Episode Transcript
[00:00:09] Speaker A: Podpourri.
[00:00:10] Speaker B: Ιστορίες που ακούγονται στο L Culture.
[00:00:13] Speaker A: Γεια σου, Άκη.
[00:00:14] Speaker B: Γεια σου, Κώστα. Τι γίνεται?
[00:00:16] Speaker A: Καλά, όλα καλά.
Σημασία έχει να αγαπάς, λοιπόν, ένα ακόμα επεισόδιο.
[00:00:22] Speaker B: Σημασία έχει να αγαπάς, ναι, ακόμα κι αν το μωρό σου είναι το μωρό της Ροσμαρή.
[00:00:25] Speaker A: Ωραίο, ωραίο. Απλά να πούμε ότι είναι κρίμα που δεν υπάρχει, δεν είναι... είναι απλά podcast και δεν είναι vidcast, γιατί θα έβλεπε ο κόσμος το μπλουζάκι το οποίο φοράς, το οποίο είναι καταπληκτικό.
[00:00:34] Speaker B: Φοράω ένα μπλουζάκι από το βίντεο-γκέι που το παίζαμε φανατικά με κοσάδραχμα ή πετονιές.
Πόσο μπάρμπας ακούγομαι αυτή τη στιγμή!
Πάμε να πούμε γρήγορα για κάτι μοντέρνο, δηλαδή για πολλάνσκι.
[00:00:48] Speaker A: Λοιπόν η ταινία είναι του 1968 αλλά όντως παραμένει όχι αγέραστη, νεότατη.
[00:00:55] Speaker B: Νεότατη και φρέσκια και μοντέρνα γιατί ήδη Μοιάζει να έρχεται από το πουθενά, ειδικά στην εποχή που έρχεται.
[00:01:03] Speaker A: Η οποία εποχή που έρχεται είναι η μέρα στην οποία έκανε πρεμιέρα στην Αμερική. Είναι λέει έξι μέρες μετά τη δολοφονία του Μπόμπη Κέννινδη.
Οπότε όλο το ταιριάζει, κουμπώνει τελείως στο κλίμα εκείνης της εποχής.
Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται.
[00:01:19] Speaker B: Αυτό με την ταινία, το τι προαναγγέλει η ταινία και το τι με έναν πολύ μυστήριο τρόπο προκαλεί και η ίδια είναι για κουβέντα Ξέρεις, μετά την κουβέντα για την ταινία την ίδια, γιατί από μόνη της αυτή η κουβέντα είναι όχι θάλασσα, πνίγεσαι εκεί μέσα.
[00:01:37] Speaker A: Έχει απολαύσει και ένα τρόπο να σε κάνει να πνίγεσαι με τα πιο απλά θα πει κανείς μέσα, δηλαδή είναι συγκλονιστικό για μένα ότι μία από τις πιο τρομακτικές ταινίες στο σινεμά δείχνει από μόνα του σε ελάχιστα τρομακτικά πράγματα. Και στην πιο τρομακτική της σκηνή σχεδόν δεν δείχνει τίποτα. Είναι απίστευτο πως το έχει κάνει αυτό.
[00:01:58] Speaker B: Ναι, μοιάζει να διασκεδάζει λίγο. Εγώ πιστεύω ότι σπάει και λίγη η πλάκα. Να πούμε ότι αυτή η ταινία έρχεται μετά την νύχτα των Βρυκολάκων, αν δεν κάνω λάθος, που ήταν η πρώτη του αμερικάνικη παραγωγή. Χάρη σε αυτήν παρά την εμπορική της αποτυχία στην Αμερική, γιατί την μόνταραν χάλια, έκαναν ένα μοντάζ που την κατέστρεψε. Παρ' όλα αυτά η ταινία εκτιμήθηκε στην Ευρώπη και κάπως έτσι βρέθηκε να συναντά τον William Castle. Ο William Castle, που είναι ο παραγωγός της ταινίας και εμφανίζεται και σε ένα ρολάκο, υπήρξε ο εφευρέτης του Gimmick στον κινηματογράφο, δηλαδή είναι αυτός που ας πούμε έφερε το 3D στον κινηματογράφο.
Δηλαδή, τι ήταν το γκίμικ. Το γκίμικ ήταν αυτό το κάτι παραπάνω που θα σε σήκωνα από το καναπέ και θα πας στο σινεμά. Και το αγαπημένο μου γκίμικ από όλα του William Castle ήταν στην ταινία The Tingler, ασπρό μαυρή, με τον Βίνσετ Πράις. Άρεσε πολύ στο Μισελ του Εδημόπουλο αυτή η ταινία, όπου ο William Castle είχε συνδέσει με ρεύμα τα καθίσματα και κάθε φορά που εμφανιζόταν ο τίνγκλερ, το τέρας, ένιωθες ένα μικρό ηλεκτρικό σοκ στο καθίσμά σου.
[00:03:20] Speaker A: Αυτά είναι.
Από ό,τι είδα, ήταν φουλ. Πρόλαβε και αγόρασε αυτούς τα δικαιώματα, είδατε το δυναμικό που έχει αυτό το βιβλίο και πήγες στον Ρόμπερ Τεύανς της Παραμάουντ.
Λατούπερ Ρόμπερ Τεύανς, το θέλω με το βιβλίο, εσύ όμως δεν θα την κάνεις την ταινία γιατί δεν είσαι για αυτά.
Κάνε τον παραγωγό άμα θες και έψησε τον ο οποίος ήταν, λέει, φανατικός του σκι και το αρχικό σχέδιο ήταν να κάνει μια ταινία για σκι.
[00:03:49] Speaker B: Ναι.
[00:03:49] Speaker A: Αλλά του έδωσε δύο σενάρια, της ταινίας για το σκι και το μωρό της Ζώσμαρη και φυσικά, με το που το διάβασε ο Πολάνσκι, ενώ στην αρχή του φαινόταν σαν ταινία της Ντόρις Ντέι, ας πούμε, σιγά σιγά κατάλαβα ότι δεν είναι ταινία της Doris Day και ψήθηκε και ευτυχώς ψήθηκε και είμαστε εδώ τώρα και συζητάμε όχι για ασκή αλλά για πιο σατανικά πράγματα.
[00:04:12] Speaker B: Και εκεί είναι σημαντικό να πούμε ότι είναι άθεος ο Πουλάνσκι, τελώς άθεος.
[00:04:16] Speaker A: Ή πιθανός είναι με τον Ξαποδό και δηλαδή του αρέσει το σπορ, του έχει άλλες ταινίες.
[00:04:21] Speaker B: Και με αυτόν κάνει πλάκα νομίζω και με αυτόν διασκεδάζει. Ο σατανάς που μας παρουσιάζει στην ταινία.
[00:04:25] Speaker A: Ναι.
[00:04:26] Speaker B: Είναι λίγο πολύ ώστε να φανταζόσουν να είστε Πέμπτη Δημοτικού, έτσι με τα κέρατα και με τις σοπλές και… Δεν τρομάς
[00:04:34] Speaker A: όμως πολύ, δεν σου παγώνει το αίμα.
[00:04:35] Speaker B: Ακριβώς γι' αυτό τρομάζεις πάρα πολύ.
[00:04:38] Speaker A: Θέλω να πω… Δεν τρομάζει ποτέ ολόκληρο πάντως, αυτό είναι και η μαγεία του, ότι δείχνει στιγμένα μόνο τα μάτια του
[00:04:44] Speaker B: και… Ναι, γιατί είναι αυτό που οι ακαδημαϊκοί ας πούμε το ονομάζουν φανταστικό της αμφιβολίας.
Ότι από την μία έχεις το φανταστικό που ο κίνδυνος είναι βέβαιος και από εκεί προκύπτει ο τρόμος και είναι το φανταστικό της αμφιβολίας σαν να σπούμε το παλιό το cat people του Νέρη είναι γάτα αυτή δεν είναι τι συμβαίνει οπότε σε αυτήν την κατηγορία λίγο πέφτει η ταινία και ο Πολάνσκι ήταν ο σκηνοθέτης που σε σχολή πάντα μας έλεγαν άμα θέλετε να γυρίσετε μια ταινία σε ένα διαμέρισμα ή σε ένα σπίτι, δείτε Πολάνσκι. Γιατί είναι ο μόνος που μπορεί να φτιάξει μια ολόκληρη ταινία σε ένα διαμέρισμα και να μην έχει μια φορά το ίδιο πλάνο. Στο πως δείτε κουπάρι και φιλμάρι και είναι αλήθεια, είναι αυτή η ταινία, είναι το Repulsion, είναι ο Ένικος, είναι τόσες ταινίες του Πολάνσκι που είναι μέσα σε ένα διαμέρισμα.
[00:05:33] Speaker A: Ίσως γιατί το διαμέρισμα δεν ήταν απλά για αυτόν να διαμέρισουμε, ήταν κάτι πιο μεταφυσικό από μόνο του. Δηλαδή, η σχέση που είχε με τα κτίρια, σε αυτές τις ταινίες που λες τουλάχιστον, με τα κτίρια, τα γιγάντια κτίρια αυτά στην Αμερική ή στο Παρίσι, τα γωθικά, και με τα διαμερίσματα ως χώρους, είναι μια σχέση μάλλον δική του. Δηλαδή, είναι ένας χώρος, ενώ είναι ο πιο θεωρητικά οικείος χώρος και ο χώρος στον οποίο είμαστε ασφαλείς και προστατευμένοι, αποκτά διαστάσεις άλλες. Δηλαδή, οι τείχοι βγάζουν χέρια, υπάρχει συνεχώς το θέμα της παραβίας της ιδιωτικότητας και στο μωρό της Ζωσμαρή και στον Ένικο ουσιαστικά ζεις σπίτι σου και δεν ζεις σπίτι σου Μπουκάρια ό,τι ώρα θέλει ο άλλος και σου κάνει παρατήρηση ή αντίστοιχα είναι πάρα πολύ φιλικός όπως είναι εδώ το ζευγάρι των γεροδιαβόλων ας πούμε των
[00:06:28] Speaker B: γεροσατανιστών υπερβολικά φιλική που και αυτή η φιλικότητα είναι που σε τρομάζει και σε έχει κάτι το πολύ ανατοχιαστικό είναι κρύπουλες
[00:06:39] Speaker A: που θα λέγανε ή στον ένικο τρόπο που βλέπεις τα απέναντι διαμερίσματα και βλέπεις τον εαυτό σου, αποκτά διαστάσεις τις άλλες, δηλαδή δεν είναι μόνο πως κίνησα την κάμερα στα διαμερίσματα και τα πλάνα ήταν διαφορετικά, ήταν ότι είχε προφανώς υπαρξιακά ο ίδιος αυτή τη σχέση με τα διαμερίσματα.
που τα μετέτρεψε σε κάτι άλλο.
[00:06:59] Speaker B: Ναι, είναι λες και ανατέμνεται ο ανθρώπινος ψυχισμός μέσα στα διαμερίσματα και κάθε χώρος αποκτά την δική του ψυχαναλυτική σημασία.
Και αυτό το κράτησε μέχρι και το τέλος. Έχει μια ταινία που είναι Χριστόφ Βάλς, Τζόντι Φόστερ και δεν θυμάμαι ποιοι άλλοι.
Ο Θεός Συμφαγής, τον επίσης ένα διαμέρισμα όλο. Και πάλι δεν έχεις ένα πλάνο που να είναι ίδιο με το άλλο.
Είναι επίσης ένας σκηνοθέτης στη φάση αυτή της καριέρας του που διαρκώς τσακώνεται με τους παραγωγούς του έχει διαρκώς αυτό το πρόβλημα έχοντας φύγει από την Πολωνία που στην Πολωνία για να πάμε πίσω και πιο πίσω και πιο πίσω βρέθηκε να κάνει σινεμά έχοντας επιβιώσει από στρατόπεδο συγκέντρωσης στο β' παγκόσμιο πόλεμο και μάλιστα δεν είχε επιβιώσει είχε αποδράσει κιόλας ως παιδί δεν την οικογένειά του να πεθαίνει εκεί και την κοπάνει σε μόνος του και το καταφύγει ότι ήταν το σινεμά όλο αυτό τώρα είναι ένα τρομερά ενδιαφέρον πλέγμα που θέλεις να το ακολουθήσεις από την αρχή για να φτάσεις στο μωρό της Ροσμαρή που στο μωρό της Ροσμαρή ουσιαστικά το σινεμά του Πολάνσκη τέμνεται εκεί πέρα έτσι είναι Ροσμαρή πριν Ροσμαρή μετά κυρίως για αυτά που συνέβησαν μετά την ταινία, μετά το μωρό της Ροσμαρή, αυτά που προσπάθησε να ακυρώσει ο φίλτατος Κουέντιν Ταραντίνο στο «Once upon a time in Hollywood» θέλοντας να φτιάξει λίγο την ιστορία την κινηματογραφική.
[00:08:40] Speaker A: Φτιάχνουν τα κακόσχημα να τα διορθούν.
[00:08:43] Speaker B: Να ακυρώσουμε την καλή έννοια μερικές φορές. Έχει και καλή έννοια η κύριος.
[00:08:47] Speaker A: Τώρα σκεφτόμουν, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ, αυτό που λες με τα αντόπεδα συγκέντρωσης που ήταν νεοπαιδί, ποια σχέση μπορεί να Είναι κάτι άλλο. Ακόμα και ο χώρος που μένεις δεν είναι διαμέρισμα. Αλλά για να έχει κάποια σχέση με το πώς είδε μετά τα διαμέρισματα ποιος ξέρει. Δε θα μάθουμε ποτέ. Δε θα ξέρει και ο ίδιος.
[00:09:07] Speaker B: Ο ίδιος μπορεί να ξέρει και να μας δουλέψει.
Πάντως αυτή είναι η ταινία που τον έκανε σταρ σε όλο τον κόσμο.
Η μία φάρου δεν θα μπορούσε να υπάρχει πιο ιδανικό κάστινγκ. Η μία φάρου με κόμμωση του Βιντάλ Σασούν είναι η σύζυγος του Τζον Κασαβέτη.
Ο Κασαβέτης είναι ηθοποιός που προσπαθεί να πιάσει την καλή, έχει κάτι ρολάκια στη διαφήμιση εδώ και εκεί, αλλά κυνηγάει ακόμα τόσο ξέ.
Μετακομίζουν λοιπόν σε αυτό το διαμέρισμα, που είναι κάπως σπούκι, όπως κάπως σπούκι είναι και οι γείτονες.
Τους καλούν οι γείτονες για φαγητό, όπου το ζευγάρι πηγαίνει και τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν ξαφνικά ο ηθοποιός ο Κασαβέντης βρίσκει ρόλους βρίσκει πολύ δυνατούς ρόλους ξαφνικά θέλει πάρα πολύ να κάνουν ένα παιδί ξαφνικά ορίζεται σε αυτή τη γυναίκα ποιος θα είναι ο γιατρός της, ποιος θα τη φροντίζει, ποιος θα φροντίζει τις ανάγκες της, όχι η ίδια, δηλαδή της θερείται ο έλεγχος για τη ζωή της κομμάτι κομμάτι κομμάτι μέχρι που στο τέλος δεν έχει πια τίποτα άλλο να δώσει και παραδίνεται.
Αυτό είναι λίγο πολύ για μένα, για μένα αυτή είναι η ταινία.
Προφανώς εκεί μέσα υπάρχει και το ζήτημα του σπόρου του Αιωσφόρου και ότι αυτή μπορεί να είναι έγκυος με το παιδί του Σατανά, μπορεί αυτή να φέρει τον αντίχριστο στη γη. Όσοι έχετε δει μόνο το «Χαίρετε Τα Ροί» και όχι το «Μωρό της Ροσμαρή» ετοιμαστείτε για μία έκπληξη όταν δείτε την ταινία γιατί είναι πολύ ξεκάθαρα τα σημεία που έχει ξεσηκώσει.
[00:10:59] Speaker A: Τελείωσε.
[00:11:00] Speaker B: Και όπως λένε και οι αθλητικογράφοι, over to you Κώστα.
[00:11:06] Speaker A: Ναι λοιπόν πάνε και πέρα στο διαμέρισμα αυτό και όπως θα λέγε και ο Βαγγέλης Μουρίκης στην Καλυμάνη στον Μιχαίρο Βγάλτη, πάμε να φτιάξουμε κάτι όμορφο.
[00:11:16] Speaker B: Ναι.
Πραγματικά αυτό είναι.
[00:11:20] Speaker A: Και εντάξει συλλαμβάνουν το παιδάκι, αλλά το παιδάκι έχει τα θέματά του.
Βρίσκω πάρα πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι Σίγουρα η ταινία επιτρέπει πολλές διαφορετικές αναγνώσεις και πιο φεμινιστικές, βλέποντας την ταινία τελείως ως τρόμο και με διάφορους τρόπους.
Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον το χαρακτήρα του Κασαβέτη, του ηθοποιού.
ο οποίος αν το δεις στην ταινία να την πάρεις πως να πω και ολικτικά είναι σαν τον deal που έχει γίνει ας πούμε αυτό που του έχουν προσφέρει τη φάση ότι δώσε την γυναίκα σου να τις κάνει απόγονες ο Σατανάς και σε αντάλλαγμα θα σου εξασφαλίσουμε καλές δουλειές σαν να μην το αναφορά όλο αυτό. Δηλαδή ο τύπος να τον νοιάζει ότι εγώ ποιο θα πιέσω την καλή θα έχω τη φήμη τα λεφτά και σαν τα ότι ας πούμε ο Σατανάς κάνει παιδί να του είναι λίγο δευτερεύονο αυτός είναι Δηλαδή δεν πουλάει απλώς τη φάση του στον διάβολο για να πετύχει. Είναι η φάση, κάντε εσείς τα δικά σας, κάνω διάβολο στο παιδάκι του, εγώ θέλω το αμερικάνικο όνειρο κυνήγω.
[00:12:21] Speaker B: Αυτό!
Τι ζήτησα εγώ. Δηλαδή και μάλιστα είναι φοβερό πως όταν έρχεται η άλλη σε μια σκηνή και του λέει είμαι υγιεις το παιδί δεν κουνιέται και πάει να του βάλει το χέρι του εκεί, αυτός πετάγεται τρομαγμένος γιατί ξέρει ότι εκεί μέσα δεν υπάρχει κάτι καλό. Ή τουλάχιστον και αυτός έχει μπει σε αυτή την Υπάρχουν αναφορές, δηλαδή, πως είχε πλακωθεί πολλές φορές με τον Πολάνσκη στα γυρίσματα. Προφανώς, ξέρεις, ο Πολάνσκη, ένας σκηνοθέτης πολύ του Νίζανξεν, σίγουρα θα έλεγε στον Κασαβέτη να έδωνε τα μάρξ που πρέπει να πατήσεις, να πας από εδώ μέχρι εδώ για να έχουμε net αυτά και αυτά από πίσω σου. Και ο Κασαβέτης πρέπει να πάθει ένα κεφαλικό μόνος, θα ακούει όλα αυτά. Είχε ήδη κάνει τις ταινίες που είχε κάνει.
και οπότε είχε μια τέτοιου είδους προστριβή.
Δεν θα την είχε, είμαι σίγουρος, πως αν την ταινία τη γύριζε... μια δευτεράτσα που κάνει μπιμούβις, ο Κασαβέντης δεν θα είχε καμία αντίληση στο να του κάνουν την όποια υπόδειξη. Αλλά επειδή έβλεπε ότι ο Πολάνσκι, όπως και αυτός, ήταν ένας σκηνοθέτης που ήθελε να αλλάξει το μέσο, είχε μελετήσει το μέσο και ήθελε να φέρει κάτι καινούριο σε αυτό, επειδή ο ίδιος θα έβρισκε τόσο αντικεινηματογραφικό σε πραγματιστικές του αξίες αυτό που κάνει ο Πολάνσκι.
Παίρνεις το σινεμά, το οποίο σινεμά είναι για να ανοίγουμε τις ψυχές μας και να βγάζουμε τ' άντερά μας και να ανακαλύπτουμε την αγάπη ή να προσπαθούμε να απαντήσουμε στο τι είναι η αγάπη για να μου φιλοσοφήσεις τη λιζαρισμένα.
Ξέρεις, πρέπει να τον εξαγρίωνε αυτό τρομερά.
Αλλά έχει πλάκα γιατί εγώ πιστεύω κιόλας πως κάτι μέσα από το αντιδρά που παίζει αυτό το σκουπίδι χαρακτήρα που παίζει που είναι δηλαδή ο πιο αντικαθετικός άνθρωπος στον σύμπαν. Δηλαδή, την ίδια στιγμή που ο ίδιος, ξέρεις, θα μπορούσε να έχει μια πολύ μεγαλύτερη καριέρα ως το οποίο στο Hollywood από αυτή που είχε τελικά, αν δεν έκανε τα δικά του.
Δεν ξέρω αν ο Πολλάς και η Πίτη δεν τον έβαλε σε αυτό το κόντρα ρόλο, για να δει τι θα μπορούσε να πάρει από εκεί. Θα ήταν ένα σατανικό σχέδιο.
[00:14:38] Speaker A: Η αρχική επιλογή ήταν ο Ρόμπερ Δέντφουρντ, αλλά ευτυχώς που δεν...
που δεν ήταν ρόμπερ τίποτα στην ταινία αυτή. Έχει πλάκα και είναι αρκετά ειρωνικό ότι ο γέρος ο οποίος παίζει τον Αρχισατανιστία, ας πούμε, ονομάζεται και νομίζω ότι ονομάζεται και επίθεσης από τον Μπουλάνσκι αλλά ονομάζεται από το βιβλίο ήδη. Αυτό είναι το εντυπωσιακό.
[00:14:59] Speaker B: Οκ.
[00:15:00] Speaker A: Ρώμαν. κάστευε έτσι κάπως έτσι που είναι σαν συνδυασμός του μικρού του Πολάνσκη και του επίθετου του Κασαβέτη. Πάνω στους καυγάδες που πες ότι είχαν ο Πολάνσκη ως κακία έλεγε ότι ο Κασαβέτης είναι πάρα πάρα πολύ καλός στο να παίζει τον εαυτό του, το μεγαλύτερο του χάρισμα είναι να παίζει τον εαυτό του. Και ο Κασαβέτης είχε πει ότι δεν αμφισβητώ ότι ο Πολάνσκη είναι καλλιτέχνης, αμφισβητώ όμως ότι το μωρό της Ρόζομαρ είναι τέχνη.
[00:15:27] Speaker B: Να πούμε επίσης πως το ζήτημα της τερατογένεσης εκείνη την εποχή ήταν ιδιαίτερα φιλεγόν λόγο μιας ουσίας ενός φαρμάκου της θαλιδομίδης η οποία έχει οδηγήσει σε πολυάριθμες γεννήσεις βρεφών με δυσπλασίες και μάλιστα έχει πλασσαριστεί ως χάπη για τις πρώτες ναυτίες της εγκυμοσύνης.
Οπότε παίζει και αυτό να σας πω.
Ένας λόγος παραπάνω δηλαδή που τρόμαζε ο κόσμος τότε ιδιαίτερα οι γυναίκες ήταν και αυτός.
[00:16:05] Speaker A: Ναι, υπάρχει ούτως ή άλλως θεωρητικά ένας τρόμος απέναντι στην εγκυμοσύνη και άμα το σκεφτεί κανείς είναι δηλαδή κάτι το οποίο είναι το θαύμα της φύσης του ίδιου, η φύση ίδια και ταυτόχρονα κάτι εντελώς τραυμακτικό. Ταυτόχρονα όμως είναι κάτι τότε πιο φυσικό και τώρα διαστρέφεται σε ότι πιο ανήερο, σε ότι πιο...
διαστραμμένο και διαστρεβλωμένο και νομίζω βασικός παράγοντος για τον οποίο η ταινία σιγά σιγά σε βάζει σε μία ατμόσφαιρα στην οποία σε καταλύει και τρομάζεις και δεν έχεις αντιστάσεις, ακριβώς γιατί τελικά το τόπιο τερατόδες εμφανίζεται πολύ λίγο, είναι ότι σιγά σιγά συνειδητοποιείς μαζί με τη μία φάρου ότι τίποτα δεν πάει καλά, ότι μπορεί όλοι να σου κάνουν εγκασλάιτινγκ, ότι τα πράγματα είναι εντάξει, αλλά κάτι κουβαλάς μέσα σου που νιώθεις ότι δεν είναι σωστό, Έχεις κλωμιάσει, έχεις χάνει σκυλά και όσο και αν σε παρηγορούν ότι έτσι είναι φυσιολογικό και είσαι έγκυος, έχεις χάσει σκυλά ότι αυτό γίνεται και έχεις ένα πόνο που θα σου περάσει, θα σου περάσει που δεν σου περνάει ποτέ, κάπου καταλαβαίνεις ότι οι βασικές ενταγμένες του κόσμου δεν λειτουργούν. Δηλαδή δεν μπορείς να πατήσεις πουθενά. Οι ίδιοι οι κοντινοί σου άνθρωποι είναι αυτοί οι οποίοι σε παραμεθιάζουν ασταμάτητα και κάτι πάει λάθος ας πούμε.
[00:17:14] Speaker B: Όλα αυτά είναι αντανακλάσεις της εποχής και της αστικής κοινωνίας επίσης. Ας πούμε αν αντί για την Ρόσμαρη έχεις μια ηλικιωμένη κυρία που ζυμώνεται σε ένα σπίτι ας πούμε και ο γιατρός της μπορεί να της λέει ότι είναι καλά Ο δημοσιογράφος στην τηλεόραση λέει ότι όλα πάνε καλά, το κοινωνικό ρεπορτάζ να λέει όλα πάνε καλά, οι υπουργοί να λένε όλα πάνε καλά, οι εφημερίδες να λένε όλα πάνε καλά.
Και εσύ ξέρεις, απλά να δέχεσαι στις συνθήκες αυτής της απάτης, να τις βλέπεις να γράφουν στην ψυχή σου και στο σώμα σου και να είσαι περικυκλωμένος από ένα περιβάλλον που σε καθησυχάζει και θα σε καθησυχάζει μέχρι να πεθάνεις.
[00:18:02] Speaker A: Βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα και το χαρακτήρα του Τσάρς Γκροντιν που είναι ο αρχικός γυναικολόγος στον οποίο πηγαίνει, ο μη μιλημένος γυναικολόγος μέχρι να φέρουν το ραφμπέλαμι που είναι της έκτασης εκεί πέρα των σατανιστών γιατί όταν μία φάρου έχει πια καταλάβει τι γίνεται και την πλεκτάνε που της έχουνε στήσει και ότι όλοι δίπλα της την πορθαλμιούν και κάτι δεν πάει καλά και απευθύνεται σε αυτόν ο οποίος κατά τεκμήριο είναι ο μη συναίνωχος και αρχίζει και του λέει όλη την ιστορία ότι ο άντρας μου, ο γιατρός, ο ένας, ο άλλος, οι γείτονες θέλουν το κακό μου και υπάρχουν συνομωσίες Εμείς μένους θεατές ξέρουμε ότι μάλλον έχει δίκιο και ότι δεν λέει από το κεφάλι της πράγματα.
Αυτός όμως ως τρίτος αδικημονικός παρατηρητής, δηλαδή αν ήμασταν εμείς στη θέση του, μάλλον και εμείς θα θεωρούσαμε ότι αυτή η γυναίκα τα έχει χάσει.
[00:19:01] Speaker B: Ναι, γιατί είναι έρμεο της επιστήμης του.
Δεν μπορεί να δει πέρα από την επιστήμη του.
[00:19:05] Speaker A: Και αυτό ίσως είναι μια γενικότερη συνθήκη με τις φανταστικές ταινίες του Ρώμου, ότι δημιουργούν τη δική τους πραγματικότητα, στην οποία οι ηρωίδες αληθινά υποφέρουν είτε από συνωμοσίες, είτε από δυνάμεις υπερφυσικές, είτε από πράγματα τα οποία τους υπερβαίνουν.
Και ως θεατής καλείσαι να αναστήλθεις δυσπεστία σου και να δεχτείς ότι αυτά συμβαίνουν, υπάρχουν διάβολοι, φαντάσματα, απεξιαδείξια. Αλλά ταυτόχρονα ο άλλος ήρωας μέσα στην ίδια ταινία μπορεί καλείσαι να πει τι είναι αυτά που μου λες, δεν πας καλά ας πούμε.
Και κάπου υπάρχει ένα παιχνίδι εκεί πέρα με το ποιος πιστεύει τι και πιάνει θέσημα σε εμάς ως θεατές.
[00:19:48] Speaker B: Ναι, είναι μια πολύ ωραία τρικλοποδιά που βάζει ο Πολάνσκι.
Ουσιαστικά βοηθητική τρικλοποδιά στο να διαβάσεις αυτήν την ταινία.
Νομίζω είναι δικό του το συνάρκο. Κοντά τους εκατό. Δεν το έχει γράψει με κάποιον άλλον.
[00:20:02] Speaker A: Είναι δικό του.
[00:20:05] Speaker B: Είναι σίγουρα όλα αυτά που τον προβληματίζουν γιατί είναι ζητήματα που τον έχουν απασχολήσει και στη νύχτα των Βρυκολάκων.
Ο ίδιος δηλαδή έχει έναν ρόλο ως ηθοποιός στη νύχτα των Βρυκολάκων που είναι κάπως αντίστοιχος με το ρόλο που έχει μία φάρου στο μωρό της Ροσμαρή.
Είναι δηλαδή οι παρατηρητές μέσα σε μία παράξενη κατάσταση όπου πάντα τι έχεις, έχεις μια συνθήκη καθημερινή, χτίζεις την καθημερινότητά της και μετά σιγά σιγά μετακινείς ένα-ένα αυτά που την απαρτίζουν και εκεί ξηκενέπα μοντικός τρόμος. Όταν η ταινία σε έχει βυθίσει στο σύμπαν της, το σύμπαν της είναι ένα κανονικό σύμπαν που λειτουργεί με κανονικούς κανόνες και ξαφνικά αυτοί οι κανόνες αρχίζουν και παραβιάζονται και όλη η ευφία του σκηνοθέτη είναι στο ποια είναι αυτά που παραβιάζονται και ποιος παραβιάζονται, πως παραβιάζονται.
Πολλάς και λοιπόν Σίγουρα τον έχουν απασχολήσει σε αυτά τα ζητήματα και πριν από τη νύχτα των Βρυκολάκων και στον Κούλντε Σάκ και στην Απόστροφη ακόμα περισσότερο είχε αυτό το χάρισμα στις ταινίες με την Αστάζια Κίνης Κίρις τότες η Μία Φαρώ εδώ, την Κατήμη Ντενεύ στην Αποστροφή και κάπως κάνει μια ταινία που είναι και για την ουδατεροποίηση του γενικού σώματος, το γενικό σώμα είναι ιδιοκτησία, το γενικό σώμα ως ιδιοκτησία και ως μέσο και ταυτόχρονα Μία ταινία για τον, να το πούμε καπιταλισμό, να το πούμε ενδυναστική κοινωνία. Θέλω να πω αυτός, πιστεύω ότι σε αυτόν το διάβολο πιστεύει περισσότερο ο Πολάνσκη, από ότι στο διάβολο με τα κέρατα.
Γιατί σου λέει για τη δόξα γίνονται όλα.
Γιατί δόξα πουλάς τη μάνα του παιδιού σου.
[00:22:21] Speaker A: Και γενικότερα τον απασχολεί στον σινεμά του πάρα πολύ η έννοια της συνομωσίας και των δυνάμεων που συνομωτούν αντίον σου, η οποία είτε έχει την μεταφυσική εκδοχή που έχει εδώ πέρα, είτε στο Chinatown, ας πούμε, που είναι η πιο στιγνή καπιταλιστική πλέση, που λες και εσύ, πλευρά της συνομωσίας, ότι προκειμένου να αναπτυχθεί η περιοχή, και οι ολιγάρχες ας πούμε δεν θα υπολογίσουν τίποτα και θα τα κάνουν όλα δικά τους και θα πατήσουν επιπτωμάτων ή ακόμα και η συνομοσία για τον Τρίφου στην πιο πρόσφατη ταινία του που είχε κάνει.
[00:22:56] Speaker B: Βέβαια, το κατηγορώ.
[00:22:59] Speaker A: Εντάξει, οπότε ίσως και εδώ μπορούμε να το συνδέσουμε κάπως με το παρελθόν του, με τα νιάτα του, με το ότι βρέθηκε παιδί να είναι στην πηγή του κακού.
[00:23:07] Speaker B: Δεν γίνεται να πιστεύεις στον Θεό. Όταν έχεις αποδράσει από στον τόπο της γκέντουσης στα 7, στα 8 δεν γίνεται να πιστεύεις στον Θε τον έχεις αφήσει το Θεό πίσω σου δηλαδή αυτός δεν κατεβαίνει ξέρεις με το αποθυμένο του εγώ δεν έχω Θεό έχει πάει σε άλλο στάδιο πλέον μπορεί και κάνει πλάκα με αυτό είμαι σίγουρος ότι γέλαγε πάρα πολύ όταν έγραφε αυτό το σενάριο είμαι σίγουρος ότι το έβρισκε πολύ διασκεδαστικό και μην ξεχνάμε πως στην δεκαετία του εξήντα υπάρχει ακόμα και στην Αμερική και σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη, εκτός από το rock and roll, υπάρχει και η μεταπολεμική ανάγκη για ασφάλεια.
Είναι ακόμα πολύ έντονη, πολύ βαθιά.
Και ο Πολάνσκι λέει στους Αμερικανούς, εσείς που έχετε αυτή την ανάγκη για ασφάλεια, από το 40 και μετά, που σας στρώμαξε ο Μάρλον Μπράντον στο The Wild One, φοβάστε τους ρόκερς και τους χίπηδες, από εκεί θα σας έρθει.
[00:24:08] Speaker A: Από πού?
[00:24:09] Speaker B: Απ' το σατανά. Ο διάβολος θα σας τη φέρει.
Είστε τόσο εύπιστοι δηλαδή που φοβώστε τους ρόκερς, που είμαι σίγουρος ότι θα φοβηθείτε ακόμα περισσότερο αυτό.
[00:24:20] Speaker A: Ταυτόχρονα είναι μια ταινία που είναι σε μια εποχή που κυκλοφορεί το τάιμ με το εξώφυλλο Is God Dead.
[00:24:29] Speaker B: Ακριβώς.
[00:24:30] Speaker A: Και δεν είναι κάτι περισθεσιακό, κάθε άλλο.
Έχουν προηγηθεί χιλιετίες τις οποίες η θρησκεία ήταν καθοριστική στο σύστημα των ανθρώπων, στο Ισλάμ, σε αλαμβάν του κόσμου, μπορεί να είναι ακόμα έτσι. Στη δύση έστω λοιπόν η θρησκεία ήταν κυρίαρχη ως εσωτερική εξουσία, ότι ο Θεός και ο διάβολος δεν ήταν μεταφορικές έννοιες, ήταν οντότητες κανονικές ας πούμε και ο διάβολος σε τρόμαζε κανονικά.
[00:24:58] Speaker B: Αυτό, ο ένας με τη γενιάδα την άσπρη στον ουρανό που κοιτούσε έτσι στοϊικά κάτω και ο άλλος με τη τζουγκράνα και την ουρά.
[00:25:07] Speaker A: Και σε μια εποχή που κάπως αυτά έχουν πάει στην άκρη, έχουν αρχίσει πλέον και θεωρούνται ότι δεν σε τρομάζουν, σου λέει όχι θα τρομάξεις πάλι ας πούμε, θα σε βάλω, μου αρκεί μια χούφτα γέρον με περίεργα φανταχτερά ρούχα και περίεργα κουρέματα ας πούμε και αυτά και θα σου παγώσω το αίμα γιατί φωνάζουν ει σάταν και ζήτω το έτος μηδέν ας πούμε.
[00:25:34] Speaker B: God is dead, Satan lives.
Ξανά είδα την ταινία χθες το βράδυ και η αίσθηση που είχα βλέποντας την ήταν αυτή ενός ανθρώπου που τον σπρώχνουν κατά μήκος ενός μακρόστενου δωματίου που όμως γίνεται όλο και πιο στενό όσο τον σπρώχνουν.
Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Αυτή είναι η πεντακάθαρη αίσθηση που είχα βλέποντας την ταινία.
Δεν θέλω να πω δεν υπάρχουν ταινίες που να το κάνουν αυτό σήμερα, αλλά έχεις πάντα την αίσθηση ότι όλο αυτό είναι φτιαγμένο με τέτοια φροντίδα και σχολαστικότητα.
Όχι μόνο στην αισθητική λεπτομέρεια πάνω, αλλά και στην ψυχαναλυτική λεπτομέρεια. Δηλαδή καταλαβαίνεις ότι αυτός που κάνει την ταινία είναι ένας διανοούμενος με έναν τρόπο δεν είναι ένας λαϊκό διασκεταστής ή κάποιος που κάνει παραγγελίες του Hollywood ή ένας οικοσάχρονος που θέλει να σε κερδίσει και να σε σοκάρει καταλαβαίνεις ότι είναι ένας intellectual του κινηματογράφου ο πολλάς και τη στιγμή που φτιάχνει αυτή την ταινία όπως τη φτιάχνει, την περιβάλλει με τα σύμβολα που την περιβάλλει και κυρίως σκηνοθετεί τον χώρο όπως τον σκηνοθετεί έτσι ώστε κάθε φορά, κάθε επιστροφή μας στο ίδιο πλάνο, κάθε επιστροφή μας στον ίδιο χώρο, στο ίδιο διαμέρισμα, στο ίδιο σαλόνι να είναι πιο ασφικτικοί.
[00:27:08] Speaker A: Το πιο τρομακτικό απ' όλα είναι ότι αυτή η ταινία σου λέει, το φωνάζει δηλαδή, σου το επιβάλλει σιγά σιγά και στο τέλος το αποθεώνει ότι το κακό υπάρχει, δεν μπορείς να ξεφύγεις, δηλαδή το κακό είναι ανάμεσά μας και όχι μόνο διαφύγει δεν υπάρχει.
Αλλά είμαστε περιτυπηκτοί από το κακό.
[00:27:28] Speaker B: Και αυτό θα φέρει την αλλαγή.
Αυτό θα μας οδηγεί στον νέο κόσμο.
[00:27:33] Speaker A: Ναι, κατά τη Σέχτα, ναι.
[00:27:35] Speaker B: Ναι, αυτό.
Εγώ εκεί τρελαίνομαι, παιδί μου. Εγώ πιστεύω ότι αυτό το κομμάτι Ο Πολλάτς και το στηρίζει.
[00:27:44] Speaker A: Και είναι ιδιοφυές και μάθημα το οποίο όμως δεν ξέρω πόσοι τελικά σκηνοθέτες το έχουν πάρει του τρόμου, ότι η πιο τρομακτική σκηνή της ταινίας έρχεται όχι από αυτό που βλέπουμε εμείς ως θεατές, από αυτό που βλέπει η ροήδα και το οποίο εμείς δεν βλέπουμε. Δηλαδή βλέπει μία φάρμα το μωρό στην κούνια, και είναι η αντίδρασή της.
Συνδυασμό με τη μουσική ίσως και τη συνοθεσία που παγώνει το αίμα σου. Σου παγώνει το αίμα ότι αυτή είδε κάτι το οποίο δεν μπορούμε να δούμε καν εμείς ας πούμε. Δεν αντέχει καν να το δείξει η κάμερα. Είναι τόσο τρομακτικό. Δεν το δούμε ποτέ.
Θα δούμε λίγο μόνο μετά να περνάνε φευγαλέα τα κόκκινα μάτια.
[00:28:21] Speaker B: Τα μάτια του διαβόλου.
[00:28:22] Speaker A: Και θα σου καρφωθούν στο κεφάλι και θα σου φύγουν. Δεν έχει δείξει κανένα τέρας τίποτα. Έχει δείξει Και αυτοί οι πενιγμοί σ' έχουν σωμαδέψει, δε σ' αφαίνουν να εσυχάσεις.
[00:28:33] Speaker B: Ναι, γιατί λες και εμένα κάποια στιγμή δεν θα με πιστεύει κανένας.
Λέει δηλαδή ότι το άτομο είναι ανεπεράσπιστο.
[00:28:40] Speaker A: Ναι.
[00:28:41] Speaker B: Το άτομο σε αυτή την κοινωνία είναι εντελώς ανεπεράσπιστο. Αυτός είναι ο...
[00:28:45] Speaker A: Και συνολικά νομίζω ο Κασταβέτης αυτό λέει, ότι υπάρχουν δυνάμεις που μας περιτυπλώνουν και μας ξεπερνούν και κερδίζουν κιόλας.
[00:28:51] Speaker B: Ναι.
[00:28:52] Speaker A: Γιατί εδώ είναι Chinatown και πάρ' το απόφαση.
Κάνατε εγώ τα ταινία ξανά τώρα κοντά, αλλά σήμερα μου του βάρεσε και άρχισα να ακούω τον Ανούρισμα του Κουμέντα.
και ένα περίεργο πράγμα που συνειδητοποίησα ακούγοντας το ξέρεις σε Λούπα, ενώ στην αρχή είμαι στο κλίμα της ταινίας και κάπως η μουσική μου μεταφέρει την αίσθησή της δε παιδί μου του τρόμου, σιγά σιγά είναι τόσο γλυκιά αυτή η μουσική, τόσο ωραία, τόσο ανανούρισμα, που κάπως ξεχνάς τι έχει γίνει και θες να το τραγουδήσεις και εσύ, να τα βγουν να γνωρίσεις, να γνωρίσεις τον διάβολο και εσύ μαζί.
[00:29:33] Speaker B: Να κοιμηθείς, να φτώνεις την αγκαλίτσα του έτσι ζεστά, Με έναν τρόπο ο Πολάνσκη στο μωρό της Ρόσμαρη ήταν ο βασιλιάς του κόσμου.
Είχε κατορθώσει δηλαδή να κάνει μια ταινία που και είναι ταινία είδους genre movie ας πούμε και ταυτόχρονα δεν είναι, να γεμίσει τα ταμεία με μια ταινία που μπορούσε ανετότατα κάποιος να τη διαβάσει μόνο στο πρώτο της επίπεδο και να μην ασχοληθεί καθόλου Και ταυτόχρονα, ξέρεις, γιατί εμείς τώρα λέμε ό,τι λέμε και αναλύουμε ό,τι αναλύουμε, μπορεί αύριο να βρεθούν άλλοι δύο και να πούνε, καλά αυτοί οι δύο δεν μίλησαν γι' αυτό, γι' αυτό, γι' αυτό. Να έχουν απόλυτο δίκιο και να μιλάνε τρεις ώρες για αυτά που δεν είπαμε. Είναι τόσο πλούσια αυτή η ταινία και είναι, ξέρεις, συγκλονιστικό να σκεφτείς τι συνέβη μετά σε αυτόν τον άνθρωπο ας πούμε.
[00:30:27] Speaker A: Ναι, ναι δηλαδή σαν να το επισκέφτηκε ο διάβολος μετά για...
[00:30:32] Speaker B: Για την πληρωμή.
[00:30:33] Speaker A: Ναι.
[00:30:34] Speaker B: Γιατί αυτό το πράγμα το οποίο βλέπει, προφητεύει το μωρό της Ροσμαρή που προφητεύει το τέλος του ηχηπισμού το έφερε μια και καλή η δολοφονία της Σαραντέιτ που ήταν τότε έγκυος στον 8ο μήνα από την οικογένεια Μάνσον η οποία ήτανε σίγουρα επηρεασμένοι από το γεγονός της ταινίας.
[00:30:59] Speaker A: Και η δεύτερη ειρωνία είναι ότι στην πορεία μετατράπηκε κατά κάποιο τρόπο και ο ίδιος ο Πολάνσκης σε ένα διάβολο.
[00:31:08] Speaker B: Κοίτα, εγώ δεν θέλω να το σχολιάσω καθόλου αυτό. Υπάρχουν ντοκιμαντέρ που μπορεί κάποιος να τα δει και να βγάλει τη δική του άποψη.
Έκανα την επαγωγή Μάνσον, μωρό της Ροσμαρή, γιατί είναι πάντα ξέρει σε αυτό το διακείμεμα αν η τέχνη μιμείται την ζωή ή η ζωή μιμείται την τέχνη, τι ακριβώς έχει συμβεί εδώ.
Τώρα για τα υπόλοιπα ελπίζω στο τέλος να μείνει το έργο.
[00:31:39] Speaker A: Και σε κάθε περίπτωση εμένα που πάει για θέση μου είναι ότι το έργο είναι άλλο πράγμα και ο κάθροπος άλλο.
[00:31:46] Speaker B: Και τι κάνουμε εμείς με το έργο είναι δικό μας για πάντα.
[00:31:49] Speaker A: Έτσι.
Αυτά.
[00:31:51] Speaker B: Αυτά. Ευχαριστούμε πάρα πολύ που μας ακούσατε.
[00:31:54] Speaker A: Και αν τυχόν έχετε την ταινία δείτε την, σας την είπαμε όλοι βέβαια, αλλά παρόλα αυτά θα τρομάξετε.
[00:32:00] Speaker B: Ναι, ναι, ναι.
[00:32:01] Speaker A: Παρόλα αυτά. Θα τρομάξετε, παρόλο που σας την είπαμε όλοι, θα τρομάξετε.
[00:32:03] Speaker B: Ναι, ναι. Και εγώ χθες το βράδυ είχα στιγκά πάνω μου, δηλαδή δεν είναι. Ο τρόπος που είναι στημένη αυτή η ταινία, η ατμόσφαιρά της, είναι το κάτι άλλο. Και ο Άστερ πρέπει να μιλήσει κάποια στιγμή, γιατί δεν ξέρω αν δεν έχει μιλήσ Ε, είναι πεντακάθαρο πάντως το να πω να... Χάρη, άκουσε μας κι ας είναι καλά τα λεφτά. Λοιπόν, τα λέμε.
