους, σε γυναίκες με τις οποίες κοιμούνται, τους κλέβουν, τους σαμπαντούν. Δηλαδή δύσκολα είναι άνθρωποι στους οποίους μπορεί να πεις ότι θέλω το καλό τους και πάμε παιδιά και είμαστε μαζί σου.
[00:07:37] Speaker B: Και είναι και σε αυτές ακόμα λέει. Άλλοι πέταξαν έναν άνθρωπο στις γαμές του τρένου. Είδα μια πλάτη και την έσπρωξα.
[00:07:43] Speaker A: Το οποίο δεν ξέρουμε αν είναι αλήθεια, αλλά και αλήθεια να μην είναι και ως φαντασίωση παρά είναι προβληματική ας πούμε.
[00:07:50] Speaker B: Να, ορίστε, είπες μια λέξη, παρά είναι προβληματική.
Ξέρεις, έχω την αίσθηση πως τέτοιου είδους αναγνώσεις, όχι πως τις κάνεις εσύ, γιατί ξέρω πως εσύ όταν χρησιμοποιείς τη λέξη τη βάζεις εισαγωγικά.
[00:08:07] Speaker A: Πες και για μένα, δεν εγώ, εντάξει.
[00:08:08] Speaker B: Όχι, είμαστε οι δυο μας, ξέρουμε πώς μιλάει ένας γέροντας, ενώ ξέρουμε ποιον μιλάω.
[00:08:15] Speaker A: Θα έρθουν οι γνωματικότητες, τα κοθούμε, ναι.
[00:08:18] Speaker B: Θα τσακωθούμε όταν κάνουμε podcast για την καλύτερη ταινία του 21ου αιώνα, μια από τις καλύτερες που είναι το Holy Motors.
[00:08:24] Speaker A: Εκεί θα τσακωθούμε στ' αλήθεια.
[00:08:26] Speaker B: Αυτό είναι, να κάνουμε και βίντεο εκεί πέρα.
Ίσως σε Ring να το γυρίσουμε.
[00:08:31] Speaker A: Η καλύτερη ταινία του 21ου αιώνα.
[00:08:33] Speaker B: Από τις καλύτερες. Μέσα στις τίσποτε καλύτερες.
[00:08:36] Speaker A: Φρίκη.
[00:08:36] Speaker B: Μέσα στις τίσποτε καλύτερες. Πρώτη είναι η επιστροφή τους Vyagintsev, δεύτερη είναι...
[00:08:40] Speaker A: Θα συμφωνήσω εκεί. Δεν είναι την καλύτερη, αλλά θα συμφων.
[00:08:45] Speaker B: Τρίτη για μένα το Holy Motors. Αυτή είναι η τριάδα.
[00:08:49] Speaker A: Νομίζω αξίζουν να τσεκωθούμε.
[00:08:51] Speaker B: Αλλά, ναι, η ταινία αυτή έρχεται και σκάει πάνω στην περίοδο της μεταπολιτευτικής...
[00:09:01] Speaker A: Πολιτικοποίησης της μεγάλης.
[00:09:02] Speaker B: Της μεταπολιτευτικής ασφάλειας.
[00:09:04] Speaker A: Ναι, ναι.
[00:09:05] Speaker B: Και κάπως έρχεται...
[00:09:07] Speaker A: Και σε μια περίοδο, σε περίπτωση αισιοδοξίας κάπως. Πολιτικά έχει έρθει το Πασόκ μόλις, δηλαδή έχουν αλλάξει τα πράγματα, είναι η φάση λίγο... αλλάζει η Ελλάδα, ας πούμε.
[00:09:15] Speaker B: Και ταυτόχρονα ενώ αλλάζει η Ελλάδα υπάρχουν κάτι τύποι θα αναφέρω κάποιους υπάρχει ο Νικολαίδης από τη μεριά του υπάρχουν οι μουσικές ταξιαρχίες από τη μεριά τους και οι τρύπες από τη μεριά τους με έναν τρόπο οι οποίοι οι καλλιτέχνες έρχονται να το αποκαθυλώσουν αυτό το πράγμα να πούνε ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι και αυτά τα οποία Οραματίστηκε αυτή η γενιά εκείνη την περίοδο του πολυτεχνείου ας πούμε.
Αυτή η ίδια γενιά βρέθηκε κάπως πιεσμένης εισαγωγικά, αναγκάστηκε εισαγωγικά να αποδεχθεί έναν καινούριο ρόλο σε ένα καινούριο πλαίσιο.
Έκανε γαργάρα δηλαδή ό,τι προηγήθηκε υπό κάποια λογική.
Τη λογική της ελευθερίας, τη λογική του ονείρου για κάτι πιο τελώς πάντων ανοιχτό.
Και αυτή η καταπιεσμένη γενιά είναι που εξοργίστηκε περισσότερο βλέποντας αυτή την ταινία γιατί κάπως τους έτριψε στην Μούρη την ουσιαστική παρέτησή τους, την ουσιαστική παράδοσή τους.
Ξαναλέω, εδώ πέρα λέμε γνώμες, αυτή είναι η γνώμη μου, μπορείς και εσύ να, ξέρω εγώ, συμφωνείς με αυτό καταρχάς.
[00:10:47] Speaker A: Νομίζω επειδή κολλάει αρκετά, θα διαβάσω από το καταπληκτικό, να πούμε εδώ πέρα, θα συμφωνήσει αυτό το σάιτ που υπάρχει για τον Νίκο Νικολαίδη και το έργο του, το οποίο αξίζει να το επισκεφτεί κανείς, δηλαδή γουγκλάει ο Νίκος Νικολαίδης και το βγάζει, με εξαιρετική αναφορά στις ταινίες του, στα πάντα σε όσα έχει κάνει.
Υπάρχει λοιπόν ένα απόσπασμα δήλωσής του για την προηγούμενη ταινία του, για τα κουρέλια, αλλά κολλάει εδώ πέρα.
Γράφει, λοιπόν, ότι η ταινία εκείνη, τα κουρέλια να τραγουδούν ακόμα, πρέπει να διαβαστεί σε ένα κεφάλαιο από το μυθιστόρημα μιας γενιάς που ακόμα δεν άρχισε να γράφεται.
Μιας γενιάς που κάτω από ιδιαίτερες πολιτικές πιέσεις καταδικάστηκε στη σιωπή γιατί αρνήθηκε να μαζικοποιηθεί, να καταναλώσει κουλτούρα, να περάσει από πολιτικά λούκια και διεκδίκησε το δικαίωμα να διαφωνεί ακόμα, ακόμα να φαντάζεται και να ερωτεύεται.
Μιλάω για την καταραμένη γενιά του 1950, τους περιθωριακούς, οι παναστάτες του μπλουτζίν, τους ροκενρόλες, τους χαμπλούς οδηγούς των κλεμμένων μπούικ, στις συγκρούτσες προς το δρόμο οι άγιες των Ιουλιανών που επέλεξαν τελικά την αναχώρηση, πράξη υψηλής πολιτικής σημασίας ενάντια στο συνέστημα-σύνθημα των πολιτικών σουπερμάρκετ.
Οπότε ναι νομίζω ότι είναι μια άλλη οπτική από την μεταπολιτευτική αριστερή όπως την έχουμε στο μυαλό μας και όπως την ξέρουμε λίγο πολύ όλοι.
[00:12:12] Speaker B: Ναι ο Νικόλαίδης έλεγε χαρακτηριστικά πως η δεξιά κριτική και η ανανεωτική αριστερά επέμενε στον διπλό αυτοχαρακτηρισμό τον οποίο διαχώριζε από την αριστερά γενικά πως οι ανανεωτικοί αριστερά και δεξιά χέρι-χέρι συμπορεύτηκαν στην κατακεράυνωση αυτής της ταινίας, στην απαγόρευση των κουρελιών και όλα αυτά που είχαν γίνει τότε. Ο Πακαγανόπουλος στην κριτική του, σε ένα κείμενό του, έγραφε πως ήταν αυτή η αντικοινωνική στάση, σωσταγωγικά του σκηνοθέτη, που οδήγησε στην μη βράβευση του ίδιου τον Νικολαίδη με βραβείο σκηνοθεσίας για τη γλυκιά συμμορία ενώ η ταινία είχε σαρώσει όλα τα άλλα βραβεία και να το πούμε και αυτό ότι κάποιος που εντεχομένως μας ακούει τώρα και είναι σε φάση «Α, δεν βλέπω ελληνικό σινεμά, δεν ξέρω τι έχει γίνει από το «Βέγκο» και μετά και τα σχετικά», θα πάθει ένα σοκ με την απαράμιλλη σκηνοθετική μαεστρία αυτής της ταινίας. Τα πάντα όλα, ρυθμός, αφήγηση, φωτογραφία, αισθητική, φινέτσα, μοντάζ, η μουσική του Γιώργου Χατζινάσιου, όλα αυτά είναι δομένα με ένα know-how ενός ανθρώπου που έχει απόλυτο έλεγχο. Απόλυτο έλεγχο πάνω στο μέσο.
[00:13:49] Speaker A: Εντελώς.
Εντάξει, η ατμόσφαιρα αυτής της ταινίας δηλαδή είναι... δεν ξέρω με τι μπορεί να συγκριθεί. Και ο τρόπος που ξεκινάει από ότι έβλεπα την ξανέδα σήμερα είναι γύρω στα 7,5 λεφτά μας με τους τίτλους.
όπου μας εισάγει ας πούμε αυτή η μουσική, η οποία είναι για μένα, τώρα θα το πω χωρίς υπερβολή, αυτό το μουσικό θέμα είναι από τα τρία, τέσσερα πιο αγαπημένα μου όλων των μουσικών που έχω ακούσει στο σινομά. Και παρένθεση εδώ πέρα, ακούγοντας τα γαλάζια σωγράμματα στην ταινία του Οικονομήτη, εκεί πάλι σκέφτηκα δηλαδή ότι ωραία που είναι και σε μια όλη ταινία παίρνει σημαντικό ρόλο Λοιπόν αυτή η μουσική λοιπόν και όπως ξεκινάει που δείχνει το υπνοδωμάτιο, τα δωμάτια των ηρωίδων.
[00:14:41] Speaker B: Στο σπίτι αυτό που μένουν.
[00:14:43] Speaker A: Που είναι αυτή η επίσης καταπληκτική σκηνογραφία της Μαρή Λουΐς Βαρθολομού και τα κουστούμια τα οποία είναι από το 30% της ταινίας, δηλαδή το 40% της ταινίας.
Σε συνδυασμό με τη φωτογραφία, με το πώς κινείται η κάμερα, όλο αυτό το πράγμα φτιάχνει ένα μαγικό σύμπαν το οποίο δηλαδή στα 7,7 αν το κλείσετε το αυτό είσαι ευτυχισμένος. Έχεις πάει κάπου αλλού ας πούμε, με τα φλυπεράκια, με όλα αυτά, με τα νέα.
Το ξεκίνημα είναι για μένα καταπληκτικό.
[00:15:12] Speaker B: Και δεν υπάρχει διάλογος, δεν υπάρχει ατάκα.
[00:15:13] Speaker A: Ναι, ναι, ναι. Απλά ντύνονται, σηκώνονται.
[00:15:15] Speaker B: Είναι καθαρά κινηματογραφική αφήγηση, είναι αφήγηση με εικόνες.
Ναι.
Μάλιστα. Η ταινία στην εποχή της έκανε 180 χιλιάδες εισιτήρια.
[00:15:26] Speaker A: Α, έκανε τόσα πολλά.
[00:15:28] Speaker B: Ήταν ένα αδιανόητο νούμερο για ελληνική ταινία εκείνη την εποχή και ο Νικολάηδης ο ίδιος έλεγε πως Ενοχλήθηκε από αυτή την επιτυχία.
[00:15:45] Speaker A: Αυτά δεν μπορώ. Συγγνώμη που το λέω, αλλά αυτά δεν μπορώ. Δηλαδή, συγγνώμη, γιατί ενοχλήθηκε. Ήθελα να την δουν 180 ανθρώποι.
[00:15:51] Speaker B: Γιατί νομίζω, εγώ νομίζω πως συναισθάνθηκε πως η ταινία αυτή για κάποιους ανθρώπους έγινε ένα νέου είδους φαντασιακό βόλεμα.
Και αυτό ξέρεις όπως λένε οι Άγγλοι, ξέρω εγώ, it defeats the purpose.
Ότι για άλλο λόγο την έκανα εγώ αυτή την ταινία. Όχι για να βολευτείτε.
Έχω την αίσθηση ότι μπορεί να είναι γι' αυτό.
Και μετά βέβαια έκανε την πρωινή περίπολο.
που έκανε 25.000 εισιτήρια.
Μπορεί.
[00:16:30] Speaker A: Να ήταν πιο χαρούμενος τότε. Μπορεί.
[00:16:31] Speaker B: Ναι, μπορεί. Είχε έρθει από κοντά, τον έχω συναντήσει, το έχω κάνει μια συνέντριξη μέσω email, όταν είχε κάνει το χαμένο.
Τον ρώτησα μάλιστα, σας αναοκλεί η ευχολία του μέσου αυτού, μέσω ίντερνετ, και μου απάντησε, καθόλου, αντιθέτως μου αρέσει, καθότι δεν γουστάρω να γνωρίζω καινούριες φάτσες. Αυτό.
[00:16:50] Speaker A: Μια χαρά, εντάξει. Αλλά.
[00:16:52] Speaker B: Είχαμε συναντηθεί, όταν είχε έρθ και μας είχε ρωτήσει ποια είναι η καλύτερη ταινία του.
Αυτό είναι αληθές, σίγουρα θα ακούσουν το podcast αυτό και συμμαθητές μου από τότε.
[00:17:12] Speaker A: Οι.
[00:17:12] Speaker B: Περισσότεροι είπανε, κάποιοι είπανε κουρέλια, κάποιοι είπανε γλυκιά συμμορία, κάποιοι είπανε συγκαπουστίν, κανείς δεν έλεγε πρωινή περίπολος, σήκωσα εγώ χέρι και είπα πρωινή περίπολος γιατί εμένα αυτή είναι η αγαπημένη μου ταινία και μας είπε πως είναι μια ταινία που φοβάται να ξαναδεί, είναι η μόνη ταινία που σας γύρισε που φοβάται να ξαναδεί γιατί ένιωσε πως η κοινωνία, ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκαν τα πράγματα τον επιβεβαίωσε με έναν τρόπο στα χειρότερα που αυτός φανταζόταν.
Δεν ξέρω, θέλω να μου πεις τι είναι γλυκιά συμμορία, δηλαδή πραγματεύεται την ελευθερία, τι πραγματεύεται ακριβώς για σένα.
Κοίτα.
[00:18:03] Speaker A: Για μένα ενώ είναι σε κάποιο άνθρωπο που μου είχε ζητηθεί να γράψω παλιά την αγαπημένη μου ελληνική ταινία, είχα βάλει αυτή.
Κάνω την εξής όμως αντίστοιξη.
Ότι ίσως είναι και η αγαπημένη μου ελληνική ταινία, χωρίς όμως να έχω κολλήσει τόσο πολύ με το εντός αρκών τι θέλει να πει ή με τους ήρωες της.
Είναι αυτό που είπα πριν, είναι τόσο για μένα ανεπανάληπτη η ατμόσφαιρα αυτής της ταινίας.
τόσο μαγικό, τόσο με συνεπαίνει κάθε φορά που το βλέπω, που τα αφήνω όλα τα υπόλοιπα στην άκρη, το τι θέλει να πει το σενάριο, τι θέλει να πει, πού πηγαίνουν αυτοί οι ήρωες, από πού έρχονται και κάθε φορά σαγηνεύομαι τόσο πολύ από το βλέμμα της, που όλα τα άλλα τα αφήνω στην άκρη. Δηλαδή γιατί τελικά το σινεμά αυτό είναι, δεν είναι σκέψεις πάνω στον κόσμο, δεν είναι συναισθήματα, είναι ένα βλέμμα και αφού το βλέμμα είναι πανίσχυρο, συνεπικουρούμενο, όπως είπα από εκεί μπες και εσύ, από τα σκηνικά και τα κουστούμια, από τη μουσική, από τη φωτογραφία, από το μοντάζ, τους στοπιούς που είναι ένας και ένας.
Όλο αυτό μαζί λοιπόν, κι ας είναι το σενάριο για μένα λιγότερο σημαντικό στην υπόθεση αυτή, κάνει κάτι το οποίο είναι, όχι απλά εγωιτευτικό, κάθε φορά με μαγεύει, κάθε φορά που του βλέπω. Ναι.
[00:19:30] Speaker B: Αλλά δεν θα έλεγε κανείς ότι λέμε το σινεμά είναι ένα βλέμμα, είναι ένα βλέμμα.
Αλλά αυτό το βλέμμα δεν είναι και φορέας ενιών, φορέας συναισθημάτων. Φυσικά.
[00:19:41] Speaker A: Και εγώ γενικά είμαι πάρα πολύ του σεναρίου, να βρω μια ιδέα με να κολλήσω, να πω... Εδώ κάπου τα αφήνω στην άκρη και με κερδίζει περισσότερο η... θα πω σκέτα αισθητική, ο κόσμος που φτιάχνει. Το.
[00:19:57] Speaker B: Σύμπαν αυτό. Το.
[00:19:57] Speaker A: Σύμπαν αυτό, ναι.
Από και πέρα, αν θέλουν να πάμε στους ήρωες τι αντιπροσωπεύουν, να πάμε με τα ευχαρίστον. Απλά εκεί έχω και εγώ κάποιες ενστάσεις, ας πούμε. Τσινάω κάπου, κολλάω κάπου. Πού.
[00:20:11] Speaker B: Κολλάς, πού κολλάς, πες μου, πες μου. Στο.
[00:20:13] Speaker A: Ότι, πώς να το πω ρε παιδί μου, ακόμα και ταινίες, οι σειρές που βλέπουμε για μαφιόζους ή για... Έχουν κάποιους κώδικες. Εδώ αυτοί οι κώδικες λίγο μου λείπουνε.
Ίσως λίγο μεταξύ τους είναι κάπως ενωμένοι και αυτό σχετικό είναι πάντως. Πάνε.
[00:20:31] Speaker B: Αυτοί οι κώδικες σου λέει με έναν τρόπο.
Ζούμε σε μια εποχή που τα πάντα έχουν κατακρεμιστεί, τα πάντα έχουν γκρεμιστεί, τα πάντα έχουν αλλοιωθεί.
Ζούμε στον προσωπικό κώδικα του ότι δεν υπάρχουν κώδικες.
Εσύ.
[00:20:54] Speaker A: Δηλαδή πιστεύεις ότι τους Ιωρές τους αντιπαθεί?
Καθόλου.
Πιστεύω.
[00:20:58] Speaker B: Ότι τους αγαπάω πάρα πολύ. Ωραία.
[00:21:01] Speaker A: Ωραία. Άρα λοιπόν, ναι.
Αν τους αγαπάω όμως τους αγαπάει και γι' αυτό πρεσβεύουν.
Αυτό πρεσβεύουνε εμένα κάπου με κλωτσάει. Να.
[00:21:11] Speaker B: Κάτι που δεν περίμενα να ακούσω. Όταν έχεις έρθει από το σπίτι μου και κάναμε αυτή τη λίστα με τις ταινίες για τις οποίες θέλουμε να μιλήσουμε και είπες αμέσως γλυκιά συμμορία. Μα.
[00:21:22] Speaker A: Την αγαπάω, σου λέω ότι πάνε την καλύτερη μου ελληνική ταινία. Αλλά.
[00:21:25] Speaker B: Έχεις αυτή την... Ναι.
[00:21:27] Speaker A: Δεν είναι ρε παιδί μου ότι τους βλέπω τους ήρωες και θέλω να... Είναι καταρχάς και σαν φιγούρες και σαν ακτόρ, δηλαδή να τους πας να αγκαλιάσουμε.
Αλλά δυσκολεύομαι, ας πούμε τώρα, όταν κλέβουν τις κοπέλες με τις οποίες κοιμήθηκαν ή όταν κλέβουν τις συνεργάτες τους, ας πούμε, γιατί μπορούν. Αυτό εξουσία δεν είναι. Αυτό τι είναι δηλαδή. Δεν είναι αυτό το πράγμα.
Δεν μπορώ να το υπερασπιστώ αυτό. Δηλαδή δεν μπορώ να κολλήσω κάπου εκεί. Το.
[00:21:53] Speaker B: Στοιχείο της εξουσίας μοιάζει να τους περιβάλλει. δεν νομίζω ότι γίνονται εκπρόσωποι κάποιας εξουσίας γιατί δεν έχουν ακολουθούς.
Ακόμα και οι πράξεις τους δεν υπάγονται σε μια γενικότερη αντίληψη. Δεν υπαγορεύονται. Ναι.
[00:22:17] Speaker A: Αυτό ναι. Οπότε.
[00:22:18] Speaker B: Ξέρεις θέλω να πω ένας ένας κακοποιητής ή ένας μισογήνης, για παράδειγμα, κάτι για το οποίο για μένα βλακωδώς έχει κατηγορηθεί ο Νικολαίδης, δεν πιστεύω καθόλου. Πιστεύω ότι τις λατρεύει τις γυναίκες.
Και τις λατρεύει όχι μέσω ενός male gaze, κάθε άλλο.
Κάποιος, δηλαδή, που συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο εκδηλώνει μια συμπεριφορά που υπάγεται σε ένα γενικότερο πλεύμα αντίληψης, που το ονομάζουμε πατριαρχία ή το ονομάζουμε όπως το ονομάζουμε.
ενώ ο τρόπος που συμπεριφέρονται οι ήρωες σε αυτήν την ταινία είναι εντελώς αναρχή. Γι' αυτό δεν μπορώ να τους αποκαλέσω φορείς εξουσίας εγώ με έναν τρόπο, γιατί δεν εκφράζουν ένα ρεύμα, δεν εκφράζουν ένα πνεύμα, εκφράζουν μόνο τον εαυτό τους.
Ναι.
[00:23:20] Speaker A: Σ' αυτό που λες συμφωνώ και ισχύει.
Αυτό η λέξη που χρησιμοποίησα πριν, η λέξη αντιήρωση, νομίζω είναι πιο συμβατή, αν και εντάξει υπάρχει αυτό το ρομαντικοποιημένο βλέμμα πάνω τους, το οποίο το δέχομαι, Απλά εγώ κάπως το αφήνω στην άκρη, κάπως σαν να μην με εκφράζει τόσο. Δηλαδή, όταν επιστρέφουμε στην αρχή που είπες ότι νιώθεις, κάθε φορά που βλέπεις ταινία χειρότερους, ότι νιώθεις πιο συμβασμένος, πιο αυτό.
Δηλαδή, κοιτάς τον εαυτό σε σχέση με το πώς φέρονται αυτοί οι άνθρωποι.
Όχι.
[00:23:55] Speaker B: Με το πώς φέρονται. Δεν.
[00:23:56] Speaker A: Βλέπω δηλαδή γιατί πρέπει να τους... Όχι.
[00:23:58] Speaker B: Με το πώς φέρονται. Το πώς φέρονται δεν είναι... Νομίζω το θέμα είναι τι εννοούμε με τη λέξη ελευθερία Οκ, ναι. Δηλαδή, οκ και αυτό είναι πάσα σε σένα. Ωραία.
[00:24:09] Speaker A: Ας πούμε όταν ξεκινάει η ταινία και ένα από τα πρώτα απάντα που σκέφτηκα τώρα, τελευταία φορά που την είδα, είναι ότι, ναι, αυτοί οι άνθρωποι ας πούμε πέραν της παιδικότητας με τις κούκλες που είναι λίγο ότι έχουν μείνει λίγο, παρότι παρόσα κάνουν αυτές οι γυναίκες έχουν μείνει λίγο στην παιδική ηλικία και... Σε.
[00:24:25] Speaker B: Μια αθότητα ας πούμε. Ναι.
[00:24:26] Speaker A: Ναι.
Αυτό ότι ξυπνάνε το πρωί και δεν έχουν να αγχωθούν να πάνε στη δουλειά τους και τα λοιπά, είναι σαφέστατα μια άσκηση ελευθερίας. Δηλαδή, δεν ζουν ως μικροαστεί, δεν έχουν το καθημερινό άγχος της επιβίωσης με τον τρόπο των 9-5 ας πούμε.
Αυτό είναι σαφώς με ελευθερία.
Και ναι, και ο τρόπος που δρούν γενικά είναι αντισύμβατικός, είναι ελεύθερος. Σε αυτό δεν έχω καμία ένσταση.
Ρε παιδί μου, αν βάζαν κάποιο κριτήριο στο ότι τα βάζουμε όπως το πω τους αγκούν μόνο με τους ισχυρούς, τους δυνατούς, τους μεγάλους, θα ήταν αλλιώς. Αλλά ίσως αν ήταν αυτό το κριτήριο να ήταν και Να μην ήταν Νικολαίδης, να ήταν ρε παιδί μου, να ακολούσε περισσότερο και αριστερή κριτική, να ήταν πιο ταυτισμένοι μαζί του ότι είναι λίγο Ρομπέντο Ντάσον.
Την.
[00:25:16] Speaker B: Δέχονται ευχάριστα αυτή την ελευθερία, θέλω να.
[00:25:19] Speaker A: Πω αυτή η επιλογή Δεν φαίνονται ευτυχισμένοι άνθρωποι. Πραγματικά, μόνο ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν φαίνονται. Φαίνονται άνθρωποι που κουβαλαίω καθένα στα δικά του τέρατα, ας πούμε, που τους κατατρώνε.
Δεν φαίνονται χαρούμενοι. Υπάρχει.
[00:25:36] Speaker B: Μια απελπισία από κάτω.
Είναι απελπισμένοι οι ήρωες με έναν τρόπο. Ενδεχομένως, όσο αμπλεπισμένος είναι και ο Αντρέας τους Απόντες του γραμματικού για όσους έχουν δει την ταινία που εγώ εκεί πέρα κάνω μια άμεση σύνθεση οπότε τελικά η επιλογή της ελευθερίας σε μια κοινωνία σαν τη σημερινή και όταν λέω ελευθερία δεν εννοώ να υπαγεί σε μια άλλη ομάδα ανθρώπων σε μια άλλη κλίκα που σου λέει εγώ είμαι απέναντι σε αυτό γιατί αυτό εκφράζει μπούρου μπούρου το φασισμό μπούρου μπούρου οπότε εγώ από την άλλη μεριά μπούρου μπούρου είμαστε μαζί μπούρου μπούρου για τον Νικολαίδη και αυτό είναι μια σύμβαση Ναι.
Αυτό.
[00:26:40] Speaker A: Που λέγαμε πριν για πολιτικά σπουδαγμάκια που λέει νομίζω και τα συνθήματα κάπου κολλάει αυτό. Ο.
[00:26:44] Speaker B: Νικολαίδης πάει πέρα από αυτό. Και όσο δύσκολο ήταν να το αδειλυθεί αυτό το κοινό τότε, νομίζω άλλο τόσο δύσκολο είναι να το αδειλυθεί το κοινό το σημερινό.
Εγώ.
[00:26:55] Speaker A: Ας πούμε. Ναι.
[00:26:56] Speaker B: Θεωρήσετε. Εγώ ας πούμε. Όχι, μιλάω για το αν έβλεπε αυτή την ταινία ένας εικοσάχρονος σήμερα.
Νομίζω θα καταλόγησε στην ταινία πράγματα που θα αποδείκνυαν πόσο φυλακισμένος είναι ο ίδιος τοίχος να το ξέρει. Ωραίο αυτό, ναι.
Δηλαδή, ξέρεις να πεις ότι ο Μόσος κάνει mansplaining εδώ.
στην κοπέλα, νομίζω ότι σου έχει φύγει η ταινία, έχει περάσει λίγο πάνω από το κεφάλι σου η ταινία.
Εντάξει.
[00:27:32] Speaker A: Αυτό τώρα, αφού φύγει το κουβέντακι πέρα, είναι για μένα σε πίπεδο περιεχομένου, ας πούμε, από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της ταινίας, γιατί το χτίζει καθόλου τη διάρκειά της αυτό το... τον έρωτα που τον τρώει, ας πούμε, το μόσχο για την οσκλαβανού.
Υπάρχει, ας πούμε, μια καταπληκτική ατάκα που το ρωτάνε πού είναι ο ήρωας και λέει, κοιτάει τη Μαρίνα που κοιμάται. Δηλαδή είναι... Έχει ένα κόλλημα από τον Τρόια, ας πούμε, το οποίο εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους και αρκετά διακριτικούς, αλλά ταυτόχρονα πολύ επιδραστικούς.
Και εντάξει, όταν φτάνουμε στην περίφημη σκηνή, η οποία έχει αναπαραχθεί πολλές φορές και δικαίως γιατί είναι κλασική σκηνή, που της κάνει το περίφημα μάθημα ανατομίας και της μιλάει για τη διάκριση ανάμεσα στο μυαλό, στην κοιλιά και στο φύλλο, όπου το μυαλό διψάει για αλήθεια, η κοιλιά διψάει για τροφή και το φύλλο διψάει για έρωτα γιατί νιώθει κάποιες φορές μόνο. Και λέει ότι αυτός έχει χορτάσει και τα τρία, αλλά εκείνη μόνο την κοιλιά της και όσο, γιατί από αλήθεια και από ερώτα τίποτα, τίποτα, τίποτα.
Αυτή είναι μια σκηνή από μόνη της υπέροχη και με τη μουσική πάλι το μουσικό θέμα του Χατζινάσκου το οποίο είναι και σκηνή της αποφυλάκησης δηλαδή είναι στις πιο καθοριστικές σκηνές της ταινίας εκεί λοιπόν βλέπεις έναν άνθρωπο που ενώ σε όλη την υπόλοιπη ταινία φέρεται σαν αρκετά ως πολύ σαν μαλάκας εκεί βλέπεις ότι έχει βρει το σημείο που να ταυτιστεί στο σημείο αδυναμίας, στο σημείο που είναι ευάλωτος, στο σημείο που θα ήθελε κάτι τρυφερό και προσωπικό.
Ταυτόχρονα βρίσκω πολύ ενδιαφέρον ότι σκαταλογίζει πράγματα.
Αυτή βέβαια του λέει ότι δεν την παίρνει, ξέρω εγώ, να νιώσεις ουσιαστικά, δεν την παίρνει να φεθείς στα συναισθήματα.
Απ' την άλλη μπορούμε να σκεφτούμε ότι μπορεί πολύ απλά να μη σου γουστάρει εσένα ρε φίλε, δηλαδή... Ότι δεν απαραίτητα ότι έχει κάποιο πρόβλημα κατασκευαστικό ας πούμε. Αυτό μπορεί να μένει στο γουστάρι εσένα. Πολύ ωραία τα είπες και συγκινητικά πολύ και μια χαρά, αλλά σκέψου το και αυτό λίγο ας πούμε.
[00:29:58] Speaker B: Έχει ενδιαφέρον.
το πως αυτή η ταινία βρήκε τόσους αποδέκτες σε εκείνη την εποχή.
Έχει ενδιαφέρον το πόσοι ένιωσαν ότι τους εξέφρασε αυτή η ταινία.
Δηλαδή σε εμάς που ήμασταν νιάνιαρα ή έστω μικρά παιδάκια εκείνα τα χρόνια είναι ένας ωραίος καθρέφτης γιατί η επιτυχία αυτής της ταινίας και των καλλιτεχνών που ανέφερα προηγουμένως που τους έβαλα έτσι μαζί σε μια παρέα, είναι το πόσο ασφικτιούσε μια μεγάλη μερίδα της Ελλάδας τότε μέσα σε αυτή την εικονική ευμάρεια. Θα μπορούσα να βάλω μέσα και την post-punk σκηνή, την ελληνική, την creep records, τους metro decay, θα μπορούσα να βάλω μέσα όλες αυτές τις μπάντες γενιά του χάους, να τα βάλω έτσι, να τα μπαλάρω, έβαλα τρεις μεγάλους έτσι.
Ίσως.
[00:31:04] Speaker A: Αρχίζεις να γράψεις κάτι για αυτό συνολικά. Ναι.
[00:31:07] Speaker B: Ναι, ναι, θα ήθελα πάρα πολύ να διαβάσω κάτι τέτοιο.
Να.
[00:31:11] Speaker A: Γράψεις εσύ, να γράψεις. Να γράψω εγώ. Εσύ τα λες. Όλα αυτά τα... Ξέρω.
[00:31:17] Speaker B: Εγώ.
Ναι, ίσως, κάποια στιγμή.
Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει πλέον, υπάρχει λάιξτος χρόνος. Επειδή.
[00:31:25] Speaker A: Έχεις γίνει χειρότερος άνθρωπος.
[00:31:28] Speaker B: Αν.
[00:31:31] Speaker A: Ήσουν καλύτερος, θα είχες όλο το χάθος για εσύ. Πω.
[00:31:34] Speaker B: Ρε φίλε, τι κροσέ ήταν αυτό.
Μου την έφερες, ωραία. Μπράβο, συγχαρητήρια.
Κοίτα.
[00:31:40] Speaker A: Αν το πάρουμε γενικότερα ρε παιδί μου, με γενικέψεις μιλάμε, αλλά εντάξει τι να κάνουμε.
Ο Έλληνας το έχει πάντα στο φαντασιακό του αυτό το αντισυστημικό του, επαναστατικό του, το οποίο είναι κατά μένα πολύ ενδιαφέρον, όχι για την ταινία, γενικότερα, ότι έχει ένα ποσοστό αυθεντικότητας και ένα ποσοστό υποκρισίας, ένα ποσοστό Φαίνεστε.
Για μένα ενδιαφέρονται αυτός ο ενδιασμός ότι ούτε είναι τελείως ψέμα ούτε είναι τελείως αλήθεια.
Ότι κάπου ένα ποσοστό σημαντικό ας πούμε Ελλήνων τσινάει, θέλει να είναι ελεύθερο, ζορμπάσαντος πολλών εισαγωγικών ας πούμε.
και ένα ταυτόχρονα ποσοστό είναι και εντελώς συμβιβασμένο και υποταγμένο και σφάξαμε παγάμον αγιώς ας πούμε. Είμαστε.
[00:32:31] Speaker B: Η αδικημένη γενιά του 60, δίχως κατοχή και πείνα, χωρίς ρετσίνα. Έτσι, έτσι, έτσι, έτσι.
Ναι. Ισχύει.
[00:32:42] Speaker A: Αυτό.
Οπότε σίγουρα στο μύθο της ταινίας συνέβαλε καθοριστικά και αυτό το καταραμένο το επαναστατικό, το επαναστάτης χωρίς αιτία, ας πούμε, για να έρθουμε και στο James Dean που λέτε ξανά λέει ο ήρωας, ας πούμε, ότι και τον αναφέρει και ως πρότυπο ενός ανθρώπου που ήταν πολύ νέος για να πεθάνει και οδηγούσε, όπως το λέει, πολύ γρήγορος για να ζήσει, ας πούμε. Ναι.
[00:33:06] Speaker B: Το έρωτημά μου μένα είναι ότι εάν είναι τόσο δυσβάστακτο το βάρος της ελευθερίας, πώς γίνεται να αποφύγεις το τέλος που έχουν αυτοί οι ήρωες και στα κουρέλια και στη γλυκιά συμμορία και στο χαμένος θα παίρνει όλα που είναι μια τριλογία.
Μας λέει ο Νικολαίδης ότι αυτές τις τρεις ταινίες αποτελούν μια τριλογία. Γιατί.
[00:33:33] Speaker A: Και η ελευθερία έχει βάρος και η μη ελευθερία έχει βάρος γιατί τελικά υπάρξει τέχνη βάρος από το οποίο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε με τίποτα.
Δηλαδή είτε ελεύθεροι είμαστε είτε δεν είμαστε ελεύθεροι, η ύπαρξη και τα συστατικά της, η θνητότητα, η συνείδησή της, η συνείδηση ότι γερνάμε, ότι χάνουμε ανθρώπους, οι συναισθηματικές απώλειες, ότι δεν μπορούμε να έχουμε αυτό που θέλουμε, αυτή η ύπαρξη θα είναι πάντα βάρος και δεν κλειτώνουμε από αυτή, είτε την παλεύουμε έτσι, είτε την παλεύουμε αλλιώς, πάντα θα... Θα μας σκίζει κάπως. Το.
[00:34:03] Speaker B: Οποίο είναι βέβαια ένα subtext που υπάρχει και κάτω από τα καλύτερα νουάρ. Τα νουάρ τα λάτρευε ο Νικολαίδης. Υπό αυτή την έννοια είναι ένα φύλλο νουάρ η Λυκιά Συμμορία. Υπάρχει αυτή η νομοτέλεια που μοιάζει σαν να έρχεται από την αρχαία τραγωδία σχεδόν. Ότι ρε παιδί μου τα πράγματα είναι αναπόφευτα. Και.
[00:34:28] Speaker A: Κάπως και συνειδητά στο τέλος δηλωμένα ήρωες επιλέγουν δηλαδή την πορεία τους και το τέλος το επιλέγουνε αρκετές φορές κιόλας δηλαδή πάνε συνειδητά ότι αυτό θέλουμε να συμβεί στο τέλος ας πούμε. Ναι.
[00:34:41] Speaker B: Οπότε ξέρεις Η ταινία μοιάζει σαν να σε φέρνει διαρκώς αντιμέτωπα με τον εαυτό σου, με έναν τρόπο. Σε σχέση με σένα, με την κοινωνία, με το κόνσεπτ της ελευθερίας, στέκεσαι απέναντι στον καθρέφτη.
που στήνει αυτή η ταινία δηλαδή με έναν τρόπο. Πραγματικά δηλαδή είναι τόσο μεγάλη η ταινία. Δηλαδή τώρα μπορούμε να κάνουμε μια κουβέντα εδώ πέρα που να κρατήσει ώρες. Γιατί τα ζητήματα που φύγει και ο τρόπος με τον οποίο τα προσεγγίζει και ταυτόχρονα η... Αχ!
Ταυτόχρονα αυτός ο τίτλος «Γλυκιά Συμμορία» έχει να κάνει απόλυτα με τη γραφή και το βλέμμα. Είναι πολύ γλυκός, πολύ τρυφερός ο Νικολαίδης στο πώς προσεγγίζει αυτούς τους ήρωες, πώς πλησιάζει την ιστορία τους.
Είναι μια πάρα πολύ τρυφερή ταινία και έχει πλάκα. Ενώ.
[00:35:48] Speaker A: Δεν δείχνει τρυφερά πράγματα, είναι πάντως τρυφερή ταινία. Δηλαδή είναι αυτό το πράγμα, το παράδοξο. τρυφερότατη.
[00:35:53] Speaker B: Και ένας από τους κριτικούς που το είχε αντιληφθεί αυτό ήταν η Ροζίτα Ισόκου και ένας άλλος ήταν ο Παναγιώτης ο Τιμωγιαννάκης οι οποίοι αναγνώρισαν αμέσως αυτό το στοιχείο της ταινίας και μάλιστα θυμάμαι μια κριτική της Ροζίτας Σόκου για το Singapore Sling που έλεγε πόσο παιδική ταινία είναι. Παιδική. Παιδική, ναι. Ότι εδώ υπάρχει, ότι η ταινία είναι... Προσπαθώ.
[00:36:28] Speaker A: Να συνδέσω αυτές τις πληροφορίες στο μυαλό μου με τη Ροζίτα Σόκου να χρησιμοποιήσει παιδική ταινία το Singapore Sling. Ένα.
[00:36:32] Speaker B: Παιχνίδισμα, ρε παιδί. Εξαιράει.
[00:36:33] Speaker A: Και το μυαλό μου τώρα, ναι.
Δεν μπορώ να το χορηγήσω, ναι, ok. Και.
[00:36:37] Speaker B: Έχει πλάκα γιατί ο Νικολαίδης τους εκτιμούσε πολύ και τους δύο.
Πρέπει να ήταν από τους λίγους κριτικούς που εκτιμούσε ο ίδιος.
Αλλά ναι, είναι μια πάρα πολύ τρυφερή ταινία για κάτι πάρα πολύ σκληρό. Αυτό το σκληρό είναι το βάρος της ατομικής ελευθερίας του καθενός.
Δεν μπορεί να υπάρξει, εγώ αυτό αντιλαμβάνομαι μέσα από την ταινία, μια ελευθερία διαφορετική για τον καθένα. Εδώ είναι ένα ζήτημα. Δηλαδή. Όχι το εγώ εγώ ζήτημα, αλλά είναι ένα ζήτημα σοβαρό που θέτει η ταινία.
Ότι η ελευθερία δεν είναι μια φόρμα, ένα κολάν που ο καθένας το φοράει, το κόβει και το ράβει στα μέτρα του και μέσα σε αυτό νιώθει ελεύθερος. Η ελευθερία είναι ένα πράγμα ότι αποτάσσεσαι αυτό, αυτό, αυτό και αυτό Και από εκεί και πέρα ζεις με το βάρος της επιλογής σου.
Η επιλογή σου αυτή ορίζει τα όρια της αξιοπρέπειάς σου και ή που ξεπερνάς αυτά τα όρια και ενδεχομένως συμβιβάζεσαι, ενδεχομένως γίνεσαι ένα στερεότυπο ή αντιλαμβάνεσαι τους άλλους σαν στερεότυπα, αυτά που λέγαμε πριν, μας πλήρυν για τα σχετικά, αλλά ζεις, έχεις μια μακρά ζωή, ενδεχομένως και στιγμές σποραδικής ευτυχίας που μπορεί να σε αλαφρύνει μέσα σε αυτή τη ζωή, ή το pass all the way το οποίο αυτομάτως προκαθορίζει το χρόνο της ύπαρξής σου σε αυτόν τον κόσμο.
Τα.
[00:38:33] Speaker A: Πες νομίζω εξαιρετικά.
Μέσα στα τόσα σοβαρά και υπαρξιακά Εντάξει, εκείνη την εποχή δεν θα έκανε εντύπωση, αλλά το 2025 να βλέπεις το Χάρη Ρώμα, ας πούμε, πιτσιρικά, να είναι βοηθός Τραμπούκου.
Να.
[00:38:52] Speaker B: Βγάζει μαχαίρι. Είναι.
[00:38:53] Speaker A: Βραγματικά, απολαυστικό με τον τρόπο του, που δεν είναι του δεσκεμένο. Αλλά τώρα το βλέπεις και λες, τι γίνεται, ας πούμε. Είναι αυτός ο Χάρης Ρώμας, ας πούμε.
Ναι.
Ή το Σπύρο Μπιμπίλα, ας πούμε, μέσα σε... Στην κάσα. Ναι.
Επίσης η ταινία με διάφορους τρόπους, έμεσους, κάπως τη σεξουαλικότητα με το θάνατο, κάπως την κολλάει αρκετά ας πούμε. Δηλαδή ακόμα και εκεί που μαχαιρώνεται η Ρόζα, πώς τη λένε την κοπέλα, και κάνει σπασμούς που είναι σαν μενάδα ας πούμε όταν την έχουν μαχαιρώσει.
και τα διάφορα βίτσια να τα πω έτσι τα νεκροφιλικά και τα τέτοια υπάρχει μια σύνδεση που γενικά υπάρχει στο Νικολαίδη μεταξύ του θανάτου και του ερωτισμού ας πούμε. Όπως.
[00:39:42] Speaker B: Υπάρχει και στο Νουάρ πάλι θα το ξαναπάω εκεί πέρα.
Είναι ξεκάθαρο ότι ο Νικολαίδης λατρεύει τους κώδικες του Νουάρ και πως έχει βρει εκεί πέρα την σοφία που κάποιοι βρίσκουν στην αρχαία τραγωδία την ομοτέλη αυτή.
Πάντως το πιο συγκλονιστικό από όλα είναι πως όλα αυτά τα οποία συζητάμε εδώ για αυτή την ταινία δεν έρχονται μέσα από χοντροειδείς και ξεκάθαρους συμβολισμούς όπου η ταινία έρχεται να σου τρίψει στη μούρη τη σημειολογία της και το μήνυμά της.
Δεν υψώνει παντιέρα δηλαδή αυτή η ταινία με έναν τρόπο.
Όλα αυτά είναι το αποκάτω κείμενο, σαν να έλεγε κανείς, το οποίο όμως όσο η ταινία προχωρά και όσο εσύ βυθίζεσαι στην ατμόσφαιρά της, πυκνώνει και σε περικλεί και ξαφνικά γίνεται και σε σένα ξεκάθαρο.
Αλλά με έναν τρόπο χαρισματικό, με έναν τρόπο που μόνο οι πολύ μεγάλοι σκηνοθέτες μπορούν να αναδείξουν.
Ναι.
[00:41:05] Speaker A: Νομίζω ότι αν ήταν αυτοκίνητα αμερικάνικη Δηλαδή, θα μπούσα να το φανταστώ που έπει, ψήφε για Όσκαρ για σκηνικά, για μουσική, για φωτογραφία. Δηλαδή, αυτό που κάνει αυτός ο κόσμος που το χτίζει είναι τρομερός, καταπληκτικός. Και δεν είναι ότι περνάει ρε παιδί μου. Βλέπεις ταινία κάθε φορά και κάθε φορά θα μπεις σε αυτή τη διαδικασία, τι γίνεται εδώ πέρα ας πούμε.
Σαν μια ουσία στον εγκέφαλό σου που σε κάνει να αισθάνεσαι ναρκωμένος αλλά μαζί και σε διέγυρση ας πούμε, σε διάβγεια.
Υπνοτισμένος και σαγηνοποιμένος και μαγεμένος και όλα αυτά.
Φυσικά.
[00:41:50] Speaker B: Όλα αυτά τα οποία κουβεντιάζουμε εδώ δεν καλύπτουν αυτό που είναι εν τέλει που μπορεί να είναι η ταινία ούτε εξηγούν ακριβώς ούτε στο ελάχιστο ενδεχομένως αυτό το ένιγμα που υπήρξε ο Νίκος Νικολαίδης για μένα αυτό είναι και που δημιουργεί την ανθεκτικότητα αυτών των ταινιών και του ιδίου ως φιγούρα μέσα στον χρόνο πως δηλαδή μπορεί να είναι και έτσι όπως τα λέμε μπορεί και να μην είναι καθόλου έτσι μπορεί και να μην είναι ακριβώς έτσι νομίζω πως κάθε δέκα χρόνια επιστρέφοντας στην γλυκιά συμμορία ενδέχεται να ανακαλύπτεις και κάτι άλλο μέσα στην ταινία και κάτι άλλο μέσα στον εαυτό σου σε σχέση με την ταινία και με σένα τον ίδιο.
Μόνο για τους απώντες μπορώ να ισχυριστώ πως συμβαίνει κάτι ανάλογο.
Και για αυτό το μοναδικό μαγικό λόγο, για όλο αυτό το ένιγμα που είναι ο Νίκος Νικολαίτης και το έργο του, εμείς πάντα θα επιστρέφουμε σε αυτές τις ταινίες οι οποίες έχουν κάτι μαγικό και το πιο μαγικό απ' όλα είναι ο ίδιος ο κινηματογράφος γιατί για μένα ο κινηματογράφος μοιάζει να είναι η ιδανική τέχνη για να εκφράσεις αυτήν την απελπισία αυτήν την νοσταλιγία το μέσο του κινηματογράφου της φωτογραφίας που έχουμε αυτή τη λέξη ότι αποθανατίζει η φωτογραφία Νομίζω πως ο Νικολαίδης αγκάλιασε το σινεμά με όλη του την ψυχή, ακριβώς γιατί μόνο αυτή η τέχνη εν τέλει μπορούσε να αγκαλιάσει τον ίδιο.
Νομίζω.
[00:44:02] Speaker A: Το κλείνουμε εδώ με τον καλύτερο τρόπο. Και.
[00:44:04] Speaker B: Τα λέμε την επόμενη φορά.
Έτσι.
[00:44:07] Speaker A: Γεια σας.
