Episode Transcript
[00:00:09] Speaker A: Λοιπόν, καλή σεζόν να έχουμε.
Γεια σου Άκη.
[00:00:16] Speaker B: Γεια σου Κώστα.
[00:00:17] Speaker A: Μετά από την καλοκαιρινή...
[00:00:20] Speaker B: Μην πεις ανάπαυλα, γιατί μόνο αυτό δεν ήταν ούτε για σένα ούτε για μένα, γιατί απ' ό,τι καταλαβαίνω είμαστε στην πρέσσα και οι δύο, όπως και όσοι μας ακούν.
[00:00:27] Speaker A: Ναι, είμαστε λίγο στην πρέσσα, αλλά όσο οι δρόμοι έχουν κίνηση, πάνε να πει ότι ο κόσμος έχει λεφτά να βάλεις βενζίνη, και όσο τα σούπερ μάρκετ έχουν κόσμο, πάνε να πει ότι ο κόσμος όλα πάνε καλά.
[00:00:36] Speaker B: Όλα πάνε καλά.
Τέλος πάντων, να πάμε σε κά για πρώτη ταινία για το νέο podcast να κάνουμε το Ed Wood του Tim Burton που από ό,τι προέκυψε στη συνομιλία μας είναι μια ταινία που και οι δύο αγαπάμε πάρα πολύ.
[00:00:57] Speaker A: Σαφώς, σαφώς, ναι.
[00:00:59] Speaker B: Πότε την είχες δει πρώτη φορά ε?
[00:01:00] Speaker A: Όταν βρήκες το όνομα.
[00:01:01] Speaker B: Εγώ την είχα δει Σε αυάν πρεμιέρ των νυχτών. Νύχτες πρεμιέρας. Την είχα δει εκεί πέρα.
Που ήταν κάπως...
[00:01:13] Speaker A: Δελβονός.
[00:01:14] Speaker B: Ήμουν πιτσιρίκι εγώ τότε.
Και τότε η...
η συνεφιλία, ας πούμε, δεν είχε εντελώς διαβρωθεί από την συνεχής ανατομία της στο διαδίκτυο. Ήταν κάτι πιο μυθικό το συνεματώτε από μόνο του. Και το θεωρείς κακό αυτό, το θεωρείς
[00:01:38] Speaker A: αρνητικό αυτό που γίνεται.
[00:01:40] Speaker B: Θετικό και αρνητικό το θεωρώ.
Αλλά αυτό θα το πούμε στο τέλος άμα γίνει, άμα προκύψει. Αλλά θυμάμαι ότι ήμασταν όλοι θαμπωμένοι τότε και από τις αναφορές μετράγαμε τα ρεύσα. Αυτός ο ηθοποιός εκεί, αυτός αυτό, αυτή η Ατάκα είναι από εκεί και μπούρου μπούρου.
Και μοιάζει να είναι μία ταινία αρχικά τουλάχιστον εκπότησε όψεως που αφορά αποκλειστικά φιλμονέρντουλες και κανέναν άλλον και τελικά είναι μια ταινία γεμάτη Αγάπη, αγάπη για το σινεμά, αγάπην για τους ήρωες της, αγάπή για τον καλλιτέχνη ακόμα και όταν είναι ο χειρότερος σκηνοθέτης του κόσμου που δεν ήταν ο χειρότερος σκηνοθέτης του κόσμου Ed Wood υπάρχουν σαφώς πολύ χειρότεροι και δεν μιλάω μόνο, ξέρεις, εκτός Αμερικής και εντός Αμερικής υπάρχουν πολύ χειρόταιροι. Είναι μια ταινία για κάποιον Δόν Κιχώτη με έναν τρόπο που πιστεύει στο όραμά του και πιστεύεις στο σινεμά του και βλέπει τις ταινίες του όπως ανδεχομένως ο Δόν Κίχώτης βλέπει τους ανεμόμυλους.
[00:02:58] Speaker A: Σωστά, σωστά, και διόλου τυχαία ο Δόν Κιχώτης αναφέρεται στην ταινία όταν κάποια στιγμή ο έτυγού του ο χειρότερος σκηνοθέτης του κόσμου συναντά ενδεχομένως τον μυθικότερο ή τον καλύτερο τον Όρσον Βέλς ο οποίος του λέει ότι για τρίτη φορά δεν κατάφερα να προχωρήσω με το Don Quixote λόγω χρημάτων, λόγω παραγών και τα λοιπά.
[00:03:19] Speaker B: Που είναι μία σκηνή που είναι απλά δύο σκηνοθέτες που λένε τα προβλήματά τους. Ο Μπάρτων τους φιλμογραφεί ότι είμαστε απλά δύοι σκηνοθετές που έχουμε προβλήματα. Ο ένας λέει μου ζητάνε να κάνω την ταινία έτσι και έτσι χρηματοδότες μου, ο άλλος λέει μου ζήτανε να βάλω τον Τσάλτονίστο να παίζει ένα μεξικάνο. Για το touch of evil τώρα. Εκεί πεθαίνεις στο γέλιο.
[00:03:39] Speaker A: Και όχι μόνο σκηνοθέτες. Τους είναι λίγο αντιδιαστόλοι ο ένας με τον άλλο. Γιατί είναι και οι δύο σεναριογράφοι, παραγωγοί, ηθοποιοί, τα πάντα όλα. Δηλαδή, οι ταινίες είναι τελείως προσωπικά τους τημιουργήματα. Και η ταινία, ας πούμε ότι έχει τρεις βασικούς άξονες. Το ένα είναι η ιστορία αυτή καθε αυτή του χειρότερου σκηνοθέτη εντός εκτός αερικών του κόσμου, ας πούμε, το πόσο χάλια ταινίες κάνει είναι η συνάντησή του με τον Μπέλα Λουγκόζι, ενός όντως μεγάλου παλαιού στάρ, ο οποίος είναι τώρα σε πτώση, κάθετη πτώση.
Είναι στην αφάνεια, έχει ξεπεραστεί, έχει προβλήματα με τη μορφήνη και η σχέση μεταξύ τους. Και το δεύτερο πολύ ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας είναι ότι εκτός από τις ικανότητες του σκηνοθέτη της, Κάκιστες, ο Ed Wood έχει αυτήν την ιδιαιτερότητα να είναι crossdresser, να είναι άνθρωπος που του άρεσε να ντύνεται με γυναικεία ρούχα, διευκρινίζοντας όμως ο ίδιος ότι αυτό δεν συνδέεται με ομοφυλοφιλία ή κάποιο άλλο χαρακτηριστικό του.
[00:04:44] Speaker B: Χωρίς να θέλω να ακουστώ κάπως, ο όρος τραβεστή δεν είναι δόκιμος για τους crossdresser, χρησιμοποιούμε το crossdresser, Δεν ξέρω, ρε
[00:04:53] Speaker A: Άκη, πραγματικά, δεν ξέρω. Είναι προσωπικό. Και εγώ δεν ξέρω, το λέω... Όχι, νομίζω δεν είναι προσωπικό, απλά πραγματικά αυτά αλλάζουν κάθε δεκα λεφτά, με ποια λέξη σωστή να πεις και ποια λάθος να πεις.
[00:05:02] Speaker B: Εντάξει, θέλει, ναι. Οι προθέσεις μας να είναι καθαρές και όλα τα υπόλοιπα είναι για τους λογιστές.
[00:05:09] Speaker A: Πάτως είναι σίγουρο ότι αν γυριζόταν η ταινία σήμερα θα είχε γυριστεί διαφορετικά, δηλαδή φαντάζομαι θα είχε δοθεί, θα υπήρχε περι Θα ήταν και το επίκεντρο στο θέμα του Crossdressing.
[00:05:23] Speaker B: Ο Tim Burton πάντως και τότε που έκανε την ταινία δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να πείσει τη Disney να κάνει αυτήν την ταινία όπως ήθελε να την κάνει. Προφανώς τους ενοχλούσε τρομερά το ασπρόμαυρο.
[00:05:39] Speaker A: το οποίο πάντως είναι καταπληκτικό δηλαδή είναι
[00:05:42] Speaker B: καταπληκτικό γιατί αναπαράγει φοβερά και το ύφος και την αισθητική της εποχής είναι πάρα πολύ αστεία ιστορία περιγράφει ο Τιμ Μπάρτων πως πριν κάνει την ταινία στην Disney Πρόκειτο να την γυρίσει στην Κολούμπια και η Κολούμπεια του είπε πως δεν έχω να δώσω λεφτά για μια ταινία γυρισμένη σε ασπρόμαυρο που δεν θα μου φέρει λεφτά. Την ίδια στιγμή που η Κολούππια έβαλε ένα τεράστιο χρηματικό ποσό για να κατασκευαστεί ένας δωρηφόρος ο οποίος θα διαφήνιζε γύρω από τη γη το Last Action Hero με τον Αλοντ Βασενέγκερ στον οποίο Έβαζαν τα χοντρά λεφτά.
Και όταν ο Τιμ Μπάρτων έλεγε ότι αυτό ήταν πάρα πολύ αστείο, ότι βάζαν τόσα λεφτά σε κάτι που δεν θα έβλεπε κανείς, γιατί η διαφήμιση θα ήταν το γεγονός ότι ανήβηκε εκείνας ο δορυφόρος που διαφημίζει την ταινία, ενώ δεν μου δώσανε... Τα ψίχουλα στις τσέπες τους για να γυρίσω αυτό το πλήμμα όπως ήθελα. Που τελικά το έκανε σε Disney με πάρα πολλές δυσκολίες, πάρα πολλά ζόρια, με παραγωγούς που συνεχώς προσπαθούσαν να επέμβουν, όπως ακριβώς συμβαίνει και στον ήρωα της ταινίας μας, τον Ed Wood.
[00:07:00] Speaker A: Και υπό μία έννοια δικαιώθηκαν κιόλας, γιατί η ταινία δεν έσκησε εμπορικά.
Αλλά πραγματικά αυτό αφορά τους ίδιους, εμάς μας αφορά, όχι εμάς ως νέρτς, η ταινία αυτή έμεινε ως μια πολύ σημαντική ταινία η οποία και τώρα που τη βλέπεις μετά από 30 χρόνια δεν έχει ρητίδα που λένε.
[00:07:24] Speaker B: Καμία, καμία.
Να κάνουμε έτσι μια μικρή εισαγωγή, ο Ed Wood ήταν ένας σκηνοθέτης ο οποίος έδρασε εκεί δεκαετία, 50 κυρίως, 50-60 έκανε και σε 7 τις ταινίες, ταινίες γυρισμένες με πάρα πολύ λίγα χρήματα για να προβληθούν στα drive-in και στα συνοικιακά σινεμά της Αμερικής, ενδιαφέρουσα παρένθεση εδώ.
Υπήρξε μια εποχή στην Αμερική, αυτή κράτησε μέχρι το 1984 όπου τι συνέβαινε μέχρι το 1984 κανένα κινηματογραφικό στούντιο Warner, Sony και τέτοια δεν μπορούσε να έχει στην ιδιοκτησία του κινηματογάφους για λόγους μονοπολίου και αυτό το κατήργησε ο Ρίγκαν Και εκεί πεθαίνει το ανεξάρτητο σινεμά. Γιατί τι ακριβώς συνέβαινε τότε. Οι αιθουσάρχες ήταν ανεξάρχητοι και μπορούσαν να προβάλλουν όποια ταινία θέλαν, είτε είναι από μεγάλο στούντιο είτε όχι.
Και έτσι ευδοκίμησε το ανεξαρτητό σινεμά και τα Μπι Μούβις, που πριν τον Τζόος τα μεγάλα στούντιο δεν έκαναν Μπι Μουβίς, ο Ρόντζαρ Κόρμαν και οι τριγύρω έκαναν. Εκεί ευδοκιμήσε ο Ετγούντ, εκεί πεθιέται.
Επιδοκίμησε από την άποψη του ότι μπόρεσε να κάνει τις ταινίες που ήθελε όπως εσύ ήθελε.
με ταινίες όπως το Bride of the Monster και το Glenn or Glenda που ήταν από τις πρώτες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ ίσως και η πρώτη για το ζήτημα της αλλαγής φύλου και με το Magnus opus του το Plan 9 from Outer Space να θυμίσω εδώ πως στην πρώτη πρώτη χρονιά του midnight express αυτή ήταν η δεύτερη προβολή.
[00:09:23] Speaker A: Δεν το ξέρω αυτό.
[00:09:24] Speaker B: Την παρουσίασε ο Βάσος ο Γιώργας τότε και ο Βάσως είπε κάτι ανέβηκε πάνω στη σκηνή και είπε ετοιμαστείτε να δείτε ένα αριστούργημα. Ο κόσμος γέλασε και είπε κάνετε λάθος η ταινία είναι πραγματικά αριστούργημα γιατί τι είναι το αριστούριγημα. Αριστούργυμα είναι κάτι που δεν μπορεί με τίποτα να συγκριθεί με κάτι άλλο.
[00:09:46] Speaker A: Δεν το ξέρω αυτό.
[00:09:47] Speaker B: Και ακριβώς αυτό είναι το Plan 9 From Outer Space.
Είναι μια ταινία που δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη.
Και γι' αυτό το λόγο οι οπαδοί του cult cinema, cult movies που λέμε, είναι έτοιμοι να λατρέψουν, να ρίξουν δυνατές επιφημίες στο CIN10 η ένταση για ταινίες όπως και το Plan 9 του Ed Wood ξέρω εγώ, αλλά και το... throne of blood του Κούρο Σάβα ή κάποιο σπουδαίο αριστούργημα. Το ότι είναι cult έχει να κάνει με το πόσο ξεχωριστό είναι κάτι και πόσο δεν μπορεί να συγκριθεί με κάτι άλλο.
[00:10:25] Speaker A: Θεωρείς όμως ότι ένα μέρος του κοινού που αγαπάει ως cult τέτοιου είδους ταινίες σαν το Plan 9 το κάνει λίγο αφιψηλού, το κάνει λιγο ότι είμαι από πάνω και πιάνω την ειρωνία του πράγματος και...
[00:10:41] Speaker B: Δεν μπορώ να πω πως δεν υπάρχει και τέτοιος κόσμος και εγώ δεν τον γουστάρω καθόλου αυτόν τον κόσμο. Δεν τον γουστάρω καθόλου.
[00:10:48] Speaker A: Πάντως σε αντίθεση με αυτό που έλεγα τώρα...
Είναι προς τιμήν του Τιμ Μπάρτων ότι δεν έχει το παραμικρό ίχνος, δεν κοιτάει καθόλου υπεροπτικά τον ήρωά του και κάπου διάβασα και μια δήλωσή του ότι δεν ήθελα να γελιοποιήσω αυτούς τους ανθρώπους που είχαν ήδη στη ζωή τους γελιοποιηθεί πολύ ας πούμε και τους προσέγγισα ακόμα και κάπως ας πούμε, όχι ξεθανικευμένα, πάντως κάπως πιο Περσότροφος από τις υποματικότητες τους είχαν.
[00:11:20] Speaker B: Σίγουρα, σίγουρα. Αυτή είναι μια ταινία η οποία υιοθετεί και στο σκηνοθετικό της ύφος την γραμμή που είχαν τα δράματα της εποχής.
Ο τρόπος που χαμογελάει, που παίζει ο Τζόνι Ντεπ, ο οποίος Τζόνί Ντεπ, ο Μάρτιν Λαντάου, Έδωσε το ρεστάλ που έδωσε. Ο Τζόνι Ντεπ είναι γαμημένα εκπληκτικός σ' αυτήν την ταινία. Η ερμηνεία του είναι καταπληκτική.
Την έβλεπα την ταινία πάλι χθες και ήμουν σε φάση... Τι έλεγχος είναι αυτός στα εκφραστικά του μέσα. Πώς δουλεύει έτσι αυτό το χαρακτήρα. Και το περνάγαμε λίγο...
Στο ελαφρύ, τότε που τη βλέπαμε, γιατί λέγαμε «Α, εντάξει μωρέ, το ομορφόπεδο είναι που κάνει τη φάση του τώρα». Ήταν πολλά περισσότερα. Αυτή είναι ερμηνεία ανθρώπου που νιώθει τι ερμηνεύει. Που δεν κάνει την πλάκα του.
Έχει αυτό το ύφος η ταινία.
Στην φωτοσκίαση, στους φωτισμούς δηλαδή, στο πώς δεκουπάρει, πώς στείλει τα πλάνα.
Η συνοθεσία δεν είναι σκηνοθεσία 90's. Είναι σκηνοθεσία 50's.
Και ανέφερες πριν τη σκηνή αυτή με τον Orson Welles.
Η σκηνή αυτή είναι ταυτόχρονα πολύ κομική και πολύ σοβαρή.
[00:12:45] Speaker A: Έτσι, έτσι.
[00:12:46] Speaker B: Και τα δύο δουλεύουν όμως όχι κόντρα. Δεν είναι ενάντια το ένα στο άλλο. Είναι μαζί αγκαλιά. Είναι και κομικοί. Γιατί αυτός είναι ο Redwood και ο άλλος είναι ο Orson Welles Αλλά είναι και σοβαροί γιατί τελικά είναι δύο καλλιτέχνες που παλεύουν για το όραμά τους.
[00:13:08] Speaker A: Και σε αυτό που έλεγες πριν, σε αυτή τη σκηνή όταν πάει να το μιλήσει ο...
ο Johnny Depp του Orson Welles, κάπως σοβαρεύει το βλέμμα του, το ύφος του, σαν να αλλάζει λίγο, χωρίς να πάβει να ναι αυτός που ήτανε. Είναι λίγο ότι σου μιλάω σοβαρά και με σεβασμό και θα σου πω ταυτόχρονα τα δικά μου ότι έχουμε τα ίδια προβλήματα, όλα αυτά, ναι.
[00:13:27] Speaker B: Ο Vincent Donofrio να πούμε ότι παίζει τον Orson Welles εκεί, όχι με τη δική του φωνή, είπε, η φωνή είναι κάποιου άλλου που μιμείτω τον Orson Welles πάρα πολύ καλά. Και η ταινία αφορά το γύρισμα του Plan 9 from Outer Space και τη φιλία του με τον Μπέλα Λουγκόζι, πολύ γνωστός στον κόσμο από το τραγούδι των Bauhaus, Μπέλα λουγκόζι is dead, που το είπαν γιατί ο Μπέλα λουγκότζι έπαιξε τον Δράκουλα στην πρώτη σημαντική μεταφορά του βιβλίου του Bram Stoker από The Universal το 1930 ή 31, δεν θυμάμαι ακριβώς πότε βγήκε η ταινία.
[00:14:05] Speaker A: Ναι, το Todd Browning.
[00:14:06] Speaker B: Το Todd Browning, ναι.
[00:14:07] Speaker A: Όσο και να πούμε ότι ήταν ο άνθρωπος αυτός, ας πούμε, κακός σκηνοθέτης, κακός δημιουργός.
Διάβαζα ότι έγραψε μέχρι το τέλος της ζωής 80-90 μυθιστορήματα, pulp fiction και τέτοια.
Χάλιαγε αυτά προφανώς, σε τέτοιο επίπεδο. Αλλά όταν γράφει, ξέρω κι εσύ πόσα άπειρα άρθρας, εφημερίδες, περιοδικά, πριν εκπέσεις...
Να γράφει πορνογραφικό υλικό ας πούμε.
Εμπάσχετος πάντως, ένας άνθρωπος που έχει κάνει τόσες ταινίες και που γράφει ασταμάτητα, ό,τι και να πεις είναι πάντως δημιουργός. Κακός, κάκιστος, χάλια.
Δεν είναι πάντως κάποιος απατεώνας. Είναι κάποιος που όλη του τη ζωή κάτι φτιάχνει. Κάτι κακό, κάτι κακό. Αλλά κάτι φτιάνχνει.
[00:14:49] Speaker B: Αλλά κάτι τον κινεί, ναι. Κάτι τον κινεί.
Κάτι τον συγκινεί. Υπάρχει κάτι μέσα του που δεν... μπορεί να εκτονοθεί αλλιώς. Δεν μπορεί να μην το κάνει.
[00:15:00] Speaker A: Ναι, ναι, ναι.
[00:15:01] Speaker B: Δεν μπορεί να μην το κάνει. Ήθελα να σε ρωτήσω.
Κάποια στιγμή του λένε στην ταινία «Αυτό το νεκροταφείο είναι ξεκάθαρα ψεύτικο» και τους λέει αυτός «Haven't you ever heard of suspension of disbelief?»
[00:15:15] Speaker A: Ναι, ναι, είναι το ρόχο.
[00:15:16] Speaker B: Το suspension of disbelief, δεν ξέρω πώς μεταφράζεσαι στα ελληνικά αυτός ο όλος.
[00:15:20] Speaker A: Αναστολή της πιστείας.
[00:15:22] Speaker B: Παρακαλώ ξαναπείτε το.
[00:15:23] Speaker A: Αναστολή της δυσπιστίας.
[00:15:24] Speaker B: Αναστολή της δυςπιστίας, τέλειο.
Είναι κάτι πολύ σημαντικό γιατί δεν μπορείς να αγαπήσεις το συνεμάδικο σε αυτό.
Δεν γίνεται να αγαπάς το σινεμά και να μην το έχεις αυτό. Οπότε, τι θα να σε ρωτήσω πάνω σε αυτό. Είναι σαν να έχουμε μέσα μας μια μεζούρα, τόσα σπέσουνε από τη σπιλίφ, που αναλόγως το πόσο κοντά είμαστε με την ταινία την ώρα που τη βλέπουμε, Ισχύει αυτό, ισχύει. Σε αυτό κατευνάζουμε.
[00:15:56] Speaker A: Και δεν είμαστε και δίκαιοι. Νομίζω ότι εννοείς ότι δεν είμαστε δίκαιοι. Αν με την ταινία κουμπώνουμε και μας κερδίζει, πάμε να στραβάμε μάτια σε ένα σωρό πράγματα.
[00:16:04] Speaker B: Αν έχουμε αγαπήσει μια ταινία, θα πάμε μαζί της all the way, παρά τα μηκά της προβλήματα.
[00:16:08] Speaker A: Αν όμως δεν την κουμπώνουμε, μπορεί να το βρούμε αφορμή και να πούμε μα εδώ το ένα, μα εδώ το άλλο. Ναι, ισχυεί αυτό, δεν είμαστε δίκαιοι, ναι.
[00:16:16] Speaker B: Οπότε και αυτοί οι ή λένε στον κόσμο αγαπήστε μας, ζητάνε το ίδιο και για τις ταινίες τους. Με έναν τρόπο οι ταινίες τους είναι όπως και αυτοί, είναι λίγο ξεκούδνες, είναι μη κανονικές, είναι εκτός φόρμας, προκαλούν τα όρια του καλού γούστου, αλλά και πάλι λένε σε έναν τυπά της παρέας από τη συνεργείο της ταινίας, η επόμενη ταινία του Ed Wood θα είναι χίλιας φορές καλύτερα από το Pride of the Monster και λέει αυτός, is that possible?
Είναι δυνατόν!
Σε πάση, είναι εξεπέραστο αυτό που κάναμε πριν. Το να αγαπάς δηλαδή το σινεμά είναι πιο σημαντικό από το να κάνεις καλό σινεμά. Αυτό μας λέει ο Tim Burton.
[00:17:01] Speaker A: Επειδή είδατε πρόσφατα το Boogie Nights που το παίξαμε κιόλας, υπάρχει μια κάπως παρόμοια σκηνή, ας πούμε, ατάκα, που περιγράφει τον Μπάρτρεν Ένλωτς που κάνει πορνό ταινίες τελείως, το όραμά του ας πούμε.
Και λέει ότι θέλει να μένουν, τότε ήταν στους σκηματογράφους βλέπανε τις ταινίες.
Θέλω λέει να βλέπουν οι θεατές, να κάθονται να βλέπουν την ταινία, ακόμα και όταν τελειώσουν ας πούμε αυτό που κάνουν με το... ναι.
Ότι δεν θέλω να σηκώνονται να φεύγουν, θέλω να δουν την ταινία όλοι.
Το είχε όραμα ρε παιδί μου.
Όπως και εδώ λέω ότι γούνται ότι δεις, γιατί θα με θυμούνται για αυτήν την ταινία όσο με το πλανάει, κάπως αντίστοιχα ή κάποια στιγμή που κάνουν μετά με τον Μάρκ Γόλμπεργκ μια πιο αστυνομικό τσόντα ας πούμε, πάρει με το μ Ναι, αυτή η αγάπη που λες να υπάρχει. Δηλαδή, ό,τι και να κάνει κανείς, κάπως το αγαπάει να το κάνει σε τέτοιου είδους παγκέλματα, τομείς, πώς να το πω, ας πω. Ίσως και στα πάντα της ζωής, ας πω, ναι.
[00:17:59] Speaker B: Μιας και το ανέφερες, θέλω να σε ρωτήσω, πώς είναι για σένα, έτσι, γιατί ξέρω πότη φορά το κάνεις αυτό το καλοκαίρι με τις προβολές.
[00:18:06] Speaker A: Ναι, πρώτη.
[00:18:07] Speaker B: Πώς ήταν για σένα αυτή η εμπειρία, πώς το νιώσες όλο αυτό.
Πώς είναι να γεμίζει ένας χώρος με μια ταινία που έχ Ε, είναι πολύ διαφορετικό και...
[00:18:17] Speaker A: Κοίταξε, επειδή οι δύο πρώτες ταινίες είχανε... Δεν ήτανε... Ήταν η αίθουσα ρε παιδί μου... Η αίθουσα το έθριο ήταν μισό γεμάτο, που ήταν κόσμος βέβαια, αλλά... Στο στέλιο που πήγαμε ήταν τρίτη που άρχισε να γεμίζει η αίθούσα, που έβλεπα να μπαίνουν οι ωραίες, εκεί πραγματικά ωριακά δεν... Συγκνήθηκα πολύ.
[00:18:34] Speaker B: Ε, ναι.
[00:18:35] Speaker A: Και είναι πραγματικά μεγάλη, είναι...
[00:18:38] Speaker B: Αυτή η μοιρασιά είναι πολύ ωραίο πράγμα και ήθελα να σε ρωτήσω γιατί η αγάπη για αυτή τη μοιρασιά δεν διαφέρει πολύ από την αγάπη για το σινεμά, γιατί είναι οι όροι οι ίδιοι.
Το θάμπωμα του βλέμματος, η συνενοχή σε κάτι που ξεπερνάει την πραγματικότητα είναι το ίδιο πράγμα που ενώνει και την ομάδα του Ed Wood που κάνουν αυτές τις ταινίες που κάνουν όπως τις κάνουν. Η ανάγκη να βυθιστείς σε ένα όνειρο και να ενωθείς με άλλους σε μια κοινή περιπέτεια. Είτε είναι η κοινή περιπέτεια της δημιουργίας μιας ταινίας, είτε είναι η κοινή περιπέρεια της θέασης μιας ταινείας. Το σινεμά είναι το μαγικό πλαίσιο που τα περιλαμβάνει όλα.
[00:19:21] Speaker A: Λίγο πριν ξεκινήσουμε, έχεις μια ζήτηση εδώ με τον Θοδωρή για ένα biopic ενός συγκροτήματος.
[00:19:27] Speaker B: Ναι.
[00:19:28] Speaker A: Και λίγο λέγατε πως αυτό δεν έχει συμπληματικότητα, πως κάπως αλλιώς ήταν τα πράγματα.
[00:19:34] Speaker B: Ναι, εγώ νιώθω ότι η ταινία αυτή υποτιμούσε τους καλλιτέχνες με τους οποίους καταπιάστηκε.
[00:19:38] Speaker A: Και επειδή και το Ed Wood ας πούμε είναι κάποιο είδους biopic και κάπως και αυτό λίγο έχει πειράξει τα... λίγο, όχι πολύ. Με απασχολεί γενικότερα αυτό ρε παιδί μου ότι ενώ προφανώς είναι δικαίωμα αναφέρετο του κάθε σκηνοθέτη-σκηνογράφου Να αλλάξουν τα φώτα στην πραγματικότητα.
[00:19:54] Speaker B: Ναι, να τις κάνουν ό,τι θέλουν.
[00:19:56] Speaker A: Εντάξει, απ' την άλλη είναι μια επέμβαση στη ζωή ανθρώπων που ζήσανε και μια ιστορία η οποία εντυπώνεται στο μυαλό των πάρα πολλών ανθρώπων ότι έτσι έζησε αυτός ή έτσι αλλιώς. Είναι μια κατασκευασμένη ιστορία.
[00:20:09] Speaker B: Είναι όμως τέτοια η αφήγηση και τέτοιο το ύφος της αφήγεσης που σαν να ξέρεις ότι αυτό που βλέπεις δεν μπορεί να γίνει στην πραγματικότητα έτσι όπως το βλέπεις. Δηλαδή είναι το ύφος και το στυλ της θενείας και το πώς αντιδρούν οι ηθοποιοί έτσι πέραν από τις φυσιολογικές νόρμες το πως είναι συνεχώς over the top η ειθοποιημένα τρόπο που σου δίνει να καταλάβεις ότι μάλλον δεν είναι έτσι τα πράγματα η αλήθεια ήταν σαφώς πιο ζωφερή για αυτούς τους ήρωες και για τον Ed Wood και φυσικά για τον Μπέλλα Λουγκώζη που τον ερμηνεύε εκπληκτικά ο Μάρτιν Λαντάου που αν δεν κάνω λάθος πήρε και ο Όσκαρ Δεύτερον Ανδροϊκού για αυτή την ερμηνεία.
Αλλά ξέρεις μερικές φορές συζητάς με ένα φίλο σου μια ιστορία, μια πραγματική ιστορία και μόλις τελειώσει η πραγματική ιστορίας μετά σκέφτεσαι και λες ok τι μου λέει τώρα με αυτή η ιστορια.
Τι είπε αυτή η ιστορία και στο τι είπε αυτή η ιστορία ανοίγεις μια πόρτα σε μια παράλληλη πραγματικότητα που η ίδια η ιστορία είναι υπερτονισμένη κάπως αλλιώς. Δηλαδή και στη λογοτεχνία νομίζω συμβαίνει αυτό. Έβλεπα τη μέρα που είδαμε τον Άζα πριν πεζόταν Το ντεγκολ.
Παναγία βόηθα.
[00:21:32] Speaker A: Το είδες.
[00:21:32] Speaker B: Το είδα. Το είδα, το είδα. Τι να κάνω. Και βλέποντάς το σκεφτόμουν την ταινία που είχε γυριστεί πριν από κάτι χρόνια για τον Τσέρτσιλ.
ο οποίος Churchill εμφανίζεται και στις ταινίες με τον De Gaulle που τον έπεσε ο Gary Oldman εκεί πέρα.
[00:21:48] Speaker A: Ναι αυτό ωραίο ήταν.
[00:21:49] Speaker B: Ναι και λέω ρε κοίτα να δεις τώρα πόσες διαφορετικές ταινίες για τις ίδιες προσωπικότητες δηλαδή άμα μαζέψεις όλες αυτές τις ταινίες μαζί ναι ναι σωστό σωστό πόσες πτυχές της ίδιας προσωπικότας υπάρχουν και πόσες είναι υπακτές και πόσες όχι χαώνεσαι δηλαδή με τα ιστορικά πρόσωπα και τι κάνει το σινέμα με αυτά.
[00:22:09] Speaker A: Διαβάζοντας λοιπόν την πραγματική ας πούμε η ιστορία του Ed Wood ο οποίος η ειρωνία είναι ότι αυτά τα χρόνια που βλέπουμε είναι τα χρόνια του Σακμίστο ας πούμε, δηλαδή ότι μετά βρήκε την Κατιούσα, μετά από τις χειρότερες ταινίες του κόσμου βρήκε την Κατιούσα και κατέληξε ρε παιδί μου όντως να γράφει πορνογραφικό υλικό ας πούμε και να ζει με τη γυναίκα του λέει μεθύ στα κηδύου αλκοολική φουλ, να κακοποιεί ένα το σπίτι τους λέει ήταν μέσα στη βρώμα και σκεφτόμουν πόσο τελικά σωστό ήταν να που δεν το δείχνει η ταινία γιατί για ένα τέτοιο ειρώαθο ήταν και λίγο σαν ηθικό δίδαγμα, ας πούμε, ότι ορίστε αυτός τελικά για κάτι δημιουρήθηκε, ας πούμε.
[00:22:48] Speaker B: Forest camp.
[00:22:48] Speaker A: Είναι καλό που δεν το δείχνει στην παρακμή του, ας πούμε, και το δείχνει σε αυτή την κωμικοτραγική ακμή του, ας πούμε.
[00:22:56] Speaker B: Υποφορετικά μου γιατί σκεφτικά όλα αυτά τα κλειπάγια με τον Τζον Λένον και όλα αυτά που μας λένε, ωραία μας τα λέγε ο φίλος Μπαμπ, το σκότωσαν. Τιμισω αυτή την ταινία. Εννοείται ότι συμφωνώ.
[00:23:08] Speaker A: Μπορώ να κάνω μια αφορετική άμφωση στο μέλλον.
[00:23:09] Speaker B: Καλά, ναι. Τιμισώ την ταινία σου. Λέω ότι τη θεωρώ από τις πιο αντιδραστικές ταινίες ever. Και θεωρώ ότι ο Ρόμπερτ Τζεμέικης είναι από τους μεγαλύτερους σημεριόγραφους και σκηνοθέτες του Hollywood.
Δηλαδή ότι δεν του έχει ξεφύγει. Θα ήταν για μια ταινία του Κασπάρ Νοέ, ίσως, η τελευταία φάση της ζωής του Έντουουντ.
Έχω την αίσθηση πως ο τρόπος που ο Τιμ Μπάρτον προσεγγίζει το σινεμά δεν είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν του Έντουντ. Και τι εννοώ, όχι πως το προσεγγίζει σκηνοθετικά ή αισθητικά, πως το προσεγγίζει ερωτικά. Έχω την αίσθηση πως ο Τιμ Μπάρτον αγαπάει το σινεμά με το ίδιο παιδικό δέος.
που το αγαπάει ο Έντουουντ και ξεκινώ ορμόμενος από το «Πυζαλιδοχέρι» ας πούμε, ή ακόμα και την πιο σκληρή ταινία του το «Batman Returns». Είναι μια ταινία γεμάτη στιγμές λυρικής ποίησης, που ένα κουνημένο παιδάκι, είναι κουνημένο παιδάκι ο Τιμ Πάλτον, όπως νιώθαμε κουνημένα παιδάκια και εμείς ενδεχομένως στα 14-15 που δεν γουστάραμε να ακούμε pop σκυλάδικο και mainstream πράγματα και γουστάραμε gothic rock ή black metal ή οτιδήποτε άλλο. Σκέφτομαι το πως κηδεύουν τον πιγκουίνο στο Badminton Tennis.
Αυτή την ακολουθία που τον πηγαίνουν τα πιγκουνάκια.
Οπότε έχει μια μεγάλη αγάπη ο Τιμ Μπάρτων για το Science Fiction της δεκαετίας του 50 που εκεί το Suspension of Disbelief πρέπει να δουλεύει με τα χίλια για να αγαπάς αυτές τις ταινίες το σήμερα και Είμαι επίσης πολύ σίγουρος πως πολλοί άνθρωποι στο ξεκίνημα της καριέρας του Τιμ Μπάρτων θα τον κοίταζαν όταν τους έλεγε τις συνδέσεις του και όπως πολλοί κοιτάζουν τον έτχου του στην ταινία.
Έχει βρει δηλαδή ένα σημείο ταύτισης ο Τιμ Μπάρτων με τον έτχο του.
[00:25:13] Speaker A: Διάβασα το εξής καταπληκτικό ότι όταν λέει ότι ο Έτγου ήταν 12 χρονών, τον πήρε ο πατέρας του δώρο γενεθλίων μία κάμερα κινηματογραφική κόντα από τις πρώτες και κινηματογράφησε το Χιντεμπούρκ, πώς λέγονταν αυτό το ζέπελιο.
[00:25:30] Speaker B: Α, ναι, ναι, ναι.
[00:25:31] Speaker A: Και μετά από λίγη ώρα έπεσε αυτό, άρα η πρώτη ταινία συνοδεύτηκε με μια καταστροφή. Δηλαδή, τον είχαν ίσημα δείξει μύρες.
[00:25:42] Speaker B: Εσένα σου αρέσει αυτό το σινέμα της Αγκατίας του 50, το sci-fi σινέμα, it came from another planet και τα σχετικά, το γουστάρεις καθόλου?
[00:25:51] Speaker A: Εντάξει δεν είμαι ο πρώτος λάτρης, αλλά ναι.
[00:25:54] Speaker B: Διασκεδάζεις με μια τέτοια ταινία όμως, θα κάθεσαι να τη δεις.
[00:25:57] Speaker A: Άμα τύχει μπροστά μου, ναι. Δύσκολα θα ψάξω να τη βρω εγώ, αλλά αν τύχει προστά μου ναι.
[00:26:01] Speaker B: Ποιες ελατομετικές ταινίες αγαπάς περισσότερο, ελατοματικές, όχι προβληματικές, ελατοματικές, προβληματικές είναι Ομπζολεί το όρος. Αλλά ταινίες έχεις με τεχνικά προβλήματα ή με σεναριακές τρανταχτές αφέλειες που όμως η καρδιά της ταινίας είναι in the right place που λέμε οπότε τις αγαπάμε. Έχεις τέτοιες ταινίες.
[00:26:22] Speaker A: Σου είχα πει παλιότερα μια ταινία που την είχα δει στην τηλεόραση αργά το βράδυ δεν έγινε η οποία λεγόταν Electric Light in Blue Η οποία είχα πάθει πλάκα, δηλαδή καταλάβαινα ότι αυτό είναι λίγο over the top.
[00:26:34] Speaker B: Ναι.
[00:26:35] Speaker A: Αλλά μου είχα πεις και το σαγόνι.
[00:26:37] Speaker B: Τι βλέπω τώρα.
[00:26:38] Speaker A: Ναι, ναι, ναι.
Όπου πάλι ήταν ένας τύπος που δεν το έχει κάνει όλα, σκηνοθεσία, σενάριο, γκετσίο, γκουερσίο.
[00:26:44] Speaker B: Ναι, ναι, ναι δεν έκανε σιναμά αυτός, ήτανε έκτακτη αυτή η ταινία, δεν ήτανε η φάση του να κάνει σιναμά.
[00:26:49] Speaker A: Και παίζει ο Ρόμποντ Μπλέκ νομίζω ή όχι.
[00:26:51] Speaker B: Αυτός παίζει, ναι.
Και ο τύπος ήτανε και μάνατ
[00:26:59] Speaker A: Θυμάμαι παιδί, έπαιζε πολύ κρατική τηλεόραση.
Παλιό τρόμο ρε παιδί μου, έπαιζε πολύ.
Βίσσετ Πράις τέτοια δεν έπαιζαν.
[00:27:07] Speaker B: Καλά, και εγώ έχω δει κρατική, μικρός Βίσσετ Πράης, την πτώση του οίκου του Νάσερ.
[00:27:12] Speaker A: Χριστόφερ Λί, έπαιζε πολύ τέτοια, ναι.
[00:27:14] Speaker B: Φίλε, το είχα ξεχάσει αυτό που μου θυμίσες τώρα.
Πρώτη προβολή στη τηλεόραση κινητογραφική λέσχη, είμαι σε κάποιο σπίτι, με έχουν πάει δικοί μου, και παίζει Συγκλονιστικό. Συγκλονίζομαι. Παθαίνω σοκ με την ταινία.
Αλλά ήθελα να σε ρωτήσω.
Τι σημαίνει αγαπάω μια ταινία?
Γιατί αγαπάω μία ταινία... Είναι άλλο πράγμα να αγαπάς ένα αριστούργημα. Όταν αγαπάς ένα αριστούργημα, το αγαπάς με τους δικούς του όρους. Είναι ένα αριστούργημα. Σου επιβάλλεται. Έρχεται κραπ και κάθεται. Πώς αγαπάμε μια ταινία. Πώς την αγαπάμε. Αυτό δηλαδή για να ρωτιέμαι.
[00:27:56] Speaker A: Κλεισέ θα πω, γιατί εκεί μέσα βρίσκουμε σίγουρα κάτι δικό μας, δηλαδή κάποιο καθρέφτο εαυτού μας, ας πούμε.
Μπορεί να είναι οι υπόλοιποι πλοκοί, να μην μας αφορά, αλλά ένας ήρωας δευτερεύων ή κύριος ή μια σκηνή, να πεις όπα εδώ, Μου μιλάει αυτό. Κάτι είναι αυτό για μένα, κάτι μου θυμίζει, κάτι νοσταλγώ, κάτι που θα ήθελα να συμβεί και κάπως μετά αυτό σε σημαδεύει και γίνεται ταυτότητα.
[00:28:23] Speaker B: Οπότε ίσως τελικά να υπάρχει και κάτι αξιοζήλευτο στον Ed Wood του Tim Burton τουλάχιστον, ότι είναι ένας άνθρωπος που είχε την τύχη να βρεθεί με ανθρώπους που κουβαλούσαν την ίδια τρέλα για το σινεμά.
Σουιτζένερις όλοι τους. Μια συμμορία που μαζί πραγματοποιούν ένα όνειρο. Το σινεμά, έλεγε ο Νίκος ο Γραμματικός, είναι μια περιπέτεια που συναντάμε μέσα από τους άλλους. Και το Ed Wood είναι πολύ μια ταινία γι' αυτό.
Χωρίς να λέω ότι το Ed Wood του Tim Burton είναι μια ελαττωματική ταινία, είναι τέλεια ταινία. Για μένα είναι ένα αριστούργημα που δεν επιβάλλεται όμως ένα αριστούργημα από τα άλλα. Εν τέλει, ίσως και αυτό να μας κάνει να τον αγαπάμε τόσο, πέραν τις αξίες της. Ότι θα θέλαμε και εμείς να συμπορευτούμε με πέντε-έξι τρελούς που θα μας ακολουθήσουν σε πράγματα που κανείς άλλος δεν θα μας ακολούθησε ποτέ.
[00:29:24] Speaker A: Και έχει την τόλμη, συνήθως, ή σχεδόν πάντα ταινίες που δείχνουν, ρε παιδί μου, παρέες που σπαθούν κάτι να πετύχουν και το κάνουν, που κάτι είναι και κάτι που θαυμάζεις τελικά. Εδώ είναι αυτή η αντιδιαστολή ότι είναι κάτι το οποίο στο αποτέ Αλλά παρ' όλα αυτά το κάνουνε, έστω και με ένα τεκ κάθε φορά και δεν με νοιάζει τέλειο προχωράμε, κάπως τις ενίσχυες τις έκανε, ας πούμε, και μείνανε και τον έκανε ταινία ο Τιμ Μπάρτων και τον συζητάμε με τον Ραμίς και...
[00:29:49] Speaker B: Ναι, δεν νομίζω ότι ο Αντιγούρ θα φανταζόταν ότι θα μιλούσαν για αυτόν στην Ελλάδα το 2026.
[00:29:54] Speaker A: Ναι, ναι.
Γιατί τελικά το χειρότερο στη ζωή είναι να είσαι αμέτριος και αμέτριος δεν ήτανε.
Έφυγε από το μέτρο, ακόμα κι αν έφυγε προς τα κάτω έφυγες από το μέτρο πάντως.
[00:30:03] Speaker B: Έφυγες από το μέτρο οπότε σημασία έχει να φεύγεις από το μέτρω λοιπόν.
[00:30:07] Speaker A: Έτσι φαίνεται, έτσι φαίνεται.
[00:30:09] Speaker B: Και μιλώντας για την παρέα και για το πως τα βρίσκουν όλοι αυτοί, κομβικό ρόλο στην ταινία, το είπαμε και πριν, παίζει η σχέση του Ed Wood, Johnny Depp, με τον Bela Lugosi, Μάρτιν Λαντάου. Bela Lugosi είπαμε ξεπεσμένος Ούγκρος.
Σταρ, μορφηνό μανής, πολύ ιδιότροπος. Κάποιος του ζητάει αυτόγραφο από το ΣΕΤ και του λέει «Σας ήταν υπέροχος ως βοηθός του Μπόρις Κάρλοφ» και ο Μπρελογκός τρελαίνεται «Fuck you» του λέει και τέτοια. αλλά ο Μπέλα Λουγκώζη είναι στον πάτο, είναι λίγο πριν το θάνατο, δηλαδή δεν έχει πολύ χρόνο ζωής ακόμα, ξεκομμένος από τις ταινίες, ξεκόμμένος από τα πάντα, nobody gives two fucks about Μπέλα και έρχεται... ο χειρότερος σκηνοθέτης του κόσμου και του δίνει ρόλους στις χειρότερες ταινίες. Σε αυτές τις ταινίες που συζητάμε. The Monster, Glen Orglenda και Plan 9 from Outer Space. Και όντας αυτός ο πρώην σταρ του Hollywood μέσα σε αυτό το σετ στις χιρότερες ταινίες με τα χειρότερα σενάρια, έχει στην αίσθηση πως του γίνεται το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να γίνει σε αυτόν τον άνθρωπο.
[00:31:28] Speaker A: Γιατί και προσωπικά βρίσκεται ένα φίλο και είναι ιστορία μιας φιλίας μέσα σε όλα τα άλλα. Αλλά, ναι, γιατί έτσι και μάθα να αναπνέει μέσα από τις ταινίες και βρίσκεται τρόπο να αναπνεύσεις πάλι.
Και λέει αυτή η καταπληκτική ατάκα, λέει σε κάποιον όσο περιμένει να ξεκινήσει το γύρισμα, ότι είναι καταπληκικός λέει ο Εντ.
Γιατί τα παλιά χρόνια στις ταινίες που κάναμε γυρνούσαμε μια-δύο σκηνές τη μέρα, αυτός γυρνάει 20-30 τη μέρα.
Τόσο καλός είναι.
Ναι, ήταν το αντίθετο της ηλεομανίας. Δηλαδή, πραγματικά, είναι το αντίθεο της ηλεομανίας, το δείχνει η ταινία να είναι.
Ό,τι για να γίνει, να γίνει τέλειο, πάμε, προχωράμε, ναι.
[00:32:02] Speaker B: Ναι, εφόσον κινηματογραφείτε, είναι θαύμα. Το σινεμά είναι θαύμα και μόνο που επιτελείτε, ας πούμε, αυτό το πράγμα που ρολάρει η μηχανή, έχει γίνει ένα θαύμα. Τι να προσθέσεις στο θαύμα.
[00:32:15] Speaker A: Να προσθέσεις μια θεότητα, γιατί διάβασα το 1996, ο ειδεσιμότητατος Στίβ Γκαλίντο, του Σέμινολ Τσοκλαχώμα, ίδρυσε μια επίσημη νομικά αναγνωρισμένη θρησκεία με τον Ετγούτ ως τον Μεσσία της.
Ξεκίνησε βέβαια ως αστείο, λέει, αλλά τελικά τώρα η εκκλησία του Ετγούντ Έχει πάνω από 3.500 βαπτισμένους πιστούς και Woodites.
Γιορτάζουν τα Wood μας, τα χρηστόγενα του Ed Wood, στις 10 Οκτωβρίου.
[00:32:53] Speaker B: Που υπογράφω! Καλά, εντάξει. Θέλω να βαπτιστώ και να το βάλω και στην ταυτότητα κιόλας.
[00:32:58] Speaker A: Ο Λεμπάουσκι δεν είναι μόνος σου.
[00:33:00] Speaker B: Να φαίνεται το θρήσχεμα στην ταυτότητα, για αυτό μάλιστα να το βάλω.
[00:33:04] Speaker A: Οπότε κλείνουμε κάπως θρησκευτικά το πρώτο πιο χαρτισμένο.
Με πίστη και...
[00:33:11] Speaker B: Με πίστη και αγάπη πάει ο κόσμος μπροστά. Και με σινεμά. Κώστα, χάρηκα πολύ που βρεθήκαμε και τα πάμε.
[00:33:17] Speaker A: Κι εγώ χάρηκα. Στην επόμενη φορά πολύ σύντομα.
[00:33:20] Speaker B: Σύντομα, σύντομα.
